Yffar's World

Bouncing Out?

2011-09-10T13:16:00.000+08:00

Where's the "Welcome Back" banner here?

Sa totoo lang, hindi ko gaano na miss ang sarili kong blog. I was, in fact, trying to find 101 reasons to bounce out this site. I made a list of it but only ended up with 79. Pffft... If my blog was a real baby, it would be dead and rotting by now, reeking with kick-ass worms. Yes, I really really really am a bad blog-parent. Shoot me.

Cracked a few books, and comic books, and did new paintings, during my almost-permanent internet hiatus. Read three series of Neil Gaiman's The Sandman, Budjett Tan's Trese 1 & 2, Gerry Alanguilan's Elmer, Stephen King's The Gunslinger, Chuck Palahniuk's Rant, Haruki Murakami's Kafka on the Shore, and WM Paul Young's The Shack. These are just some of the books I added recently to my small collection of books.

What have I been doing? Work and work! I barely had the chance to do some artwork in the past months. Takte kasing trabaho yan eh! I'm not whining. Sa totoo lang maganda nga na may trabaho ako na may disenteng sweldo at libreng tinapa. Yun lang, taena lang talaga yung kumpanya at mga boss ko, panay ang pa-overtime! This may sound redundant and downright uninteresting so I'm stopping now.

Anyway, here are some of my new paintings...

"Untitled" Acrylic on 24 x 18 inch canvas
I made this back in March, but decided to put a darker shade on it.
(yes, a schlock version of Angels by Raphael)

"Outside" Acrylic on 16 x12 inch canvas

"Rusted" Acrylic on 20 x 24 inch canvas

The photos above were taken using a 3.2mp phone camera, so they're not really of good quality (just saying they look better in actual, hahaha!). All these are just sitting in one corner of my room, collecting roach-dirt and dust. Walang mapaglagyan sa bahay eh. Gusto nyo ba? :)

This is it for now. Wala lang. Pumampam lang ngayong araw.

Byerts!

Kabute

2011-04-25T17:56:00.001+08:00

Medyo matagal pala akong nawala. Dalawang buwan mahigit din akong hindi nakabisita sa mga regular kong dinadalaw. Kamusta naman kayo dyan? XD

Wala akong intersanteng paksa ngayon. Sa totoo lang, napadaan lang ako dito para lang masabing, errr, dumaan ako. Baka kasi isipin nyo patay na ako.

Ang hirap mag-isip ng sasabihin. Sabaw pa rin ang utak ko mula sa trabaho. Limang araw na diretso ang pahinga ko ngayon kaya nagkaroon ako ng pagkakataon na makabisita dito. Balak ko noong magpunta ng beach. Kahit saan sanang beach. Pero dahil sa mabait akong anak at kapatid - sa bahay lahat napunta ang maliit kong kita sa tindahan ng tinapa at sa pabrika ng toothpick. Balak ng mga kaibigan ko na magpunta ng Pagudpod sa May, pero mukang hindi parin ako makakasama doon. Bull. Pero ok lang, medyo matagal naman akong pinalamon sa bahay, kaya marapat lang na punan ko naman ang mga bagay-bagay at responsibilidad na tinanggal ko sa balikat ko noong isang taon.

At dahil nga nakabakasyon ako, nagkaroon ako ng pagkakataon na humawak ng brush at pintura. Tatlong buwan na rin nung huli akong humawak ng brush at pintura, kaya medyo nanibago ako. Mukang ok naman ang kinalabasan.

"Le Musicale Masturbateur"
Acrylic on 24x18 inch canvas

"Moony"
Acrylic on 24x18 inch canvas

Gusto ko sanang sumali sa isang painting workshop para naman magkaroon ako ng "totoong liksyon" sa pagpipinta, at hindi lang basta painting-paintingan. May nakita ako doon sa Edsa Shang noong isang buwan, pero nanghinayang ako dahil medyo may kamahalan pala ang bayad sa ganoon. Hay, ipambibili ko nalang ng canvas at pintura ang pambayad.

Sa Miyerkules eh babalik na ulit ako sa pamilihang bayan ng Muntinlupa para muling magtinda ng tinapa. Medyo magaling na ako bumenta, at marunong na akong mag up-sell ng atsara. Hindi na ako napapanisan ng paninda, haha. XD Sa Huwebes naman ang balik ko sa pabrika ng toothpick. Lunes pa lang naman ngayon. May dalawang araw pa ako para mag relax.

O sya, sa susunod na lang ulit. Ayoko ng magsabi na magbabalik ako dito kaagad. Baka kasi mauwi na naman ako sa paglamon ng sarili kong salita. Sabi ng isa kong kaibigan na napapadpad dito, para daw akong kabute, bigla na lang sumusulpot at nawawala. Sus, ang kapal ng muka na magdemand na magsulat ako, ni-hindi naman nagko-comment.

Byerts! XD

Plastic ang bibingka sa reunion [o-sya-sya-insert-appropriate-title-here-na-lang-wala-akong-maisip-eh]

2011-02-06T18:59:00.003+08:00

Busy-busyhan moment ngayon. Natanggap na kasi ako sa tindahan ng tinapa sa pampublikong pamilihan ng Muntinlupa. Bukod pa ito sa pagawaan ng toothpick na pinapasukan ko sa Makati. Kaya may main source of income na ako at hindi na lang basta-basta extra ang kita. Bukod sa transpo allowance eh may meal allowance pa - libre tinapa for lunch. Sa'n ka pa?! XD

Hindi naman gaanong katagalan ang pagkawala ko, hindi tulad noong nakaraang taon na may mga pagkakataong isang post lang sa loob ng isang buwan ang nagawa ko. Masarap din pala ang maging busy, lalo na't alam mong pagkatapos ng mahabang araw ay, bukod sa toothpick eh, may maiuuwi akong tinapa sa hapag-kainan. Medyo matagal din kasi akong tumambay at umasa sa maliit na halagang naimpok ko mula sa huli kong kumpanyang pinasukan. Halos isan taong akong, kung hindi nakahilata sa kama eh, nakatunganga sa hapag-kainan. Pakiramdam ko ngayon ay magkakasakit ako, pero ok lang, ganun talaga. Hindi na kasi sanay ang bata kong katawan na magbanat ng buto. Isang taon halos tumambay eh, syempre medyo kinalawang na ang utak at kalamnan. Basta ang importante ay magkakapera na ako ng malaki-laki sa katapusan ng buwan. At paulit-ulit talaga ang pinagsasasabi ko dito. Redundancy. Dyan ako magaling. XD

Bawal na ang plastic sa Muntinlupa - City Ordinance na ipinatupad ni Mayor Saint Peter. Kaya pala simula noong katapusan ng nakaraang buwan eh hindi ko na nakikitang lumalabas yung kapitbahay naming kalbo. Bawal na kasi ang plastic sa munti, natatakot siguro na mahuli at i-recycle sya para gawing toilet seat. Bagay kaya sya maging toilet seat. Maganda ang adhikain ng city ordinance ni mayor, pero parang wala sa hulog ang mga inatasan nya na magpatupad ng kautusang ito. Noong isang linggo kasi, sinita daw si nanay ng isang alagad ni mayor dahil may daladala siyang plastic bag na lalagyan ng pinamili nya sa palengke. Dinala yun ni nanay dahil alam nyang bawal na magbigay ng plastci bags ang mga tindera sa palengke. Sabi nung nanita sa kanya na may nakasabit pang government id, bawal na raw ang plastic, at sa susunod daw ay may multa na. Tanga ba yung naninitang 'yon - anong gagawin namin sa sandamakmak na plastic namin sa bahay? Mainam nga at ginagamit namin ang plastic bag sa mabuting paraan. Yun naman ang dapat gawin sa plastic diba, ang i-recycle. At isang paraan ng pagrerecycle ay ang muling paggamit dito. Hulihin nila yung mga establishments na patuloy na nagpapamudmod ng plastic sa mga customers nila, hindi yung pinapakielaman nila pati ang tahimik na pamimili ng nanay ko.

Naalala ko lang, noong isang linggo kasi ay lumabas ang aking pamilya para kumain. Hindi nakasama ang isa kong kapatid dahil kailangan nyang matulog at masama ang pakiramdam, kaya naman naisipan ko syang bilhan ng paborito nyang bibingka. Pizza talaga ang favorite nya, pero pambibingka lang ang budget ko. Bumili ako ng isang kahon, anim ang laman, at mainit-init pa. Pagkabayad ko, iniaabot lang ng tindera ang kahon ng bibingka sabay entertain sa kasunod na customer. Sabi ko, "Errr, miss, hindi mo ba 'to ilalagay sa plastic bag?" Sagot naman si tindera, "Ay sir, bawal na po ang plastic sa muntinlupa eh.", sabay turo dun sa laminated plastic-shit na nakapaskil sa stall nila. "Ay, oo nga pala, hehe, eh di sa paper bag na lang.", nakangiti kong sagot. "Wala po sir eh, naubusan na po." Sagot naman ako, "Huh, eh di straw na lang, para may hawakan ako, at mabitbit ko 'to." Tumawa ang tindera, sabay sabi, "Sir, plastic din po ang straw di ba, hihihi." Naasar ako ng bahagya, sabi ko, "EH PANO KO BIBITBITIN TONG MAINIT MONG BIBINGKA? DAPAT MAY PAPER BAG KA MAN LANG. KUNG WALA KAYONG LALAGYAN, MAGSARA NA KAYO. ANG DAMI-DAMI KO NG BITBIT TAPOS PAGHAHAWAKIN MO PA AKO NG KAHON NG MAINIT NA BIBINGKA??? PASALAMAT NGA KAYO BUMIBILI AKO SA INYO EH. GUMAWA KA NG PARAAN, HUMANAP KA NG PAPER BAG." Sabay narinig ko ang isa pang customer, "Oo nga miss." Kitams, kinampihan agad ako ng isa pang customer. Nakita ko ang takot sa muka ng tindera, sabay sabi na lang na, "Pasensya na po sir, eto na lang po, plastic bag." Sows! Meron naman palang plastic bag eh, pahihirapan pa ako. Sabi ko sa kanya wag syang mag-alala dahil hindi ko naman sya isusumbong kay mayor saint peter, pero kung talagang mapilit sya na hindi magbigay ng paper bag sa mga customers nila, eh mainam nga na magsara na muna sila. Tama naman ako, di ba? Magtitinapa kaya ako, kaya alam ko ang wastong pakikitungo sa mga mamimili. XD

Meron kaming highschool reunion sa susunod na linggo ata - hindi ako sure sa date. Hindi ko pa kasi alam kung pupunta ako o hindi. Yung orihinal na usapan nila eh sa isang bar sa Bellevue Hotel sa Alabang gaganapin ang reunion. Hindi ko alam kung matutuloy nga doon. May mga kausap pa ata silang mga sponsors para sa mga paraffle-shits. Ewan ko, pero parang nakakahiya kasing magpakita sa mga kaklase ko. Ano nalang sasabihin nila pag nalaman nila na tindero na ako ng tinapa? Baka mainggit sila - at ito ang ayaw kong mangyari. Hahaha! Gusto ko ring makita ang mga kaklase ko pero parang nag-aalangan ako. Hindi kasi ako sanay sa mga sosyal na bars at hotels. Pang kanto lang ang inuman na madalas kong mapuntahan. Isa pa, hindi talaga ako sanay makipag-kiss-ass sa mga dati kong kaklase. Actually, hindi lang sa kanila, kundi sa lahat ng mga dati kong nakasama. Anti-social talaga ako. Hindi naman kasi lahat ng pupunta doon ay kaibigan ko. Kung makikipagkita ako, doon na lang siguro sa mga totoo kong kaibigan. Bahala na kung pupunta.

(edit) Nakita ko lang ngayon, nakafollow pala ang class valedictorian namin sa blog na 'to. Hi Rexie. XD

Ngayon lang ako ulit nadalaw dito, kaya pagpasensyahan niyo na kung hindi ko nadadalaw ang blogs ninyo. Next week, pangako, gagaan na ang sched ko. Quota na kasi ako sideline ko - marami na akong natabas na toothpick. The week after next week na ulit ako papasok sa pagrika ng toothpick. XD

O sya, byerts! XD

Ano Daw?

2011-01-26T01:11:00.002+08:00

Una, nais kong magpasalamat kay nyabachoi sa paggawad sa akin ng award na ito. Sya ang unang nagbigay nito. Pero dahil sa tagal kong hindi nakapagpost, may dalawa pa uli na nagbigay ng parehas na award; sina leonrap at superjaid. Salamat sa inyong lahat! XD Pero sa totoo lang, naguguluhan talaga ako kung bakit "stylish" ang kategorya/pangalan ng award. Hindi ko alam kung alin ang stylish sa akin / sa blog ko / sa pagsusulat ko. Wala naman kasi. Hindi ako nagrereklamo ha, kapal naman ng muka ko kung tatanggihan ko ang award, hahaha, kahit best actor award pa yan, o supporting actor, tatanggapin ko parin yan. Medyo naguluhan lang talaga ako.

Ito daw ang rules sa pagtanggap ng award:

Thank and link back to the person who gave you this award
Share 7 things about yourself
Award 15 recently discovered great bloggers
Contact these bloggers and tell them about the award

Muka namang walang kinalaman ang "stylish" sa rules ng award, so ipapasa ko na lang ito sa mga bloggers na madalas matambay dito o madalas kong tambayan ang blogs. Sa madaling salita, ibibigay ko ito sa mga madalas kong makita dito at sa madalas kong bisitahin (kahit na hindi bumibisita dito).

Game...

7 things about myself:

Tamad ako sabi ng marami. Naniniwala naman ako dahil madami rin silang ebidensya.
Mahiyain ako. Mas madaldal ako sa email/blog/facebook (yan lang ang meron ako) kesa sa personal. Nahihirapan ako makisalamuha sa mga bagong kakilala.
Madami akong kayang gawin, pero hindi ako naging dalubhasa sa kahit anong larangan. Mediocre-level lang lahat. Sa ngayon, nahihilig ko sa pagpinta. Siguro sa March iba naman.
ABS-CBN talent ako noong araw. Sumali ako sa himig handog love song na pakulo ng abs-cbn noong 17yo ako. Syempre, hindi ako nakasama sa finals. Semis lang. Sumali din ako sa GAMEKNB. Hindi rin ako pinalad. Sira kasi ang detector ng napwestuhan ko (o feeling ko lang).
Nagsimula akong mag drive ng kotse sa edad na sampu. Washing machine ang una kong nadisgrasya.
Ex ko si Maja Salvador. Syempre joke to. Hindi ko sya sinagot.
Feeling ko tumatalino ako pag nakakakain ako ng chocolate. Directly proportional ang pagtalino at pagchubby ko. Alam mo na ang mangyayari pag pumayat ako - lalala ang kondisyon ko. (nakakatawa ang salitang "lalala". isang tunog lang na pinaulit-ulit. parang yung tanong lang na "bababa ba?" parang sina sitsiritsit-alibangbang lang ang nag-uusap.)

At ang mga pagbibigayan ko ng award na ito ay sina:

Errr.... yung mga nasa blogroll ko sa gilid. XD Sorry kung hindi ko sinunod ang rules. Hindi naman talaga ako mahilig sumunod sa mga ganitong pakulo, pero nagpapasalamat parin ako. Hindi ko pa naaupdate ang blogroll ko, kaya wag sanang magtampo kung wala pa ang link ninyo sa gilid. Pasensya na, naisin ko mang-ilagay at isa-isahin kayong lahat eh gahol ako sa oras. Busy mode kasi ako ngayon. Isiningit ko lang talaga ang post na ito sa busy sched ko para pasalamatan ang tatlong tao na nagbigay nitong award sa akin. Ngayon lang din kasi ako naging busy simula noong nagresign ako sa trabaho noong nakaraang taon, sana ay maintindihan nyo. May pagkakataon kasi ako ngayon na gumawa ng kaperahan, kaya syempre sinasamantala ko na. Masisisi nyo ba ako? Dapat lang hindi! XD haha

Siguro espesyal na pasasalamat nalang kala maldito, glentot, lio, jobo, ms.N, jag, jepoy, nyabachoi at sa iba pa na madalas mapadpad dito at/o madalas kong bisitahin at makaututang dila. Sa kanila ko kasi minsang nadama na may kausap ako sa blogosperyo. Iba kasi yung nag-iiwan lang ng komento sa nakikipag-usap. Marami pa akong gustong banggitin na bloggers, pero sa susunod na lang, sana ay walang magtampo dahil lahat naman kayo ay espesyal sa kidneys ko.

Salamat din pala kay jobo (dalawang beses ko na nabanggit ang pangalan mo kaya may bayad na 'to!)sa pag nominate sa akin sa kategoryang friendliest blogger sa The Annual Blog Awards. Syempre, hinding-hindi ako mananalo doon sa dalawang punto; una, hindi naman ako friendly, pangalawa, konti lang ang talagang nakakaututang dila ko, sa makatuwid - walang boboto. Binoto lang nya ako para makahirit sya ng painting, in short hindi bukal sa kalooban nya ang ginawa nyang pag nominate. Sorry, pero hindi ka nagtagumpay. Hahaha. XD

Na-miss ko ang pag bloghop. Babalik din ako, siguro next week, pag maluwag na ang oras ko. Mag baback-read ako ng bonggang-bongga.

Salamat everyone!

Byerts! XD

Malamig ang gabi, ang sarap [tapusin ang pangungusap nang ayon sa iyong konsensya]

2011-01-18T01:58:00.001+08:00

Ang lamig! Nitong mga nakarrrrrraang gabi napansin ko na parrrrrrang sobrrrrrra ang lameeeeeeg. Parang wala ako sa Metro Manila. Sa katunayan, nakajacket ako ngayon (na ilang buwan ko ring hindi nagamit) at may malamig na milo (malamig parin) habang tumitipa sa keyboard. Sarap! Hindi naman ako nahilig sa mainit na inumin. Mapa-kape o tsokolate gusto ko laging malamig, kahit na malamig na ang paligid. Ang sarap sanang may kayakap sa mga panahong tulad nito - bed weather. Pero dahil wala naman akong syota at walang chicks na gustong yumapos sa aking slightly chubby na pangangatawan, pasimple ko na lang yayakapin mamaya ang aking sariling mga bisig sa pag-idlip.

Medyo marami akong ginawa nitong nakaraang linggo. At mas magiging busy na ako lalo kapag natanggap na ako sa inaaplayan kong tindahan sa pamilihang bayan ng Muntinlupa. Matutupad ko na rin ang pangarap ko na maging tindero ng tinapa. Actually, pangarap yan ng bunso naming kapatid. Ako na lang ang tutupad para sa kanya. Tamad kasi sya mag-aral noong elementary sya at ang panakot nila nanay sa kanya eh magiging tindera sya ng tinapa paglaki nya kapag hindi sya nag-aral ng mabuti. Malugod naman nya iyong tinanggap - bumanat pa na marangal naman daw na trabaho ang pagtitinapa. Tama naman.

Noong Biyernes eh dumalo ako sa kasal ng aking mabuting kaibigan na si Chris. Sa St. Joseph Church sa Las Piñas ang kasal. Hindi ka tiga-LP, siguro ay hindi ka pamilyar sa St. Joseph Church, pero malamang sa malamang ay narinig mo na ang pamosong Bamboo Organ. First time kong makapunta sa simbahan na 'yon, at 'yon na rin ang aking unang pagtapak sa simbahan at unang kasalan na inatenan ko sa taong ito. Oh di ba, back-to-back-to-back ang first time, kaya nag wish ako. Hindi naman para sa akin ang wish ko kundi para sa bagong kasal. Na sana ay maging matiwasay at habambuhay na maligaya ang kanilang pagsasama!

Napadami ako ng kain sa reception. Bihira lang kasi ako maka-attend sa mga ganoong handaan kaya sinulit ko talaga ang buffet dinner. Sa mga kasalang napuntahan ko, never pa ako sumali sa kahit anong pakulo, kaya nung naramdaman ko na malapit na magsimula ang paagaw ng garter, palihim na akong umeskapo. Pero hindi rin natuloy ang balak ko dahil bago pa man ako makalabas eh narinig ko na si Chris na tinatawag ang pangalan ko sa mikropono - ayown, hindi na ako nakatanggi. Dahil lagi na lang iniiwasan ang garter sa mga ganitong okasyon, binaliktad ng host ang mekaniks. Ang makakakuha ng garter - OUT. Inulit-ulit ang paghagis hanggang sa isang lalaki na lang ang naiwang hindi nakakahuli sa garter. At si Kaloy ang lalaking 'yon. Pero sinadya talaga ni Kaloy na hindi makiagaw sa garter. Hmmm...maparaang bata! XD

Hindi pa doon natapos ang gabi dahil pagkatapos ng reception ay dumaan pa kami sa bahay nila para sa isa na namang equally engrandeng kainan at inuman. May mga pictures pero hindi ko na dito ilalagay, tinatamad ako mag upload. Eto na lang ang picture ng bagong kasal. Hindi pwede ang close-up dahil wala naman akong pahintulot na ilagay ang larawan nila dito.

Chris and Joy. XD

At kahit na hindi nya ako kinuhang bestman o kahit groomsman man lang (nagtatampo talaga? haha), ibibigay ko parin sa kanya ang painting na ginawa ko talaga para sa kanila. Hindi ko dinala noong araw ng kasal kasi wala naman akong dalang sasakyan, at saka nagdadalawang isip pa kasi ako noon kung ibibigay ko nga ba yung painting o hinde, hahaha, pero syempre ibibigay ko talaga sa kanila. Ewan ko, medyo nalulungkot lang kasi ako na ipamigay yung painting, para kasing may sentimental value na sa akin ang bawat isa sa mga simpleng pinta ko kahit ba parang kinahig lang sila ng manok na nagtampisaw sa pintura. Buti sana kung bibilhin, kikita pa ako, hahaha. :-) Invited ako sa Thursday sa bahay nila Chris para mag lunch (actually, sinabi lang na pumunta ako nang lunchtime sa kanila - hindi naman sinabing papakainin ako ng lunch. assuming lang ako). Dun ko na lang ibibigay ang painting nila. Panget ang painting ko, pero mas may halaga 'yon sa tingin ko dahil may labor of love ang regalo ko. Isang simpleng pinta na maituturing ngunit extra special dahil bahagi iyon ng aking pagkatao - at iyan ang matatawag kong tunay na regalo; higit sa anu mang pera, plato, mug, rice cooker, plantsa, picture frame, kaserola, arinola, atbp., na regalo ng iba. Haha. XD O sya, akin na talaga ang perfect gift. Hahaha! XD

Oh, byerts!

WORD VERIFICATION SHITNITZ

2011-01-10T23:00:00.000+08:00

[Mukang masyado yata akong sinisipag mag-update ng blog ko. Iba talaga pag walang ginagawa, hahaha. XD]

Kahapon ko pa dapat ito balak gawin pero binigyan-daan ko muna ang Black Nazarene. Syempre, mas importante naman ang Nazareno kesa sa walang kwentang subject nitong post ko today. Kahapon kasi, naggala-gala ako sa sangkablogosperyohan at napadpad ako sa blog ni superjaid. Natuwa ako sa nabasa ko dahil naalala ko ang kabataan (kabataan talaga? haha) ko sa pumapag-ibig nyang post. Sa totoo lang, nakakabadtrip din minsan yung mga word-verification-shits na kailangan mo pang i-type para payagan kang magkomento. Kung minsan, kailangan ko pang ulit-ulit ang pag enter sa word verification. Nakakaloko. Takte kasing captcha yan, parang hindi nakikinig (o nagbabasa) sa tinatype, minsan naman parang pabago-bago at nang-aasar lang talaga. Minsan kahit siguradong-siguradong-sigurado akong tama ang inenter ko eh mali parin daw. Lintek.

captcha: "word verification is papiritpaparirit"

ako: ita-type ko yung wv na "papiritpaparirit"

captcha: "incorrect wv, you typed papiritpapapirit"..."wv is papiritpaparirit"

ako: ita-type ko ulit yung wv na "papiritpaparirit"

captcha: "incorrect wv, you typed papiritpapapirit"... "new wv is papampam, pls type papampam"

ako: ita-type ko yung bagong wv na "papampam"

captcha: "incorrect wv, you typed papampam"..."wv is papampam"

ako: ita-type ko ulit yung wv na "papampam"

captcha: "incorrect wv, you typed papampam"..."new wv is utohwutoh"

ako: taena mo captcha!!! (closing comment box)

Ganyan minsan ang nangyayari. (hindi ko alam kung bat ko naisip na papiritpaparirit ang gawin kong example). At gaya ng halimbawa ko, nakakaloko at out-of-this-world talaga ang mga salita kadalasan - yun eh kung maituturing nga itong word. Kaya tinanggal ko yung ganyan sa settings ko eh, istorbo kasi ang tingin ko don at baka tamarin pa magcomment ang bumibisita dito (ang alam ko tinanggal ko... pero kung hinde, sorry, hehe. plst let me know kung meron ding wv dito sa akin pag magkokoment kayo).

Ok, balik tayo sa comment ko kay jaid. Yun nga, nung magkokoment na ako sa post nya, merong lumabas na word verification... eto ang screenshot:

Di naman talaga yan bastos, nasa bumabasa lang yan. XD

Lakas mantrip ni captcha. Dati naka encounter na ako ng phuke - medyo katunog lang naman. Pero this time, it's the real thing. Haha.. XD Just sharing.

Byerts!

Feast of the Black Nazarene [flash back]

2011-01-09T17:38:00.005+08:00

Pista ng Nazareno ngayon. Balak ko talagang pumunta doon kanina, kaso biglang bumuhos ang ulan. Nakakahiya naman, ulan lang pala ang katapat ng ga-buhok kong pananampalataya.

Nandoon ako noong 2009 at 2010, alam mo ba? 'Yon yung mga panahon na nasa sobrang baba ng pananampalataya ko at pilit kong hinahanapan ng sagot ang mga katanungang walang gustong sumagot. Spiritual dryness, kumbaga. Sinimulan ko sa paghiling ng isang bagay sa Nazareno. Ang labo ko no? Kailangan pa munang sagutin ang hiling ko para lang maniwala.

Madalas sabihin ng mga pari at ng kunsino pang mga butihing alagad ng Diyos na nasa libro daw ang sagot. Pero ang hinala ko - umiiwas lang sila na sagutin ang mga tanong. Matalinong paraan ng pag-iwas sa tanong - NOT.

Itanong ko kay Soriano? Tsk, wala akong balak makinig sa taong mas madumi pa ang bibig sa akin. Wala akong galit sa mga kapwa ko madungis ang utak at bunganga (bunganga talaga, haha). Ang akin lang, dapat lang na isabuhay ang anumang pinapangaral mo. Hindi yung panay mura ang naririnig ko sa bibig mo habang nagbibigay ka ng kahulugan ng nasusulat sa Bibliya. Paumanhin sa mga alagad ni Soriano, pero 'yan ang opinyon ko sa lider nyo.

Si Ely Buendia lang ang pinapakinggan kong Ely.

Sa isang catholic high school ako nag-aral, pero hindi ko talaga nakahiligang magbasa ng Bibliya. Naging requirement lang para sa akin ang pagbibitbit nito araw-araw. Mabigat na sa bag, mabigat pa sa kalooban. Ambigat-bigat kaya ng Bible ko noon. Ayaw kasi akong bilhan ni nanay ng maliit eh, meron naman daw kasi kami sa bahay, at parehas lang naman ng laman, kaya bakit pa daw bibili ng mas maliit. Kaya araw-araw, may dala akong mabigat na bible sa school. Parang nung elementary lang, kapag pinagdadala kami sa school ng dictionary pilit pinadadala sa akin ng tatay ko yung Webster namin na malaki pa sa short-bond paper ang size at higit sa doble ang kapal sa hardbound na Harry Potter and the Deathly Hallows. Yung tipong pang library na dictionary...ganown. Ang liit-liit ko pa naman noon. Sabi kasi ng tatay ko mas kumpleto daw yun kesa sa sampung pocket-dictionary na pinagsama-sama. Isa pa may service naman ako kaya hindi daw problema masyado ang pagbitbit. Tama naman. Hindi nya lang alam, muka akong tanga tuwing ilalabas ko na ang dictionary namin sa school. Dumadagundong ang desk ko pag nilalapag ko na 'yon at lahat ng katabi ko ay nakatingin sakin. Sikat, pero hindi sa ganoong paraan ko gusto mapansin. Hindi naman ako tumalino dun eh - sa totoo lang.

May hiniling ako sa Itim na Nazareno noong 2009. At talaga namang pinagsiksikan ko ang sarili ko para lang makakapit sa lubid. Hindi naman ako nabigo dahil nakakapit ako sa lubid at naihagis ko pa talaga ang panyo ko na bumalik din sa kamay ko na parang may misteryosong pwersa na nag-abot sa akin pabalik. Gusto kong isipin na ganun nga ang nangyari, pero, maliit man ang chance, pwedeng nagkataon lang talaga ang lahat.

Ito yung mamang nakaututang dila ko noong Pista ng Nazareno noong 2009.
Binuhat ko rin yang hawak nya - mabigat, lalo na para sa isang payat at matandang
lalaki na tulad nya. Hindi ko man lang natanong ang pangalan nya.

Nakakatakot yung eksena noong 2009, sa totoo lang. Daig ko pa ang sumabak sa sampung concert ng Slapshock (old school pa ang example ko). Tulakan, at bago ko pa malaman, nasa gitna na ako ng nagkakagulong tao, ilang metro mula sa poon. Natakot ako dahil mas malakas ang puwersa ng mga tao sa paligid ng nito. Kung hindi ko alam na pista iyon ng Nazareno, iisipin kong may malaking riot lang na nagaganap. Hindi dapat ganun eh, lalo na't isang katolikong seremonya ang pagdiriwang. Pero sa sobrang dami ng tao, mahirap talagang iwasan na magkasakitan, lalo na kung nasa dagat ka ng mga maasim at walang kontrol na grupo - tanging choice mo lang para mabuhay ay ang dumipensa.

Maraming beses akong kumain ng siko at apak - maasim ang lasa, at talaga namang hindi biro ang ganoong tagpo. Quits lang naman kung tutuusin dahil marami rin akong paang natapakan ng hindi sadya. Sa sobrang hirap eh panandalian akong nawalan ng bayag at binalak kong umatras palabas mula sa mga amoy pawis na nagsisiksikang tao, pero hindi rin ako nakalabas kaagad. Na-trap kasi ako sa loob ng mga lalaking magkakakapit-bisig (sila yung nagkokontrol sa crowd na lumalapit sa Nazareno). Nung papalabas na sana ako, tinanong ako ng mama sa galit na tono kung lalabas daw ba ako o ano. High blood si manong, kaya hindi ko na siya sinagot. Ayun, napasubo na ako eh, may high blood na manong pa na nasa likod ko, at dahil nandun narin lang naman ako, go na! Ilang saglit lang at naabot ko rin yung lubid, mga sampung talampakan lang mula sa Nazareno. Nagkaroon pa ako ng pagkakataon na ibulong sa sarili yung request ko habang nakakapit sa lubid, sabay hagis ng panyo.

Hindi ko na pahahabain pa ang kwento dahil hindi din naman ako nagtagal doon pagkatapos. May natapakan kasi akong manong at siya lang ang bukod tanging nag-react na nakasandals ako. Hindi naman daw kasi ako dapat nagsandals kung balak kong lumapit sa Nazareno dahil lahat sila ay nakayapak. Makakasakit lang daw ako ng mga deboto kaya mas mabuti pang lumabas na lang ako. Hindi na ako nakahingi ng tawad sa natapakan ko dahil mabilis din kaming pinaghiwalay ng alon ng maasim na tadhana.

Anong nangyari sa request ko noong 2009? Wala. Walang nangyari. Pero ayos lang. Hindi rin naman kasi solido ang pananampalataya ko kaya marapat lang na hindi ito matupad. Kapal naman ng muka ko kung magtampo pa ako, haha. Noong 2010, nagsimba lang ako at nakiusyoso. Hindi na ako nagpumulit sa lumapit sa Nazareno, isa pa nakasapatos ako doon, yung nike na may spikes, yung pang soccer. Kamusta naman ang matatapakan ko. At sa nakalipas na taon - 'yon lang ang pagkakataon na nakapagsimba ako.

Tama na 'to. Ayokong nang magbigay ng update sa aspetong relihiyon ko dahil ayokong mahusgahan at ayoko rin makaimpluwensya ng ibang tao. Basta ang alam ko, may Diyos.

O sya, byerts! XD

Dear Bloggie, kaya pa? XD

2011-01-07T23:20:00.000+08:00

[Busy-busyhan mode nitong mga nakaraang araw kahit wala naman talagang ginagawa]

Noong isang araw, habang ako eh abala sa kung ano, narinig ko si mama na sumisigaw - si tita mo! Nagulat naman ako, di ko alam kung ano nangyari, at sinong tita ko ang tinutukoy nya. Nanonood pala si mama ng Eat Bulaga, at doon pala nya nakita si tita na hindi ko na papangalanan dito. Sumali pala yung tita ko dun sa Juan for all - shit ng Eat Bulaga, at nanalo sya ng 10K (alam mo yung pakulo na may dadalhin ka na kung anong bagay tapos tatayo ka dun sa pila na de-numero, tapos bubunot sa studio ng numero at ang mabubunot ang maswerteng mananalo? ayun yown). Nanay ko talaga oh, kung makapagreact naman akala mo sya ang nanalo ng pera. Syempre lumapit naman ako agad sa tv, bihirang pagkakataon kasi na makakita ako ng kakilala o kamag-anak sa teevee...oo, aaminin ko, medyo naexcite din ako. Confiiirrmed, si tita nga, at may bitbit pa na tatlong plastic bottles, flashlight, at ulam - kapalit ng sampunlibong piso.

Swerte ni tita, pero sa totoo lang, sana ibang tao nalang ang nanalo. Wala akong inggit o galit sa kanya ha, hehe (close kaya ako sa kanya), ang akin lang kasi, mas maraming nangangailangan ng sampunlibong piso doon sa lugar nila higit sa kanya. Marami na kasing pera si tita, bukod pa sa water refilling station at mga pampasaherong jeep niya, at sa mga pinapasadang taxi at pinaparentahang eroplano. Pampasweldo nya lang sa mga katulong nila ang sampung libo na iyon eh (biro lang tita...peace, hehe). Joke lang yung taxi. Pero ok na rin na nanalo sya. Mainam din naman ang ay may extrang cash. Joke lang din yung eroplano, syempre.

Nagtanong naman si bunso, kailan daw kaya pupunta sa lugar namin ang Eat Bulaga. Mukang hindi ata narinig ni bunso ang tanong nya.

Bago ko pa makaligtaan -

HAPPY ANNIVERSARY YFFAR'S WORLD!

Dear Bloggie,

Dalawang taon na rin tayong magkapiling sa sangkablogosperyohan, akalain mo yun?! Sa lahat ng datkom ko simula noong 2005, ikaw lamang ang nagtagal ng dalawang taon, kahit na madalas ay hindi sapat ang oras at atensiyon na ibinibigay ko sayo. Pero, napansin ko, may mangilan-ngilan naring tao na dumadalaw sa iyo! :-) Dati kasi, tanda mo, parang tayong dalawa lang ang nag-uusap dito at muka tayong tanga. Kung sabagay, 'yon naman talaga ang layunin natin noon diba, ang bumuo ng mundo na para sa atin lamang dalawa, kalakip ng lahat ng ka-emohan at kabiguan natin sa buhay? English pa nga ang medium natin noon at iisang tao lang ang dumadalaw sa atin, kaibigan ko pa sya, at hindi pa sya nag-iiwan ng comment, haha.. Panay negavibes kasi tayo noon eh kaya walang gustong tumambay. Pero hindi na ngayong taon. XD (at talaga namang siningitan ko pa ito ng liham para sa iyo)

Oh sya, tama na ang pakikipag-usap ko sa sarili. Sa totoo lang, masaya ako dahil dalawang taon na ang kuta ko at mukang magtatagal pa ito (kaya mo pa diba?), lalo na ngayong meron ng limang tao na napapadpad dito paminsan minsan (yey). Maraming salamat sa inyong lahat! Pagpasensyahan nyo na kung minsan (o madalas) ay masyadong mahaba ang aking mga komento sa blogs ninyo. Nasabihan na kasi ako minsan na para daw akong gumagawa ng blog sa blog ng iba, haha, sorry naman. Iniiwasan ko na iyon ngayon. Nais ko ring humingi ng paumanhin kung sa inyo ay tunog-nagmamarunong ako sa pagbibigay ko ng komento sa inyong posts. Opinyon ko lang naman (at kung minsan ay sarili kong karanasan) ang aking binibitiwan sa comment box, isang paraan ng aking pagpapahayag kung sang-ayon ako, o kung nagustuhan ko man o hindi ang nabasa ko sa inyong datkom. Sana ay huwag masamain kung magbanggit ako ng ilang bagay na taliwas sa ipinapahayag ninyo sa inyong posts.

Tuwiran ako kung magkomento, ngunit hindi ko kailanman intensiyon na makasakit ng iba, kaya LAGI kong pinipili ang mga salitang ginagamit ko. Kung taliwas man ang komento ko sa anumang pahayag ninyo sa inyong post, hindi ito nangangahulugan na mas magaling ako kesa sa inyo kaya wag sana ninyong masamain. Hindi bat mas mainam na makakuha ng komento na may talino at laman lalo na sa mga usaping seryoso, kesa makakuha ng mga komentong nakikipag-kiss-ass lang naman talaga para lang makahirit ng "follow my blog naman po"? Hindi ba?

Kaya rin siguro wala gaanong bumibisita dito - bukod sa boring ang mga pinaglalalagay ko, eh mahina pa akong makipag-kiss-ass sa ibang bloggers. :-(

May nagtampo kasi sa aking blogger at mukang tinanggal talaga ako sa kanyang blogroll nang dahil sa isang komento, hehehe. Oo, napansin ko talaga ang pagkawala ng link ko dahil madalas akong mapagpad sa datkom nya. Nandun 'yon dati pero biglang nawala, hehe. Pero hindi naman ako galit.

Pasensya na kung hindi mo nagustuhan ang komento ko. Hindi ako nagmamarunong at lalong HINDI ko sinasabi na mali ka sa iyong punto. Nais ko lang naman na ibahagi ang aking pananaw tungkol doon. Alam kong WALANG MALI sa binitiwan kong komento (oh eto ha, wala itong bahid ng pagmamarunong at pagmamayabang. Sinasabi ko ito ayon sa pagpapalaki sa akin ng mga magulang ko; sa kung ano ang alam kong tama at hindi.) Hindi mali ang magpahayag ng pananaw kung sa maayos na paraan ito gagawin - na sa tingin ko eh ang ginawa ko. Simpleng komento lang naman ang ginawa ko eh, nagkataon lang na taliwas ito sa nabanggit mo sa post mo. Gayun pa man, humihingi ako ng tawad sa'yo. Hindi ko alam na sensitibo ka pala sa mga taong sumasalungat sa iyong pananaw. At para hindi ka na mabadtrip sa aking matapat-at-bukal-sa-puso na mga komento - hindi na lang ako magko-comment sa blog mo. Ayoko naman palaging "i agree" o "oo nga" na lang ang magiging komento ko sa blog mo. Mahirap 'yon.

Sa mga napapadpad dito, maraming salamat sa inyong lahat. XD

Mon Objet D'Art V [yeah, i think i need to put up a new site for my paintings]

2011-01-04T21:30:00.001+08:00

Kahapon ko talaga balak gumawa ng panibagong pinta, pero nagkaayaan bigla sa bahay na manood ulit ng sine. Si Creamer ang dapat kong kasama na manonood ng Dalaw (takte sakit sa batok ng tili ni kris, ampanget pang umarte), pero dahil wala naman akong pera at ayaw ko namang magpalibre sa kanya, sinabi ko na ipagpaliban nalang muna namin ang movie-date. Prinsipyo ko yan sa buhay - hindi dapat kelan man nagpapalibre ang lalake sa babae (pero kapag kapatid ko ang manlilibre, ok lang, nyahaha). Madalas ay gabi ako gumagawa dahil mas sanay ako na gising sa gabi dahil narin sa nagdaan kong trabaho (hindi sa putahan, pero parang ganun narin ang nature) pero tinamad ako bigla, medyo nandidilim kasi ang paningin ko. Pakiramdam ko ay mas mabilis na tumatanda ang mga mata ko. Bihira na nga ako magbasa ng libro ngayon sa dilim eh, at kumakain na rin ako ng kalabasa at kerots at iba pang gulay na pampalinaw ng paningin, pero parang hindi naman gumagana. Oktubre lang noong 2009 ako nagpagawa ng bagong antipara, tapos ngayon parang kelangan ko na naman ng bago. Pfft. Magpapagawa na lang siguro ako ng panibago pag nagkapera na ulit ako.

Iniisip kong baguhin ang psuedo ko, o ang pangalan mismo ng site na ito. Kasi, errr, nitong mga nakaraang araw, nadiskubri ko na meron din palang ibang blogger na gumagamit ng pangalang yffar at raffy (at napakaselfish ko talaga para isiping ako lang ang pwedeng magtaglay ng pangalang yan sa sangkablogosperyohan, haha). Hindi naman sa pinagdadamot ko ang pangalan ko, ang akin lang naman eh, sa mundo kung saan hindi naman lahat ay kilala ako sa drama ng totoong buhay, tanging pangalan ko lamang ang maaarin kong iwanan bilang bakas ng pagkakakilanlan. Hindi ko na ieexplain ng husto. Pag-iisipan ko muna kung dapat nga ba akong magpalit-ngalan, o kung paninindigan ko nalang na isa lamang ako sa mga bloggers na may napakasimpleng pangalang yffar/raffy. Pfft.

At para paikliin na nga ang mahabang pasakalye, dahil nahihilo nga ako kagabi, kanina na lang ako nagsimulang gumawa ng panibagong artwork. Dyaran!

"untitled" Acrylic on 20x16 inch canvas.
Floral abstract using large brush strokes. It was fun creating this. XD

Isang klase ng brush lang ang ginamit ko dito (1 inch brush), at natutuwa ako na maayos ang kinalabasan ng eksperimento ko. Mas makulay yung nauna kong ginawa na still-life, pero parang mas gusto ko ang isang ito kasi mas nag-enjoy ako sa pag-gawa nito, kaya naisip ko na ito nalang ang ibibigay ko sa kaibigan kong ikakasal sa susunod na linggo. XD

Matatagalan pa bago ko masundan ito. Wala na kasi akong canvas. Marami pa naman akong oil at acrylic paints, pero ibat-ibang shades lang ng green, yellow, at red. Kung marami lang sana akong pera pambili ng canvas/plywood/cardboard, mas mapapadalas ang pag-eeksperimento ko. Kaso, kailangang magtipid, so tiis muna sa libog ko sa pagpipinta, haha. XD

Byerts!

Mon Objet D'Art IV

2011-01-02T15:01:00.000+08:00

Here is a new work I made yesterday (yep, my first in 2011) which I plan to give as a wedding gift to a very good friend. Ikakasal sila in two week's time. Wala akong extrang cash pambili ng regalo, so ok na siguro ang isang simpleng painting. Again, I'm not a schooled artist, kaya wag sana masyadong laitin, haha. Titigil din ako pag naubos na ang pintura ko. XD

"untitled" Acrylic and Oil on 20x16 inch canvas

I might do another one tomorrow. Pagpipilian ko nalang kung alin ang mas magandang ibigay na regalo. Kung hindi man ako makagawa, baka yan na lang talaga ibigay ko.

Below is another simple work I started last week (or last year, technically), as requested by my sister. This is completely her idea. Gusto daw nya ng teddybear na may passport - ibibigay daw nya sa kaibigan nyang papaalis ng bansa. Ewan ko dun, aalis na ng bansa gusto pang bigyan ng bitbitin. Hindi pa yan tapos, may kung ano pa syang pinapagawang shit dyan.

Acylic on 12x9 inch canvas

Tinatamad na akong tapusin yung teddybear-project nya. Bahala na kung sipagin pa ako.

O sya. Byerts! XD

Welcome 2011! :-)

2011-01-01T03:01:00.001+08:00

Post sa FB ng classmate ko nung HS - taon na ng onse-han! Hahaha... parang ampanget pakinggan. XD

Maikling post lang ito para batiin ang 2011. Naway maging maligaya at payapa ang taong ito para sa atin. Ulanin sana tayo ng swerte, bagyuhin ng biyaya, at bahain ng limpak-limpak na salapi!

Hindi ako naniniwala sa horoscope shitnitz, pero kumunot parin ang noo ko sa narinig ko sa tv kanina. Sa taong ito, swerte daw ang zodiac sign ko...sa kaibigan. May mga kaibigan daw ako na matatakbuhan sa oras ng kagipitan (at may kagipitan pa talaga na magaganap? pano kung magkatoto yan? lokong astrologer yun ah). Ok naman ang swerte sa kaibigan, pero mas gusto ko ang swerte sa pera! pera! pera! hahaha (oo, ako na mukang pera). XD

O sya, naghihintay ang inumin. Manigong bagong taon sa inyong lahat! XD

Byerts!

Dear 2010...Goodbye! XD [and I really feel happy to be finally saying goodbye to you] [Happy New Year!] [Insert-another-title-here..XD]

2010-12-31T03:46:00.004+08:00

While to some the end of the year is more appropriate for a retrospective (reminiscing-the-best-of-the-past-shitness-oo-na-kayo-na-ang-masaya-at-maraming-achievement-blah-hindi-ako-bitter-ha-hehehe), it is best, for me, to just let everything that happened this year go. My life has been kinda unpleasant (I was about to type shitty) in the past 2 years, and I sure don't want to drag all those negative vibes along with me in 2011, so I'll just let the negavibes go (before this blog gets too depressing for anyone to read). (The word negavibe doesn't exist. I just invented it, ok.)

(Now, I'm getting too comfortable {again} using parenthesis that I'm forgetting to type outside it). (This is becoming habitual). (Cure me, please).

No matter how unpleasant the year was, as they say, "past is past", and I don't want to wallow in it. Much like reading a book, turn the page when it's over! I know life is far more complicated than reading a book, hmmmkei, but that's the best analogy I can think of at the moment (bite me). Mistakes don't really matter, and what's important are the lessons learned - which must all be kept. You know, like a journal that one can go back to and read for self-help in case something unlikable comes up in the future. No advice beats one's own experiences.

So, as the year 2010 ends (yeabah), I want to sit down and put into writing what I learned this year. Let me share it with you:

Goals without action are called, errrr, fantasies.
The best way to get something done is to begin doing it.
Depression is different from dissatisfaction.
Whining about your misfortunes and feeling sorry for yourself will get you nowhere.
When you reach the bottom, learn to pull yourself up. Otherwise, you'll just go sideways.
Life is unfair no matter where angle you regard it from. Quit whining and deal with it.
Know what you want and be happy when you get it. Contentment is the key to being happy.
Don't expect things that you're not willing to work for because you'll only get disappointed.
In choosing the right job/career, your heart has to really be in it. It can't just be about money.
And when you get the job you want - keep it! 2 million Filipinos (or close to that number) are jobless, and they're out to get yours.
Knowing your weakness and acknowledging it will help you make yourself better.
Health is wealth. (dyan mo katulong ang bearbrand).
Say what you need to say and do what needs to be done. Procrastination is evil.
Walk your talk!
It's not safe to assume that the people you like like you.
It's never safe to judge people by their appearance.
You make your own bed. Make it comfortable.
Harsh words drill deeper in heads.
Depression is destructive. Get a shrink if you must.
Interacting with fellow bloggers can be fun.
Mas maraming nagbabasa sa blog ko pag Filipino ang medium. (proven).
Karamihan ng nasa Followers sa gilid eh hindi nagcocomment (prove me wrong, com'on).
At yung mga wala sa Followers ang madalas magcomment (salamat sa inyo!)

So, there. This will be the last post for 2010 (unless something super-extraordinary happens in the next hours before new year's eve), and I bid everyone a Happy New Year! XD Huwag magpapaputok sa loob, sa labas lang! Teee heee heee. XD

Byerts 2010! XD

Fa la la la la, la la, la la...♫♪

2010-12-24T03:30:00.002+08:00

[Aminin mo, sinubukan mong kantahin yung title] Sinubukan kong balikan ang huling post na ginawa ko noong nakaraang taon. Titingnan ko sana kung meron ba akong ginawang Christmas post o new-year-resolution-shitness o kahit ano tungkol sa pasko at bagong-taon, at kung nasunod ba ito o hindi. Wala pala. Balak ko pa ngang tuluyang patayin si bloggie noong mga panahong iyon. I-li-link ko sana dito sa post na ito ang ka-emo-han ko dati, kaya lang wag na, baka hindi mo pa tapusing basahin itong post na 'to. Napakaloser ko pala noong nakaraang taon - hanggang ngayon, haha. 'Yon lang, wala na ang dating bigat. Mas maluwag na ang kalooban ko ngayon dahil wala na akong inaasahan. Madalas kong marinig ang ibang tao na nagpapayo na dapat daw kinakalimutan ang mga masasamang bagay/alaala/guni-guni at suicide attempts. Wala akong balak na kalimutan ang mga kasawian ko noon dahil gusto kong manatili ang mga iyon bilang aral na maaari kong balik-balikan kung sakaling maharap ulit ako sa ganoong klase ng sitwasyon balang-araw.

Nagbackread ako ng posts ko noong Disyembre ng nakaraang taon. Medyo nalulungkot ako sa katotohanan na hindi natapos ang 2009 ko na masaya, tapos ngayong 2010 eh, well, so-so lang, kung yung makalumang standard ko ang pagbabasihan. Walang engrandeng pangyayari eh. Parang, wala lang. Nabuhay lang ako ngayong taon para kumain at matulog at kumunsumo ng oxygen. Kung mamatay ako, tae lang, walang magiging laman ang CV ko na ibibigay sa Kanya.

Hindi ko talaga gustong pahabain pa ang post na ito. Gusto ko lang sabihin na, hindi gaanong maganda ang papatapos na taon, angat lang ng bahagya, mga dalawang level, kumpara last year, PERO (yes, may malaking BUT) - syempre, hindi ko naman hahayaan na magtapos ang 2010 sa napaka-loser na paraan. Gustong kong maging masaya! :-) Eh ano kung wala ako ng mga bagay na nais ko - meron naman akong nauuwiang bahay at pamilyang maaari kong balik-balikan ano mang oras, sakaling maubusan na ako ng batong maipupukol sa madugas na mundo. Hindi na ako magrereklamo sa madugas na mundo, dahil lahat naman ng tao eh nadudugas nya. Quits lang kumbaga. Madugas naman talaga ang mundo eh. Kahit saang anggulo mo pa ito tingnan, hindi kailanman naging patas ang daigdig, mapa-pinansyal, intelektwal, pisikal na itsura, lugar na pinagmulan, lahi, buhay-pag-ibig, size ng kwan, at marami pang ibang pagkakaiba at hindi pagkakapantay-pantay ng tao. Aminin man natin o hindi, meron talagang napapaboran. Ang magagawa lang natin para maging mas kaiga-igaya at masaya ang mundo ay tanggapin ng bukal sa puso kung ano man ang ibinigay sa atin ng nagbigay (universe man yan o dyos ayon sa iyong paniniwala) - at ito ang nais kong gawin. :-). Sa ngayon, marami akong kakulangan sa maraming aspeto ng buhay - alam mo na, yung mga bagay na madalas tingnan ng lipunan, gaya ng malusog na bank account at kotseng minamaneho, magandang chick, at makisig na pangangatawan. Sa ngayon, masaya ako sa tahanan at malusog na pamilya, at sa bonus na mga kaibigan. Kung iisipin, fair naman ang daigdig sa pagiging unfair sa mga tao. Paradox? Haaay, ayoko na i-explain. Basta, hindi nalang dapat pag-aksayahan ng panahon kakamukmok ang mga bagay na wala sa abot ng ating kamay.

Marami akong pwedeng kainisang mga pangyayari sa taong 2010, pero mas madami akong dapat ipagpasalamat. Isipin mo, 365 days akong gumising at natulog para lumamon kinabukasan! 365 na blessings na 'yon! Thank you Lord!

O sya at humahaba na ang sinabi kong maikli lang na post. Bumabati ako ng Maligayang Pasko sa lahat ng nagpapasko sa inyo. Kung hindi ka man nagpapasko, kagaya ng kaibigan kong si Tobey, wag mo sanang masamain ang pabati ko na ang nais lang naman talaga eh mag wish ng isang magandang araw. XD

Kuha ito ng isang kaibigan sa Sitka, Alaska, noong nakaraang taon. Yan ang view nila sa likod ng bahay. Ayoko naman ng snow halos buong taon, pero gusto ko ma-experience ang snow kahit sa pasko lang. XD

Muli, maligayang pasko sa inyong lahat! Hindi pa ito ang last post ko sa taong ito. Hindi ako nakapagpaalam ng matino sa 2009, ayokong ulitin ito sa 2010.

Byerts!

Christmas Carols [at kung paano ito winasak ng mga batang wala sa tono at tamang huwisyo]

2010-12-21T00:40:00.001+08:00

Ano na bang nangyari sa mga batang nangangaroling ngayon? Takte, wala na sa tono, mali na ang lyrics, uma-attitude pa! Nung nakaraang gabi, may grupo ng mga dalaginding (mga batang edad high-school sa tingin ko. Tipong mga no-longer-a-girl-not-yet-a-woman... base sa looks). Kumanta sila ng pinakasikat na pamaskong kanta na Sa May Bahay (ito ang madalas na unang kinakanta ng mga batang nangangaroling, na susundutan ng ♫♪we wish you a merry christmas, we wish you a merry chrsitmas♬♪... na susundan ng ♬♫tuwing sasapit ang pasko, namimili ang nanay ko♫♪... ganown). Nung makapwesto na ang mga batang chicks, mahinang bumilang ang isa ng 1-2-3-go, sabay, "♫♪Sa may bahay, ang aming bati, meri krismas na wawalhati...♫♪". Potah! Madalas kong marinig itong mali-maling paraan ng pag-awit ng kantang ito, pero madalas ko rin palampasin lalo na kung mga bata (as in bata - tipong sampung taon pababa) ang kumakanta. Pero yung grupo ng nangangaroling na nabanggit ko sa taas ay hindi na mga bata (sabi ko nga, kung tama ang estima ko, edad highschool na silang lahat). Di ko lang talaga alam kung matutuwa ba ako o maiinis o maaawa sa nakakahiyang katotohanan na hindi nila alam na wala sa Filipino dictionary ang salitang wawalhati (baka sa english or portuguese dictionary meron). (Teka, napapansin nyo rin ba, kung paano nagiging kumportable ang maraming manunulat na magsulat sa loob ng panaklong {parentheses}? Yung iba nga hindi na nila namamalayan na nasa loob parin ng panaklong ang pinagtatatype nilang shit. Sabagay, malamig naman ang panahon, hindi siguro masama na kumutan pati ang mga salita.)

(Mabalik sa mga nangangaroling). (Ayun nga, dahil nakatambay lang ako sa garahe habang patagong humihithit ng yosi na binili ko pa noong birthday ng kaibigan kong si Tonyo, nakita ko kaagad ang mga papalapit na carolers. Patay ang ilaw sa garahe kaya hindi nila ako agad nakita na nakaupo sa harap. Nakakailang linya palang sila sa kanta ay pinahinto ko na sila kaagad. Sayang ang effort nila dahil wala naman akong maiaabot, kaya imbes na patagalin ko pa ang pagkanta nila (na kasingkahulugan ng paghihirap ko sa pakikinig) sinabi ko na agad ang salitang ayaw nilang marinig... patawad. Mabilis pa sa 0.01 na segundo ay sumagot agad ang isa sa kanila na "ano ba 'yan?!" sabay talikod, na ginaya naman ng mga sugo nya. Uma-attitude??? Suplada ang mga punyeta, haha! Akala ko mali lang ako ng pagkakarinig sa pagsambit nila sa maluwalhati. Takte, paglipat nila sa katapat naming bahay, wawalhati parin ang kanta nila. @_@ Hindi pa ba nila naririnig ang salitang maluwalhati??? Hindi pa ba nila kailanman nabasa sa libro ang salitang luwalhati na nilagyan ng unlapi na "ma"? O ang dalawang salita na "may luwalhati"? Wala naman sigurong textbook na may nakasulat na wawalhati (wala di ba?), pero bakit ganun nila bigkasin ang liriko ng kantang Sa May Bahay?) (Nakalungkot isiping maging sarili nating salita/awitin ay hindi alam ng karamihan ang tamang paggamit/kahulugan).

(Haaaay...)

hugot mula sa google image

(Hindi ko na rin naririnig ang tunog ng tambol na gawa sa lata ng gatas o ice cream. Pati narin yung mga pinitpit na tansan na binutasan sa gitna para itinuhog sa alambre, wala na ring gumagawa. Gumagawa ako ng mga ito noong dekada '90, noong elementary pa ako. May maliit kaming grocery (pinasosyal na sari-sari store) noon kaya sagana kami sa tansan ng softdrinks at beer. Yung lata ng gatas noon pinupulot ko lang sa mga basurahan sa paligid, lilinisan ng kaunti, tatakpan ng binatak na plastik ng SM o Lianas Supermarket gamit ang maraming piraso ng goma - at bwalaah!... tambol na! Yung drum stick gawa lang sa bananaque stick na may plastic at goma sa dulo. Bakit kaya wala ng gumagawa nito ngayon? Tatlo kaming madalas mangaroling noon; ako, si Noel, at si E-et (Ace na nung nagbinata kami). Kami ang tinaguriang batang-gwapings sa lugar namin noon. Anim na taon palang ako noon. Pinagtatalunan pa namin noong una kung sino sa aming tatlo si Mark Anthony Fernandez na syang lider ng gwapings, pero dahil mas matanda si Noel ng isang taon sa amin, siya rin ang nasunod at naging Mark Anthony ng grupo. Marami akong mga batang kaibigan dati, pero silang dalawa ang bestfriends ko, kaya hindi na naging malaking issue sa amin kung sino ang Mark Anthony ng grupo (konti lang). Minsan madami kami kung mangaroling, pero madalas kaming tatlo lang - choice narin namin. Mas gusto namin kapag kaming tatlo lang dahil mas malaki ang nagiging hatian ng pera. Kung minsan, pinambibili na namin diretso ng malaking chichirya o kaya ng maraming candy o chocolate sa tindahan nila Lola Bumbay, at saka namin hahatiin sa tatlo. Pero noong naging 10 na si Noel, at ako ay 9, hindi kami nakapagkaroling. Ayaw na ni Noel eh - binata na raw kasi sya, at nahihiya sya na makita ni Rona na nangangaroling habang may hawak-hawak na tambol na gawa sa lata. Dyahe daw. Arte lang. Pero hindi naman natapos doon ang pagkakaibigan at pangangaroling namin, dahil noong sumunod na taon, 10 na ako at 11 naman si Noel (ang galing no, lagi kaming magkasunod ng edad), parehas kaming natutong maggitara. Hindi lahat ng bata na ka-edad namin ay marunong mag gitara. COOOOL ang dating namin parehas! Kaya noong sumunod na pasko, napagkasunduan naming tatlo na ibalik ang pangangaroling sa mas COOOOL na paraan. Wala na ang tambol na gawa sa lata at wala narin ang mga tinuhog na tansan. Gitara na! Lumevel up kami, kumbaga. At paborito namin puntahan ay ang bahay ng magkapatid na Rona at Rhea....isang napakabisang paraan para magkapera at maipamalas ang COOOOLNESS at galing namin sa paggigitara.)

Hindi na kami ulit nangaroling pagdating ng highschool. Syempre, binata na. Pero naging ugali parin namin ang tumambay sa may kanto ng 4'th road habang may bitbit parin na gitara. COOOOL eh. XD

(Bihira na lang ang nangangaroling ngayon. Siguro nadala narin ang mga bata ngayon. Bihira nalang din kasi ang mga nagbibigay sa mga nagkakaroling - baka daw kasi mamihasa at balik-balikan ang bahay nila. Aminado ako na bihira akong magbigay sa mga nangangaroling. Ang lagi kong sinasabi sa mga bata, balik nalang kayo sa 24. Ngayong gabi - wala akong narinig na nangaroling. Kahapon isa lang. Nung isang araw dalawa lang. Nakakalungkot na hindi na gaanong ginagawa ang masayang tradisyong kinalakihan ko. Pero naging bahagi rin kasi ako ng dahilan kung bakit unti-unti itong nawawala. Ah ewan. Basta, sana bumalik ang kaugaliaang ito. Sana dumami ulit ang mga carolers (basta nasa tamang tono), tutal apat na gabi nalang naman bago magpasko...basta doon sila lahat kumanta sa kapit-bahay naming kalbo. Makikinig na lang ako.)

Entry para sa pakontes ni Lio Loco [oo, eto na yung title]

2010-12-18T20:10:00.002+08:00

Ito'y hindi isang ordinaryong post. Bakit? Hindi ko rin alam. Haha, biro lang.

Ito kasing si Lio, may pakontes sa datkom nya. Hindi ako mahilig mag-abala sa mga ganitong kontes, lalo na kung kailangan pang gumawa ng isang post - in short, kailangan pang mag-effort. Haay. Pero, si Lio Loco ang nagpakontes eh. Kaya gow.

Hindi mo kilala si Lio Loco? Weh?

Noong nakaraang taon ko pa nasimulang subaybayan ang ating bida. Pero, hindi naman kasi ako mahilig mag-iwan ng komento noon sa mga blogs na nabibisita ko, kaya hindi rin ako nagkaroon ng pagkakataon na makaututang-dila itong si Lio noon kahit sa comment section man lang. Nitong nakaraang mga buwan lang ako naging aktibo sa pag-iwan ng komento sa mga nadadalaw kong blogs. English pa ang medium na ginagamit nya noon at talaga namang nakakabalinguyngoy itong basahin. Noong nag shift sya sa Filipino - ganun parin! Yung maka-nosebleed, naging maka-duguang-ilong lang. Tsaka hindi parin nawawala ang shit (and sort of) at Ttng maugat sa content ng datkom nya, haha.

Baka mag skip-read si Lio, kaya iiklian ko na lang ang intro at didiretso na ako sa tunay na paksa ng entry na 'to. At dahil gusto kong manalo ng hardbound na kopya ng kahit anong libro ni Chuck Palahniuk, at dahil magpapainom din sya pagkatapos ng buffet dinner sa HEAT sa Edsa Shangri La na libre din nya, sasali ako. (At alam kong nagreact agad si Lio sa sinabi kong hardbound at buffet dinner, LOL). Kailangan daw sagutin ang tanong ni Lio para magkaroon ng entry sa paraffle. Sana lang ay mabunot ng ngipin ni lio ang entry ko sa grand raffle draw.

Ang Tanong: "Bakit Ako Nagbabasa ng Kung Anu-anong Shit sa Datkom ni Lio?"
Ang Sagot ko: Masama ba?

Yan na ang entry ko Lio. Kulang ang sagot ko?

O sya, eto na, ang mga natatanging dahilan kung bakit ko binabasa ang mga panulat ni ssdd boy (in no particular order):

Maangas. Oo, maangas ka Lio! LOL. Normally, galit ako sa maangas. Pero iba ang pagkaangas ni Lio. Yung angas na may karapatang mag-angas. 'Yon!
Matalino. Parang laking united american tiki-tiki at batang promil si lio. Bihira ang mga bloggers na may tunay na talino sa paghahabi ng mga salita. At sa totoo lang, walang halong buladas, isa si Lio sa masasabi kong nakakabilib na bloggers. Rare, kumbaga.
Challenging basahin ang mga panulat nya dahil nasusubok nito ang bokabularyo ng mga mambabasa.
Interesante. Lalo na ang mga reviews nya ng pelikula, libro, atbp. Kahit na yung mga isyung hindi naman talaga ako interesado, kapag nakita kong ginawan ni Lio ng post, naeenganyo ako na basahin.
Malalim at malaman ang bawat bato nya ng pangungusap. Pakiramdam ko, graduate talaga si Lio ng Kurso sa Malikhaing Pagsusulat (Creative Writing) sa isang mataas na unibersidad at nagpapa-low-profile lang sya.
May puso. Dahil siguro inlabo sya ngayon. Eto nga oh, mamimigay pa sya ng apat na mamahaling libro sa pakontes na 'to! may painom pa at buffer dinner! Ambait! XD
Dahil minsan nya akong isinama sa nomination nya sa Top 10 Emerging Influential Bloggers na pakontes noong nakaraang taon. Naging finalist pala ang entry nya na ito sa Pinoy Blog Awards last 2009. Sabi nya, "Yffar's World - para sa mantrang nakikita ko lang sa napakakonting bilang ng mga androids at drones sa lipunang walang bayag". Nasabi ko nalang. "Weh?" Napapadpad pala sya sa blog ko last year??? Isang taon ang lumipas bago ko nakita ang post nya, sa Google search ko pa nakita (salamat Google). Sa totoo lang, ni-hindi ko man lang nga naintindihan kung ano ang sinabi nya, hehe.
Nahihiya akong sabihin na magka-wavelength kami, pero feeling ko talaga oo.
Hindi ako magaling magmura, pero dahil madalas naman syang magsalitype ng katagang shit at iba pang salitang kauri nito sa blog nya, gumagaan ang loob ko dahil pakiramdam ko ay ginagawa nya ang hindi ko magampanang tungkulin. XD
Dahil sikat na sya. At gusto kong dumikit sa mga sikat.

O, tama na yan! Baka lumaki na masyado ang ulo mo, hehehe. Kung hindi man ako manalo ng Palahniuk, kahit yung ika-siyam nalang ni Zafra na may pirma nya. Sabi ko nga sa simula, ito'y hindi isang ordinaryong post, dahil bihirang-bihira akong pumuri ng ibang tao. Pero dahil nararapat ka naman talaga bigyan ng papuri, at dahil narin may pakontes ka, eto ang sa'yo. Hitting two birds with one stone, ika nga. XD

O sya, byerts!

Samut saring Balita

2010-12-16T22:44:00.002+08:00

Parang kawawang-kawawa yung orihinal na titulo ng nakaraang post ko, kaya napagdesisyunan ko (na ginawa ko sa ikatlong pagkakataon) na baguhin-slash-alisin ang orihinal na title. Ewan ko, pero sa tagal ko ng nagsusulat, hindi parin talaga ako magaling mag-isip ng title sa mga posts ko. 2005 pa ako nagsimulang magblog pero pakiramdam ko walang inunlad ang paraan ko ng pagsusulat. Mukang bumaba pa nga ang kalidad. Ang hirap kasi mag-isip ng titulong swak sa banga. Lagi na lang, pagkatapos kong magsulat ng kung anong shit, sa dulo, bigla na lang akong matitigil ng ilang minuto para mag-concentrate na paganahin ang laman sa loob ng bungo ko para makapagpalabas ng isang maayos at disenteng titulo. Pero minsan, kahit gaano ko pa sikaping tikolin ang utak ko, ayaw talaga lumabas ng creative juices. Nakakahiyang aminin na ako mismo, kung minsan, hindi sang-ayon sa titulong napipili kong ipaskil.

No return no exchange ang policy ko dati sa blog. Touch move - kung ano na ang naitipa, naipaskil, naibato sa wall ko, wala ng bawian. No erase, period! Kahit nga noong minsang pinagbantaan ako ng isang alagad ng isang di-ka-sosyalan-na-kumpanya noon, na mapipilitan daw silang gumawa ng legal na hakbang laban sa akin kung hindi ko raw buburahin ang maaanghang kong panulat tungkol sa ka-cheapan ng kumpanya nila noon, di parin ako natinag. Potah, kasalanan ko ba na panget ng kumpanya nila? Hindi ako kailanman magpapadikta sa kung sino mang asungot - isa pa, blog ko to! Ako ang hari at diyos dito at sarili ko lang na konsensya ang pakikinggan ko. Sabi ko sa takteng kumontak sa akin - wala akong ginawang masama, opinyon ko ang ibinigay ko, kung nasaktan sila - problema na nila 'yon, kung gusto nila magdemanda tatawanan ko lang sila. Ano namang akala nya sa akin, bata para matakot? Sabi ko, bakit di ka nalang gumawa ng blog mo at ipagkalat mo ang mga mabubuting katangian ng kumpanya mo - kung meron man. Di narin naman sila nagparamdam pagkatapos ko sumagot sa tanginuming email-slash-threat nila. Kamakailan lang, pinalitan ko ang original na titulo ng isang post ko. Tinaytelan ko kasi iyon ng K*ntutan Tayo. Wala pang limang minuto ng pagkakapublish. Naisip ko bigla, baka ma-ban sa future-office ko ang blog ko at ma-tagged bilang site with pornographic content (paranoid lang). Nabahag ang lawit ko at pinalitan ko ng Sex Tayo ang titulo. Mas disente, sa tingin ko kumpara sa K Tayo (oh - wag ng patulan ang sinabi kong "disente" - iba-iba tayo ng moral background. Wag na nating pagtalunan). XD

Kung saan-saan na ako napadpad, ang gusto ko lang namang sabihin sa itaas ay nahihirapan akong lagyan ng title ang posts ko kung minsan. Period. Ang haba ng pasakalye, pfft.

Dahil madalas ay nasa bahay lang naman ako, balita nalang sa tv, libro, at kung anu-anong-shit sa internet na lang ang madalas kong pagkaabalahan. At para sa mga nagbabagang balita:

14-anyos na batang lalaki, tinaniman ng gunting sa ulo:

This is not a title in some tabloid, tunog-tabloid lang. Balita yan sa TV Patrol kanina. Apat na araw ng nakatarik ang gunting sa ulo nung bata na itago nalang natin sa pangalang Edward. Hindi kasi sapat ang pasilidad ng baryotik hospital sa probinsiya ng bata, at natatakot ang lokal doktor sa bayan nila na hugutin ang gunting. Kailangang madala ang bata sa mas engrande na ospital para sa mas madibdibang obserbasyon. Hindi ko lang lubos maisip kung bakit umabot pa ng apat na araw ang gunting sa ulo. Imagine-nin mo 'yung usual holloween costume na may nakasaksak na kutsilyo sa ulo na tagus-tagusan sa magkabilang gilid ng noo? Nakakatakot di ba? Parang ganown ang itsura nung gunting sa ulo nung bata, pero syempre hindi tagos at nasa bandang likod malapit sa ulo ng bata nakatanim ang gunting. Apat na araw na raw may gunting sa ulo ang bata. Kawawa naman. Tawag tuloy sa kanya sa kanila, Edward Scissorhead - hindi 'to joke, syempre.

Sinubukan kong humanap ng imahe ng bata pero wala akong mahagilap.

Hubert Webb after 15yrs in prison:

Shopping galore ang potah ng shirt and pants pagkatapos ng labinlimang taon na pagkakapiit. After 15yrs sa loob ng kulungan, hindi na raw sanay magpantalon si Hubert after 15yrs. Kasi nga naman, sa loob ng 15yrs panay pekpek shorts at orange na t-shirt lang ang fashion statement nya sa kulungan sa loob ng 15yrs. Labinlimang taon daw siyang inakusahan sa salang hindi daw nya ginawa pero pinagdusahan nya in 15-fucking-years. Ilang beses ko ring narinig ang 15yrs sa mga interview sa kanya at sa kanyang pamilya na pinangangambahan kong umabot din ng 15yrs. Kasi nga naman, 15yrs eh. Di ba, ikaw ba naman, 15yrs. 15yrs din suguro nilang uulit-ulitin ang 15yrs. Syempre, mahirap kalimutan, 15yrs yun eh.

Wala talaga akong pakialam kay Hubert at sa 15yrs nya, pero naaawa ako kay Mr. Vizconde. May uhog pa ako sa labi nung nangyari ang karumaldumal na krimen, at lumaki akong exposed sa balitang ito. Di lang naman ako ang dismayado sa pag dismiss ng SC sa kaso, mismo si "Hanging Judge" Justice Manuel Pamaran, nabadtrip nung masagap ang balitang acquitted ang tropa ni Webb. Guilty sa kanya si Webb. Sa akin din.

Haaay, the fact that they were acquitted doesn't mean they did not do the crime. Si Batman na bahala sa kanila.

Oplan Isnabero:

This is DOTC's drive against abusive and snobbish cabbies. Kasi naman, umaabuso, hindi naman sikat tapos ang lakas ng loob mang-snob. The nerve. Bawal na tumanggi sa mga pasahero, bawal mamili ng route, at bawal ring hindi gamitin ang metro. Ewan ko, matagal ng batas ang tamang paggamit ng metro pero ang dami paring bwakinang taxi drivers na hindi gumagamit nito lalo na sa pinagpalang bayan ng Alabang. Mabuti pa sa Makati, nakakapag taxi ako noon galing sa aking flat papuntang office sa halagang 60 pesos. Pero sa Alabang, papasok lang sa village mula sa mall, 250 pesos na! Pag may bagahe, 350! Kalokohan. Kinausap ko noon si Mayor San Pedro, sinumbong ko sa kanya ang mga taxi dito, sabi nya "I'll look into it and I'll get back to you." Hindi ko alam kung bat nya nasabi 'yon, di ko naman tanda na ibinigay ko ang number ko sa kanya. Na-reelect na sya sa office pero hindi parin sya nakakabalik. Pakshet.

Yep, I did speak with the mayor last year. Napanaginipan ko yun eh.

New Philippine Banknotes:

Excited ako dito. All the seven banknotes denominations (20, 50, 100, 200, 500, 1000 and 2000), have a new design. Pati narin ang coins. Central Bank of the Philippines will start distributing the new 20 peso bill tomorrow. They upgraded the security features of all banknotes to make it easier for the public to detect fake money. Major change ang pagbabago sa perang papel at mas pinatingkad ang kulay. Maraming pagbabago; pinabata si Roxas, dinagdag si Cory kay Ninoy, sinama ang ilang natural wonders of the Philippines - kasama ang Philippine Tarsier. Sabi ni President Noynoy sa balita, kulang nalang daw sa 500 bill eh muka ni Kris at Bimby. Utot nya. Napakasamang joke kaya non. Pwede nyang isama muka ni Kris, pero dapat nakapatong sa ulo nya yung tarsier. [Insert Kris-laugh-here: Ahah, hah, hah, hah!]

Eto yung ubod ng bagong-bagong design.

Biro lang. Eto talaga.

Hindi ko alam kung ako lang, pero parang nakakaloko ang ngiti ng mag-asawang Aquino dito.
Galing dito ang larawan

Astig ang pagkakadesign. Hanapin mo si Gloria sa Larawan.

Ayun si GMA. Sinama pa talaga, lakas mang-asar ni Noynoy.

Gusto ko ang design ng mga bagong papel. Nakakatawa lang makita na pinaliit ng todo ang imahe ng panunumpa ni GMA. Parang sampal sa muka ni arroyo yan, kung ako ang tatanungin (pero wala rin talaga akong pakielam dito).

Kung hindi ka nag-skip read, naguluhan ka siguro sa "seven" banknotes na sinabi ko. Anim lang talaga, wala pang 2000 bill. Naexcite ka naman siguro.

O sya, byerts na!

Setting the Holiday Mood [new title]

2010-12-16T01:30:00.002+08:00

Christmas won't be as much as fun as last year on two counts. One, I'm unable to find a job I really like (like, not need), and two, I have no money to buy gifts. I'm hoarding what's left of my little dough and I'm trying not to waste it so I'm spending a lot of my time at home. The only time I went out to have fun was last Thursday. It was Serg's birthday and booze was free - thank Gawd, alcohol! In the local news, both cases against Hayden Kho and Hubert Webb were dismissed. Well, I don't care much about Halili, but I feel sorry for Mr. Vizconde because I really think Webb is the culprit. (It's obvious that I'm telling about the local news for the lack of better things to say). Pfft... oh well, I don't really give a flying fuck about Kho and Webb. Really.

I feel soooo sad that it's Christmas and I'm broke. Pfft. Paano na ang pamilya, mga kaibigan, at mga inaanak ko? Call me materialistic, but you'd know that I love you, or care about you, if I spend money on you. Please don't lecture me about different ways of showing love other than giving gifts. I know and I recognize them all. It's just that, with me showing love to others, giving gifts is the easiest. Besides, money is something that I don't have lots of, so I really value it. Words of affirmation, physical touch, quality time, and acts of service are the other love languages that I appreciate and recognize. It's me expressing these love languages to others that I'm having trouble with. I'm really sad (and I'm saying this again, I know) but this isn't depression - though I've called this as such countless times before. What I used to know as depression is really dissatisfaction, and you may call this a case of paradigm shift. Wanting what I don't have (moolah) and taking the things I have for granted, just like what many other people do to make their already complicated lives more complicated - is nothing but dissatisfaction. For me, it's the root of all sadness. It's funny that I'm aware of this, yet here I am whining about being broke and sad and blah blah shit blah. Hmmkei, I really shouldn't be sad, because I'm lucky I have a home and family! Many people don't have both.

Oh...love? What is it? Pfft.

Well, sorry dear bloggy, your parent is a bore. When you're not able to go out and record, things don't happen that much. I just felt I needed to write something here so you'd know I'm alive.

Not much to blather about today, so I'll just post my new paintings (or stained cloth, if you prefer calling it that way) I made last week.

Acrylic on 20 x 14 inch canvas

Acrylic on 18 x 12 inch canvas

There's actually another one, but I'll post it some other time. Wait, how about my paintings as Christmas presents? Hmmm.... never actually thought of it. Sounds like a good idea, but, errrr, I don't have new canvases. Oh well. I'm not good in giving hugs and kisses, but that's all I have. Tsaka pag-ibig, katatagan, at pag-asa. Babawi na lang ako next year. Promise.

Byerts!

Maybe This Time

2010-12-01T01:54:00.005+08:00

Hindi ko dapat ito ikukwento dito, pero, sige na nga. Hayaan nyong ibahagi ko sa inyo. Kinilig kasi ako ng sobra-sobra kanina eh, teee heee! XD

Kanina, nanonood ako ng TV. Nakatunganga lang talaga, hawak yung remote habang pinapalipat-lipat yung channel pero wala namang hinahanap.

Biglang tumahol si Sandy at Paw. May tao.

Naisip ko agad malamang mga alagad na naman ng home owner's association 'yon at nagtatawag para maningil ng monthly due. Shit. Lumabas ako para sabihing ako lang mag-isa at wala akong maiaabot na pera, pero nagulat ako kasi ibang tao ang nakita ko.

Tumigil ang paghinga ko.

Siya. Hindi ko inaasahan. Sya pala ang nasa labas. Naka tingin sya sa akin, at abot-tenga ang ngiti. Lumapit ako ng dahan-dahan, pigil parin ang paghinga at di makapaniwala.

Nag Hi ako. Gusto ko sanang bawiin yung pag Hi ko, pero nasabi ko na. At nagsimula syang magsalita.

Sabi nya, sorry daw. Hindi naman daw nya ako gustong iwanan. Kinailangan nya lang talaga. Tatlong taon na ang nakalipas. Sorry daw dahil tatlong taon din syang hindi tumawag. Walang text. Walang YM. Ni-hi, ni-ho, wala.

Gusto daw nyang bumalik. Mahal pa daw nya ako.

Ganun na lang ba talaga 'yon?! Tatlong taon syang nawala ng walang pasabi. Pinutol pa ang komunikasyon. Tapos biglang ganito?!

Niyakap nya ako ng mahigpit. Wala akong reaksyon.

Ganun parin ang gamit nyang pabango. 'Yon ang binigay ko sa kanya noong huling pasko namin na magkasama. Lalong syang gumanda, at mas masarap ang yakap nya ngayon. O siguro, na-miss ko lang talaga sya. Magulo ang utak ko, pero, ang damdamin na akala ako ay tuluyan ng tumagas, nabatid ko na lang na muling nag-aalab. Masaya ako. Sobrang saya! Para akong nanalo ng 700 million pesos sa lotto, o higit pa!

Tapos bumitiw sya sa pagkakayakap sa akin sabay tingin sa mga mata ko ng malalim. Nakangiti parin ng ubod tamis. Shit. Ramdam ko ang pagdapo ng kanyang tingin sa aking mata. Mainit. Mahiwaga.

Isang minuto siguro syang nakatitig sa akin. Pigil parin ang aking ngiti. Ayaw kong ipaalam na masayang-masaya ako. Pero alam ko, bigo ako na itago ang tuwa ko sa aking mga mata. Tinanong nya ako kung mahal ko pa sya.

Tumango lang ako ng marahan. At tumalon sya! Parang bata na napagbigyan sa hiling. Napangiti na rin ako sa wakas.

Mahal ko talaga sya eh.

Sabay humalik sya sa akin. Ginantihan ko naman. Hindi ko talaga maipaliwanag ang saya ko. Akala ko sa mga pelikula lang nangyayari ang ganun, haha! Narinig ko bigla sa utak ko na tumutugtog ang kanta na "Maybe this time." (i-right-click mo yung kanta tapos buksan mo sa new tab/window, para mas dama mo ang pagbasa, LOL). Nung senior prom night ko siya unang naisayaw, sa parehas na tugtog. Pasensya na ha, ang keso ko, pero sobrang saya ko talaga! XD

Natapos ang halikan namin. Sabi ko pasok sya sa loob para makapagkwentuhan. Mahilig sya sa McDonalds noon, kaya sabi ko tatawag ako at magpapadeliver ng paborito nyang twister fries. Magkayakap kaming pumasok sa bahay.

Tahol parin ng tahol sina Sandy at Paw. Hindi na sya kilala ng mga aso namin sa bahay, hehe. Tatlong taon eh.

Nasa loob na kami ng bahay at inalok ko sya ng maiinom. Nasabik ako ng husto sa kanya. At kita ko na mas masaya sya sa pagkikita naming mulli. Kumuha ako ng dalawang coke-in-can na galing sa freezer. Sa kapatid ko 'yon, ok lang, papalitan ko na lang. Madalas din naman nyang gawin 'yon pag ako ang may binili. Pagkabukas ko ng isa ay iniabot ko agad sa kanya. Sabay tanong ko, "Ano ba ang nangyari?" Sumagot sya. Mahina ang boses kaya hindi ko gaanong narinig. Ang ingay kasi ng mga aso. Hindi parin matigil sa pagtahol. Ayaw makisama.

Nagpasya akong lumabas para pakalmahin ang mga aso. Tuloy parin ang pagtahol. Palakas ng palakas. Nakakarindi. Hanggang sa nagising ako.

Nakatulog pala ako sa sofa.

Hindi ako makapaniwala. Parang tototo ang nangyari. Biglang bumalik yung sakit. Naulit ang lahat ng hapdi. Shit. Para akong iniwan ng mahal ko sa pangalawang pagkakataon. Ganun parin kasakit.

Di ko mapigilang umiyak. Tatlong taon na ang nakalipas, akala ko wala na. Nakadalawang girlfriend na ako pagkatapos nya, pero sya parin pala ang hinahanap ko. Letse.

Tumayo ako mula sa pagkakahiga sa sofa para kumuha ng iced-tea, nang biglang tumahol ang mga aso. May tumatawag.

Kilala ko ang boses, pero hindi monthly due. Sinilip ko sa bintana para kilalanin ang tumatawag.

Tumigil ang paghinga ko.

I Doodle

2010-11-29T17:43:00.002+08:00

Kapatid (kaninang tanghali): "Kuya, muka kang pusang-gala-na-hindi-nakatulog."

Huh? Ayos sa ginamit na pang-uri* ang kapatid ko ah, pusang-gala-na-hindi-nakatulog. Pfft. Tumingin ako sa salamin. Muka nga.

*(salamat sa pagwawasto, Klet Makulet) XD

[Untitled]

2010-11-29T02:42:00.003+08:00

Maglilinis dapat ako ng kwarto kanina, pero hindi ko na natuloy. May istorbo kasi. Matagal ko ng hindi tinutulugan ang kwarto ko sa maraming kadahilanan, gaya ng masamang espirito na gumugulo lagi sa aking pagtulog. Biro lang 'yong "masama". Wala naman talaga syang ginagawang masama sa akin, pakiramdam ko lang naman ay lagi nya akong tinititigan hanggang sa pagtulog. Pero ok lang na maramdaman ko ang presensya nya, basta wag lang syang magpapakita.

Hindi tungkol sa multo ang post ko ngayon.

Kanina kasi, sabi ko nga, maglilinis ako dapat ng kwartto ko. Pero nung aayusin ko na dapat ulit yung mga gamit, na ginulo ko the other week, dun sa taas ng cabinet ko, bigla ko na namang nakita ang mga lumang engineering books ko. Sila ang tinutukoy ko na istorbo. Naisip ko na naman na dapat ay engineer na ako ngayon kung hindi lang ako napilitang huminto noon sa pag-aaral. Binuklat ko rin yung mga libro noong huling beses na nag-ayos ako ng kwarto. Sinipat-sipat lang ng kaunti noon. Pero kanina, hindi lang basta simpleng pagbuklat at pagpihit ng pahina ang ginawa ko.

Binasa ko at inaral ang unang chapter ng libro.

Napagtuunan ko ng pansin yung libro ko sa Thermodynamics. Tanda ko pa kung saan ko nabili 'yong libro. May kamahalan kasi sa bookstore ng eskwelahan ni don tomas, kaya para makatipid kahit na kaunti ay dinadayo ko pa talaga noon ang recto para doon bumili ng mga second-hand, pero maayos, na libro. Matino parin ang itsura ng libro hangggang ngayon, kahit na 6 na taon na syang nakatambak sa kabinet. Medyo kulubot na ang cover, dahil narin sa pag-urong ng plastic na ipinambalot ko. Pero syempre, ganun parin ang laman. Nakaka-nosebleed parin. Napasenti mode na naman ako kanina.

Saan na nga ba tumagas ang pangarap ko noon na maging isang magaling na engineer?

Paborito ko noon ang Thermodynamics, partikular ang Thermo 2. Subject na pang third year ang Thermodynamics. Bago mo makuha ang Thermodynamics 1, kailangang pasado mo muna ang Physics 4, Integral Calculus at Chemistry 4 (di ako sure sa Chem). Hindi na simple ang subjects noong third year. Komplikado ang lahat at hindi lang bast-basta memorization, kaya doon ako nagsimulang magseryoso sa pag-aaral. Isa pa, nagkasakit na kasi noon si Tatay - at alam ko noon palang, na manganganib ang buhay ko sa college kung hindi ako makakakuha ng scholarship. Mahal ang pagamot kay erpat, kaya do or die ang sitwasyon ng pag-aaral ko.

Natatandaan ko pa noon, ako ang kopyahan ng mga kaklase kong tamad mag-aral. Hindi ako natutong mangopya noong high school ako. Labag 'yon sa prinsipyo ko dati. Isa pa, matatalino ang mga kaklase ko sa hs at ang sino mang magtangkang mangopya ay pihadong maa-outcast. Kasalanang mortal kasi iyon sa section na halos lahat ay naghahabol sa honor roll. Pero nagbago ang pagtingin (parang crush lang) ko sa pangongopya noong tumuntong ako ng college. Lantaran kasi ang pangongopya at walang hiya-hiya sa mga kaklase. Para akong na-demoralized. Sa section ko noong high school, ikakahiya ang mahuhuling nangongopya (wala akong kilala na nagtangka), pero sa college, ikinakahiya ang hindi nagpapakopya. Aminado ako, na noong una, masama ang loob ko sa pagpapakopya. Hindi naman sa madamot ako sa impormasyon. Masama lang ang loob ko dahil hindi ako makakopya! Lugi ako eh! Malabo ang mata ko at kahit pa nakasalamin ako ay hindi ko rin kita. Kakailanganin ko pang ipihit ang ulo ko ng kulang-kulang 90-degrees para makita ang papel nila. Kaya naman sarili ko lang ang naaasahan ko noon pagdating sa exams.

Una akong nakatanggap ng genuine appreciation sa college noong third year. Sa Thermodynamics 2 class. May mga pagkakataon na sinasabihan ako ng mga kaklase ko na magaling daw ako. Alam kong panay buladas lamang iyon. Pero iba na kapag nanggaling sa isang professor ang magagandang salita. Si Engr. T ang tinutukoy ko, at sikat siya noon sa ME dept. Ayon sa balita, square root lang ng kabuuang bilang ng klase ang madalas na pumapasa sa subject nya. Sa eskwelahan ni don tomas na maligaya na ang estudyante na makakuha lang ng tres, isinusumpa ang lahat ng ganyang klase ng propesor. Istrikto siya sa ang unang araw nya sa amin, at hindi naging maganda ang impresyon ko sa kanya. Parang tipikal na astang-mayabang-na-akala-mo-kung-sinong-magaling-na-prof. Yan ang unang tingin ko sa kanya. Hindi naman nagtagal ang pangit na impresyon ko sa kanya dahil iba sa nauna kong mga prof , natuto ako sa kanya. Hindi sariling aral ang nangyari, sa kanya ako mismo natuto. Quarter term ang educational system sa eskwelahan ni don tomas, kaya lahat ay mabilisan. Kinapos noon sa oras si Mr. T kaya pinagsabay-sabay nya sa loob ng napakalaking classroom ang final exam ng tatlo sa mga sections na hawak nya. Nakapwesto na ako sa upuan ng tinawag nya ako. Nagtaka ako. Pagdating sa harap, sinabihan nya ako na hindi na daw ako pwede mag take ng final exam. Nagulat ako dahil maganda ang performace ko sa klase nya. Tinanong ko sya kung bakit. Sabay tapik nya sa balikat ko, "kahit na ibagsak mo ang final exam, 1.5 pa rin ang grade mo eh. Sisiw lang itong final exam sayo. Exempted ka na". Pumalakpak ang tenga ko (at naramdaman ko talaga). Unang beses kasi na may propesor na nakapansin at nagbitaw ng magandang salita tungkol sa akin. At dahil busy sya, pinakiusapan nya ako na kung pwede daw ay ako ang magbantay sa exam ng klase nya. Kaya naman pala napakabulaklak ng papuring binigay nya sa akin - hihingi pala ng pabor. Naging instant-mini-celebrity ako sa maikling panahon pagkatapos ng final exam sa Thermo 2. Feeling ko rin noon ay matalino talaga ako at tumaas ang self-esteem ko.

3 school terms after that, himinto na ako sa college. Hindi kasi kinaya ng grade ko na makakuha ng scholarship. Bitin ng 0.03 ang marka ko para makakuha kahit ng half-scholarhsip (salamat sa isang kong prof na nagbigay sa akin ng dos na humila sa grade ko pababa). Konting-konti nalang sana. Kung alam ko lang, sana nag-effort pa ako ng mas mabuti para nawala ang 0.03 na difference sa grade requirement. Yun na. May sakit si tatay eh, at paubos na ang pera ng pamilya. Kinailangan ko munang huminto sa pag-aaral.

Hindi na ako nakapagpatuloy ng pag-aaral pagkatapos noon.

Nakausap ko pa si Engr T bago ako huminto, humingi ako ng pabor, na kung pwede nya akong bigyan ng recommendation letter para makapag-apply ako sa Monbukagakusho Japanese scholarship. Hindi siya nagdalawang isip. Alam ko nalungkot si prof para sa akin nung nalaman nya na huminto ako sa pag-aaral. Sabi nya sa akin, ipagpatuloy ko raw ang pag-aaral ko pag nabigyan ng pagkakataon. Malaki daw ang potensyal ko para maging isang mahusay na engineer, at pwede pa raw akong maging higit sa kanya - yan ang sinabi nya sa akin. Nakatutuwang isipin na may taong naniwala at nagbigay ng papuri sa kakayahan ko bilang estudyante. Para sa akin, higit pa ang mga salitang binitiwan nya sa anumang medalya na maaaring iparangal. Hindi lang kasi papuri ang ibinigay nya sa akin, kundi pati tiwala at lakas ng loob.

Hindi rin ako natuloy sa Japanese scholarship dahil hinihingan nila ako ng transcript of records. Ang problema - ayaw ibigay ng registrar ang transcript ko. Hindi ko pa kasi bayad noon ang kulang ko sa tuition. Nasa ospital si tatay noon at nilalabanan ang kanser. Gustuhin ko man bayaran ang kulang ko sa tuition para makuha ang transcript, mas kailangan ni tatay ang pera para sa ospital.

Habang tinitingnan ko ulit ang mga libro ko kanina, hindi ko mapigilang manghinayang. Anim na taon na ang lumipas. Lahat ng inipon kong datos sa utak ko noong nag-aaral pa ako ay parang tuluyan ng tumagas at nasayang. Saan at paano ako ngayon magsisimula? Nalimutan ko na ang lahat ng napag-aralan ko. Ilang taon ding nabakante ang utak ko sa kakaprocess ng request at kakaayos ng problema ng mga kano sa telepono.

Pinangako ko noon na magiging engineer ako ano man ang mangyari. Pero ngayon, hindi ko na alam kung kaya ko pa. Patawad sa sarili ko, parang hindi ko na kayang tuparin ang luma kong pangako. Pakiramdam ko bumaba ang antas ng utak ko. Hindi ko alam kung ipagpapatuloy ko pa ang musmos kong pangarap, o kung ipagpapatuloy ko nalang ang pagpuputa ko sa gabi kapiling ang mga putang-inang kano sa telepono. Ang hirap. Masakit na sa bulsa pag ako'y bumalik, pihadong masakit rin sa utak dahil apat na taong impormasyon sa kolehiyo ang kakailanganin kong isaksak ulit sa utak ko para masimulan ang ikalimang taon ng kursong iniwan ko. Basta, huli man, magtatapos parin ako ng kolehiyo, kahit na magshift na lang ako sa mas simpleng kurso, para lang makakuha ng diploma na pwede kong isampal sa lipunang humihingi nito.

***Inilathala ko ito dito para magsilbing hamon sa akin. Hindi mo na kailangang ipamuka sa akin ang dapat kong gawin. Marami akong dahilan kung bakit hindi ko agad naipagpatuloy ang pag-aaral ko. Napag-isip-isip ko, sarili ko lang naman talaga ang pumipigil sa akin. Feeling down kasi ako nitong nakaraang mga araw. Kailangan ko lang ng konting tulak. Balak ko na bumalik next year. Magtatapos ako ng kolehiyo. Period.***

Takteng Kabinet (at ang reenactment ng gulo sa korea at pagsabog ng bulkang bulusan sa condo ni ate)

2010-11-27T02:55:00.003+08:00

****Ilang araw na akong tuliro at hindi mapalagay. Ang hirap talaga, ako lang ba ang walang pera ngayong pasko? Kawawa naman ako.****

Galing ako kanina sa condo ng kapatid ko sa Boni. Actually, apartment lang talaga yun... condo lang ang tawag ko para mas sosyal pakinggan. Eh bakit ko nga ba binuking na apartment lang talaga 'yon kung gusto ko naman syang palabasing sosyal? Isang malaking paradox. Tuliro na naman. Balik sa condo. Nagbalik loob kasi ulit ang ate ko sa kanyang condo matapos ang dalawa o tatlong araw na pananatili sa ibang unit dahil sa pagbabakbak ng sahig para palitan ng mamahalin at makinang na tiles na wangis ng sa Edsa Shangrila Hotel. Yung tipong pwede ka ng manalamin sa sobrang kinang, kita pati panty pag nakapalda ang nakatayo. Ganown kakinang. Bago ang sahig, pero dyos ko, sobrang kalat. Ang alikabok. Ang baho. Ang gulo-gulo sa loob ng condo. Parang nagsabong ang North Korea at South Korea, katulong ang US, kasabay ng pagputok ng Bulkang Bulusan, sa loob ng condo ni ate. Letseng kalat. Kaya pala gaun nalang ang pagpilit ni ate na tulungan namin sya sa paglinis. Actually, kami lang ang naglinis dahil pagkatapos nya sa opisina ng hapon eh dumiretson naman sya at naglaro ng badminton kasama ang kanyang mga kaopisina. So ang ending, hindi ako tumulong maglinis, kundi ako ang naglinis. Kasama pala si bunso. Hindi ko kasi masyado naramdaman ang presensya ni bunso dahil ako lang halos ang naglinis ng buong condo. Haaay.

Kagabi palang nag-uusap na si bunso at si ate sa telepono kung ano-ano ang kailangang gawin sa condo. May mga bilin. Kampante naman ako na nayakap ng comprehension skills ni bunso ang mga habilin ni ate. So go kami kanina sa condo. Meron dun isang napakalaking cabinet na dating nakadikit sa dingding. Mataas yung kabinet, mga 7-talampakan ang taas, at isang metro ang lapad. Mabigat dahil gawa sa solidong kahoy. Di ko alam kung anong klaseng kahoy 'yon, pero parang sa puno ng malunggay. Basta matibay at mabigat. Nagulat na lang ako pagdating namin sa loob dahil binaklas pala ng nag-ayos ng condo ang malaking cabinet at inilipat ng pwesto - tapos hindi binalik! Pothang ina!!! Naiwan tuloy yung bakas ng pinaglagyan ng cabinet sa dingding.

Hindi pa ako kumikilos eh nanghihina na agad ako. Tinanong ko si bunso, "ano daw ang balak nya (ni ate) dito?"

Sagot naman si bunso, "ikaw na raw ang bahala mag-ayos eh."

Pothang-ina. Prinoblema ko kaagad yung bakas sa dingding na dating pwesto ng malaking kabinet. Iba na kasi yung kulay nya sa mismong kulang ng condo. Kelangan pinturahan. Pero wala akong pintura, at ayoko naman lumabas at mag-effort na bumili ng brush at pintura. Pero sa totoo lang, mas madaling magpintura kesa iurong yung napakabigat na kabinet na yon. Pero, naisip ko na baka sabihin ni ate eh trabahong tamad ako. Kilala ko si ate, ayaw nya ng trabahong tamad, at isa pa, isa syang cold-blooded at heartless na kapatid (oo, nanonood ako nung palabas sa hapon - ako na ang tambay), kaya imbes na bumili ng pintura, nagtyaga ako na itulak ang makalaglag-itlog na cabinet papunta sa orihinal nya na pwesto. Estima ko higit 12 feet ang distansya. Takte ang bigat! Hindi ko na pinatulong sa bunso sa pagtulak sa kabinet dahil bukod sa babae sya eh medyo may pagkalampa rin. Kaya sariling sikap ako sa pagtulak ng cabinet.

Solb. Nasalo naman ng boxers ko ang itlog ko.

Madami pa akong ginawa pagkatapos ng pakikipagbuno ko sa kabinet na walastek. Punas dito, punas doon; pagpag dito, pagpag doon; kain dito, kain doon. Madami. Limang oras din ang inabot namin ni bunso para linisin ang buong condo. Kisame lang ang hindi dinapuan ng basahan. Gabi na nang dumating si ate. Sakto, may dala syang pagkain para sa mga inalipin nyang kapatid. Natuwa agad si ate dahil wala na ang mga kalat at basurang iniwan nya nung pumasok sya sa trabaho. Pagpasok nya ng kwarto, biglang "Nyek, anong ginawa nyo dito???"

Nagulat naman ako. Bakit daw bumalik sa dating pwesto yung cabinet. Sabi ko naglakad mag-isa (patawang vice ganda, ang korni). Sabi ko, "eh dyan naman talaga yan nakalagay diba?"

Sabay kamot ng ulo ni ate, "Eh pinabaklas ko nga yan kay Mang Kepweng at pinalipat doon (turo sa sulok) para ma-maximize ang space, tapos ibinalik mo din??? Kawawa naman yung matanda. Ang bigat-bigat kaya nyan!"

Takte, mas naawa pa sya sa matandang hindi kaano-ano kesa sa akin.

Hindi naman pala kasi pinapabalik ni ate ang cabinet sa dating pwesto. Ang bilin nya kay bunso, ako na raw ang bahala mag-ayos sa mga kasangkapan at "magpintura sa dating pwesto ng kabinet". Dyoskopo. Ilang lapad ng mantika ang ibinuwis ko sa pagbalik ng cabinet nya sa dati nitong pwesto, tapos hindi naman pala dapat ibalik. Halos isang oras ko kayang itinulak ang lintek na kabinet na yon! Mabuti na nga lang at hindi natuluyan ang itlog ko at hindi ako nalagutan ng main artery.

Matapos ang ilang minutong pagpapalitan ng laway, confirmed - di na-gets ni bunso ang bilin ni ate. Hindi naman daw nya ipapabalik 'yon dahil una, pinalipat nya talaga yon; at pangalawa, sobrang bigat daw nung kabinet para ipaurong sa cute nyang kapatid (ako 'yon). Hindi raw kaya ng konsensiya nya at alam daw nyang tamad ako kaya imposibleng gawin ko rin 'yon. Kaya nga daw si Mang Kepweng ang tinawag nya para magbaklas at maglipat ng kabinet kahapon kasi ayaw nya akong pahirapan. Sapul tuloy ako at ang aking maling akala na isa syang cold-blooded at heartless na kapatid. Alam nyang ubod-ng-bigat ng kabinet kaya hindi na nya ulit pinaurong sa akin. Salamat naman.

Kung minsan talaga, wala sa tamang hulog ang kasipagan ko. Tsk tsk.

Pero kanina, nung pauwi na ako, nakonsensya ako bigla. Kasi binigyan nya ako ng pera bago kami umuwi (oo na, oo na, tambay ako, binibigyan lang ako ng mga kapatid ko ng pera!). Tinext ko tuloy sya, sabi ko sa off nya babalik ako sa condo para iurong ulit yung kabinet. Di pa sya nagrereply, malamang tulog na. Pero sigurado ako papayag 'yon.

Tahimik lang si bunso buong byahe pauwi sa bahay. Guilty, haha. XD Ok lang, at least nalaman ko ang tunay kong kakayahan. Mag kargador nalang kaya ako sa palengke. Magkaka-abs pa ako. Good idea.

****Nabanggit ko ang Bulkang Bulusan kanina. Sana ok lang ang mga kababayan ng nanay ko sa Sorsogon. Taga-Bulusan ang nanay ko, pero hindi naman apektado yung mga mayayaman naming kamag-anak doon. Yung mga taga Irosin ang apektado, yung nasa likod ng Bulkan. Sabi ng mga taga-Irosin, ang dugas daw ng bulkan. Naturingang Bulusan Volcano ang pangalan pero sa ibang bayan namiminsala.****

Yan ang ate ko sa gilid ng Bulkan noong July. Ex-model ng Ford.

Sa totoo lang. sobrang lungkot ako dahil naubos na yung pinagmamalaki kong ipon. Buti nalang nandyan ang pamilya ko na patuloy ang pagkupkop sa akin (syempre may kasamang sermon, pero ok lang, LOL). Yung mga kainuman ko, wala na. Letse. Wala man lang mag-aya ng inom ngayon. Kapag nasa ibaba ka na talaga, tanging pamilya lang ang siguradong hindi ka iiwan. Positibo naman ako na may trabaho na ulit ako bago matapos ang taon. Sure na yan. Ang galing-galing ko kaya. XD

Ayan, nanghihinayang na naman ako sa nilisan kong trabaho. Shit.

Byerts now! XD

SEX TAYO!

2010-11-23T19:42:00.000+08:00

Sabi nga nila, mas mabilis pumukaw ng atensiyon ang mga negatibo o di kaya ay mahalay na titulo. Halimbawa, pag nilagyan ko ito ng titulo na "Patnubay ng Magulang ay Kailangan", magtatanong ka kung bakit kailangan ng patnubay ng magulang at lalong lalalim ang interes mo na malaman ang nilalaman nito, o kaya pag ang title naman ay "Bawal sa Pinoy", magtataka ka kung bakit bawal ito sa Pinoy kaya babasahin mo ito. Ne-excite ka siguro. Pasensya na, pero hindi ito tungkol sa pagtatalik. Char-char lang yan. XD

Pero kapag nagkatrabaho na ako, pwede kitang ayaing magsex. Ilang beses din kaming nagsex ng mga katrabaho ko dati. Oo, merong Sinangag EXpress malapit sa opinsina namin dati. 24 oras yan bukas kaya pwede tayong magSEX kahit anong oras. XD

Eto ang tinutukoy kong SEX. (larawan mula dito)

Bakit nga ba ako nagsulat ngayon? Mula kasi sa aking pagba-blog-hop kanina ay napadpad ako sa datkom ni jkulisap. Mag-iiwan sana ako ng komento sa kanyang huling post, pero, gaya nga ng madalas mangyari, napahaba na naman ang comment ko (oo, kung minsan ugali ko ang magcomment-ala-post sa blog ng iba) - kaya naisipan ko na lang na gumawa ng isang buong post imbes na mag comment.

Ang tanong: Bakit nga ba madalas nating gamitan ng mga salitang panghalili ang mga bagay-bagay na may kinalaman sa usaping sex? Halimbawa, imbes na tite ay talong, junior, batuta, at iba pa, ang itinatawag natin dito. Ganundin sa pambabaeng kasarian - merong mani, tahong, talaba, at marami pang iba. Ang sarap di ba?

Eh bakit nga naman binigyan pa ng pangalan kung hindi rin naman ito tatawagin sa tunay na pangalan? Sa tingin ko wala naman sa pangalan yan, kundi sa kahulugan ng mismong bagay. Isipin mo, kung ang kilala mong talong ay tinawag na tite, at ang nakalawit sa pagitan ng binti mo ay bininyagang talong - hindi bat tite naman ang itatawag mo sa talong? (Sana ay naunawan mo ang paghahambing ko.)

Pero kung ikaw ang tatanungin ko, komportable ka ba na sabihin ang mga salitang iyan sa harap ng ibang tao? Halimbawa, sa teacher mo sa school, o sa pari nyo sa simbahan, or sa babaeng nililigawan mo, o kahit na sa mga kapatid o magulang mo, kaya mo kayang sabihin na, "malaki ang tite ko" nang hindi nagtutunog malaswa? Yung parang tunog "malaki-ang-kamay-ko" lang?

Malamang ay hindi.

Maging ako ay hindi kayang sabihin ang mga salitang tite at puke ng harapan sa ibang tao, lalo na sa mga hindi ko kilala. Hindi naman sa naaasiwa akong sabihin ang mga ito. Aba, kating-kati kaya akong sabihin at ipagkalat na malaki ang ano ko (ang alin?). Pero hindi ko ito kayang sabihin sa ibang tao ng diretso. Ito'y bilang "respeto" sa mga nakakarinig. Oo, ito'y pagpapakita ng respeto sa iba. Hindi kasi lahat ng tao ay bukas ang isipan sa pagtanggap sa mga ganyang salita o pahayag. Maaring hindi ito mahalay at normal lang para sa iba, pero hindi parin natin maikakaila na ang mga pahayag na tulad noon ay maaaring offensive para sa iba.

Kung tama man ito o mali, nasa kanya-kanyang pananaw na yan ng mga tao, base narin sa kung ano ang kinalakihan nila bilang moral at imoral. Maaari kasing ang amoral (hindi moral at hindi rin imoral - gaya kapag terminolohiyang medikal na ang usapan) para sa isa ay imoral pagdating sa iba. Kaya para hindi makasakit ng iba, o makabastos (bastos - pumapasok ulit dito ang kinalakihan ng isang tao, kung moral o hindi ang isang bagay), nakaugalian na natin na gumamit ng mga panghaliling salita. Ang iba naman, ginagawa ito para sa katuwaan lamang.

Pero, kung kami-kami lang nga mga kaibigan ko ang nag-uusap, normal lang na mapag-usapan ang sex, walang hiya-hiya at walang pag-aalinlangan, dahil lahat naman kami ay nagkakaunawaan.

Sa usapang sex education naman - sang-ayon ako dito. Sa totoo lang dapat ay magulang ang gumagawa nito. Sa tingin ko ay mas nagiging makabuluhan at importante ang "mga aral" kapag nagmula ito sa mga mismong magulang o guardian ng bata, kumpara kung ito ay galing sa guro. Ito'y personal na pananaw lamang, dahil noong bata ako ay mas nakikinig ako sa mga magulang ko higit sa mga guro ko. Pero kung ang ibang magulang naman ang tatanungin, marami parin sa kanila ang hindi handa sa ganitong usapin at mas nanaisin pang mga guro na lamang sa paaralan ang gumawa ng tungkulin. Pero maging sino man yan, magulang o guro, ang importante ay magkaroon ng wastong paggagabay. Dapat habang bata palang ay itinuturo na sa mga bata na hindi normal ang hawakan ng ibang tao ang kanilang maseselang parte ng katawan, at kung mangyari man ito ay dapat magsumbong agad sila sa ibang nakatatanda. Ganyan kami pinalaki sa Australia (jowk). XD Maraming kaso narin kasi dito sa bansa natin ng mga batang naabuso dahil sa kakulangan sa kaalaman ng kanilang karapatan. Hindi naman ang aktuwal na "sex" ang ituturo, kundi ang mga realidad na sumasaklaw dito na hindi dapat ipagwalang-bahala. Kailangan lang talaga ay tamang ipormasyon na may aral at hindi kwentong-libog lang. Ayoko nang ungkatin pa kung ano-ano nga ba ang mga tamang paggabay. Alam mo na yan. Matalino ka di ba? Huwag mo sanang masamain kung anti-sex education ka. Hindi kita tatawaging bobo. kasi nga, gaya ng sinabi ko kanina, maaaring ang normal para sa akin ang imoral para sa iba. So kung anti-sex education ka, irerespeto parin kita, basta wag mo lang akong sasabihan na imoral dahil lang sa pabor ako dito.

Tinatamad na ako. Kasi naman dapat comment lang ito, napahaba lang, kaya ayan ginawa ko nalang post.

Sige na, byerts! XD

Bored? Try this:

2010-11-19T19:46:00.004+08:00

1. Go to Google Maps.

2. Click "Get Directions".

3. Type Taiwan as the start location.

4. Type China as the endlocation.

5. Read STEP 24 of the directions.

6. have a safe TRIP!! XD

Saw this on a friend's wall in FB. You see, may gamit din ang facebook, LOL.

Pero sa step 34 pwedeng mag Ferry. Gagong google maps yan oh. XD

UPDATE:
check nyo rin Taiwan to Japan, step 61 (kung may extra time ka pa), kinabog ang swimming. XD

Down to Zilch

2010-11-18T01:16:00.008+08:00

I thought I'd be putting up some good news here today, but pfft, forget about the good news. I have none. I just had another one of those screw-you-all days today. I went to some big company in Mandaluyong only to be pissed-off the rest of the day.

Why not lay all the cards down outright to avoid wasting both party's time?! Takte talaga nakakapang-init sila ng ulo kanina!!!

You prolly are wondering what the crock is about. Pfft. Confidential. Let's leave it that way for now. I'm not yet done with them (I'm want to kill them!!!)

The sentence prior this, of course, is a joke.

Good thing my sister's place is just a stone-throw away from where I had gone to. So we met up and went to McDonalds - her treat, of course, as I am totally broke and was overly pissed. I felt better after the early dinner. The fries was able to calm me down. Well, it always does. Some useless info here: If I'm in a bad mood and you want to cheer me up, take me to McDonalds and buy me a large fries (not the twister fries - errr, I don't like its taste and it's ridiculously high priced), better yet get me a BigMc combo meal and up size the fries and soda. Or take me to Wendy's and buy me the most expensive burger meal they have, in Biggie! That will surely lift my spirit back to its normal scale. In case you can't find fries (yes I'm not done yet), you can get me a box of pizza or half-a-gallon of chocolate ice cream with almonds or a genuine Mexican tacos. That's more than enough to make me smile from ear to ear. You see, I'm so easy to please. I turn into a child when presented with fries and pizza.

Now I'm feinding for real Mexican tacos. :-(

I want this!!! Now!!!

My sister had to leave for work after our early dinner at McDo, so we didn't have much time to hang out. I was happy again after the dinner. Relieved, and slightly elated at the sour feeling and anger I had overcome, I thought of treating myself a medium size of Manila Scramble, which was right outside the mall. Used to have it everyday when I was in elementary and high school. I love scramble so much that a portion of my daily allowance was solely dedicated to it. While I was waiting in line, behind me were two old ladies talking about tonight's jackpot prize in the lottery. A whopping 495 Million Pesosesoses!!! I was soooo surprised it ballooned to that amount! I mean, it's the biggest jackpot in Philippine history!!! While I was waiting for my turn to get my medium size scramble, I asked one of the old ladies where the nearest lottery outlet is. It's inside the mall, I was told. So, while I was feeling nostalgic with my scramble, I found myself scrambling back inside the mall to place my bets in the lottery. The jackpot prize is 495 million, I thought, if I win I'd give half of it to charity, and the rest would be divided and shared with my folks at home. I was feeling hopeful, and I'm sure everybody else in line was. Two number combinations, and I was done. I folded 6 lotto cards (they're just there, uncontrolled - so might as well use a lot) and carefully placed my ticket in between to protect it.

But what are the odds of actually winning the 6/55 grand lotto? Well, it's one in 28,989,675! Pull up an excel worksheet and in a cell type-in =combin(55,6) to see the number. The probability of getting hit by a lightning might even be greater than winning the lottery. Pffft. But who knows, I might just win! If I do, I'd get a house in Ayala Alabang, or in Dasmariñas Village or Forbes Park in Makati, and I'd put up a business to make my money produce more and more money until I'm rich enough to tell Henry Sy to move over.

Libre lang naman ang mangarap at umasa eh. XD

My already-happy feeling turned sour again when I took the bus home. An old crush, who was a schoolmate in high school, was on the same bus and asked me to take the seat next to her. I got surprised and excited because we did not see each other for more than 5 years. It's what I feel whenever I bump into old friends. How-are-you?, I asked her excitedly. She did not answer my question, instead she asked me if it was windy outside (Mahangin ba sa labas?), and started to laugh. That's when I realized my hair was looking shabby and ridiculous. I laughed with her, of course, but truth be told I felt so embarrassed I wish I rode the next bus. So I began explaining to her why my hair was such a mess and how it managed to cross the line of being unmanageable. I told her I cut my hair and that I'm actually pretty good at it (which is really true, but this talent is restricted to my own hair so don't ask me to cut yours) but I lost control of my hair when I forgot to trim it like what I used to do every couple of weeks or so, since I am mostly at home. So I pretty much embraced my semi-long hair and let it grow, I told her. Then she asked me where I work, yadah-yadah-yadah, and she began to tell stories about her great job as a boss in an international company, and then she showed me pictures of her husband and son, yadah-yadah-yadah....

....

and my sense of self-worth plummeted from its normal scale to zilch.

Siya na ang successful at may happy family. Ako na ang kabaligtaran. Pfft.

So much for the happiness that the large fries from McDonalds gave me. It just unraveled during the entire trip. Thanks to my old crush.

I got home, feeling gloomy and down, and sorry for myself. I waited for the lotto draw, and of course, I didn't win. Not a single number from the winning combination is in my ticket.

Tomorrow is another day. Oh Gawd I hope it's better!

Byerts!

Manny Pacquiao: Now you know!

2010-11-14T14:17:00.003+08:00

Pacquiao vs Margarito

O ha, birthday ni tatay ngayon, at panigurado ako double celebration sya kasama ang mga sexy angels sa langit dahil nanalo na naman ang paborito nyang si Manny Pacquiao. Masugid na tagasubaybay ni Pacman si daddy noong nabubuhay pa sya - at talaga namang napapanganga at napapailag pa sya unconsciously habang nanonood noon na parang sya ang lumalaban.

Satisfied na raw si Pacman sa laban nya at hindi na nya kailangan si Mayweather (ang taray). Mangyayari nalang daw kung mangyayari talaga ang laban. At nagpromote pa talaga sya ng concert nya sa interview pagkatapos ng laban, lol. Next fight nya sya narin daw ang kakanta ng Lupang Hinirang. @_@

Saludo ako kay Pacquiao, eh ang angas talaga eh! Ang galing sa boksing! Pero mas bibilib ako sa kanya kung ibabahagi nya rin sa madlang pipol ang premyong salapi, tutal lagi naman nyang sinasabi na para sa bayan ang laban nya. Kapag namigay ng cash si Pacquiao sa madlang Pilipino - doon ako maniniwala na para talaga sa Bayang Pilipino ang laban nya. XD

Sumumpa pa naman si Margarito sa Mexico na iuuwi nya ang panalo. Kawawa naman ang Mexico, bugbog na bugbog na. Si Nacho Libre na lang kaya ang ilaban nila. XD

Isang masigabo at bumubulwak na pagbati para sa tagumpay ni Pacquiao, at isang maligayang kaarawan kay daddy sa heaven! XD

*******
Update: Sa isang banda, maswerte parin si Margarito dahil kahit nabugbog sya, nagawa parin nya ang isang bagay na matagal ng pinapangarap ng bawat Pilipino - ang makasapak ng isang congressman. Di ba? XD

Clinton Aide Shouts at VP Binay [hindi porket mukang masama ay masama na ang intensiyon! huwag kang judgmental!]

2010-11-13T16:58:00.003+08:00

Vice President Binay

(This happened last Thursday. A female staff from the Clinton Foundation shouted at VP Binay and asked him to leave the VIP area where former US Pres. Clinton was staying before his speech at the Manila Hotel. The female staff didn't know who she was shouting at till Binay introduced himself as the Vice President of the Philippines. Binay Obidiently exited the VIP area and the female staff immediately apologized to him.)

What happened here is abominable on three counts. First, there's really no point in shouting at Vice President Binay (or anyone), no matter where angle you regard it from; second, it's stupid of her not to know at least the Vice President of the country she's visiting; and third, she's not in her own country to act like she's some sort of a greater entity. Filipinos, in general, are nice and respectful to foreign visitors, and we always try to make them feel at home. Looks like this Clinton aide took the feel-at-home-invitation to heart, errr, a little bit too much. (Sisigaw-sigaw, nasa bahay ka ba, ha ate? ha?) She should get a comprehensive foreign diplomacy training for chrisake! Well, I know Binay is short and dark and, errrr... (***i'm trying to be nice here***), very simple looking, so I guess he was mistaken as somebody gatecrashing the event. Clinton's staff was just doing her job but it is not safe to assume that people whose personal appearance (or faces, lol) she doesn't like are there to mess up the event. And shouting is very disrespectful as it is unnecessary.

Well, shouting maybe necessary if one is really being stubborn and unreasonable and you want to get your message delivered. That just doesn't apply to Binay.

Eto ba ang mukang gagawa ng masama? Hindi naman ah!

Moral: Hindi porket mukang masama ay masama na ang pakay. Huwag judgmental! Don't judge the book by its cover (especially if you're not a judge - waaah, corny! XD).

The aide's disrespectful action doesn't speak for most Americans though, or most people from other countries for that matter, so this is NOT an anti-American post.

Byerts now! XD

Blah for 11/12/2010 [Myself, birthdays, and stumbleupon]

2010-11-12T11:42:00.000+08:00

It dawned on me just now that the post prior this is equally self-centred as the rest of this blog. I was this - I was that - I am blah bah blah sheeesh blah, and that. MEEEEEEEE.......

Don't get me wrong. The idea of telling parts of my life's story isn't bad. In fact, much has been said in this blog about who I am/was. It's the frequency of doing it that makes me a little sick now. How poor can that be - I'm sick and tired of me own stuff, pfft. I don't want to talk about myself anymore, but, errr, I don't have any other news to share neither. And that's what the problem is - I want to get this little psuedoworld going as part of my fresh-new-start-blah but I don't have enough coins in hand. Bad news, I sure have a couple, but this is not the right place to rant about them.

Now I think I am ranting again. Sorry.

Btw, It's my father's birthday on the 14'th - just a little info for you to digest. I miss him. I think my life would have been better if he's still alive. That I'd be better in making choices and in setting my priorities if he was around during the critical moments of my life. My life is a total bullets (bs), though, I am now on the process of pulling myself back together. Pfft...I better stop now before this turns again into another emoish-blah.

It was my yougest sister's birthday last Nov. 9, geee - I forgot to mention it here. Until now I feel bad that I wasn't able to contribute anything on her birthday. I'm sorry, panget.

Oh (insert-yellow-light-bulb-here) - i got something to share! Just the other day, I stumble upon this website called stumbleupon. Go check it! (Note: Don't laugh if you've been introduced to that site a long time ago. Please understand I only learned to use the computer last month and that site is completely new to me.) It is pretty useful especially during idle moments, when one has nothing better to do. The site allows its registered users to pull up random websites related to the interests they marked during the account set-up. I found some cool websites, and they're just soooo effing cool I'd rather not share them here. Go try it!

What else, errr, I guess that's it for today. Let's call this a post. Byerts! XD

Public Elementary School [mahaba ang original title kanina pero pinaikli ko nalang kasi baka ma-bore ka magbasa kapag title palang ay sobrang haba na, tapos yung aktuwal post eh sobrang haba din.]

2010-11-10T02:11:00.003+08:00

Isang pangkaraniwang araw/gabi lamang ngayon. Walang bago. Puro luma't inaamag lamang na karanasan at ideya ang maaaring kong ibahagi dito. Haiks. Eh paano ba naman magkakaroon ng bago, ikaw ba naman itong tumambay sa bahay ng ilang buwan at walang ibang gawin kundi magkamot ng ano, wala talagang interesanteng bagay ang maaari mong maikwento.

Nakita ko sa blog ni gillboard noong isang araw ang kwento ng kanyang buhay elementarya, at naisipan ko itong gayahin. Ingetero lang ako, ipagpaumanhin.

Tutal naman ay bored ako, idadamay ko narin kayo. Kung ayaw mong magsisi dahil sa haba nito, wag mo nalang basahin. Payo lang.

Grade 1:

Mahirap lang kami, kaya sa public elementary school ako pumasok. At dahil natural na sa pamilya namin ang pagiging late kahit saan mang lakad - late rin ako na-enroll ng nanay ko. First-come-first-served ang siste sa public school. Dahil late ako na-enroll, section 20 ako napunta. Kada section noon ay may 50 na estudyante. Samakatuwid, nasa pagitan ako ng ika-950 at ika-1000 na enrollee. Ang room namin ay nasa pinakadulong building at pinakamabahong parte din ng eskwelahan. Bakit pinakamabaho? Kasi ang pinakaluma at pinakamabahong cr ng eskwela ay nasa likod lang ng room namin, at ang opisyal na basurahan ng eskwela ay 5 kandirit lang mula sa room. Mas Malas ang section 21, dahil isang hakbang palabas sa pinto, sabay pihit sa kaliwa, ay basurahan na.

Hindi naman ako nagtagal sa section 20, dahil pagkatapos ng dalawang buwan ay inilipat ako ni titser sa section 3. Hindi ko alam kung ano talaga ang nangyari. Siguro ay narealized ng teacher ko na hindi ako nababagay sa mabahong lugar na yon (arte lang, haha). Pagkatapos nga ng dalawang buwan ay nanibago akong muli dahil iba na naman ang mga muka ng classmates ko. Akala ko noon makakahinga na ako ng maluwag kahit papano, pero hindi pala doon nagtatapos ang usapang baho. Nagkaroon ako ng seatmate na may luga, at hindi kaaya-aya ang amoy nito. Katabi ko sya sa upuan. Hindi ko naman talaga sya katabi noong unang lipat ko dahil nakaupo siya sa unang row at nasa bandang gitnang row ako. Mangyaring hindi na nakatiis ang titser namin sa kanya, kaya ilang araw mula noong lumipat ako, pinalipat din nya si classmate-na-may-luga ng upuan - sa tabi ko. Lahat ata sila ay pinagdaanan ang karanasang iyon, at nagkataon lang na ako ang huling mag-aaral sa klase, kaya ako narin ang nagdusa buong taon. Hindi naman ako lugi. Quits lang kami nung katabi nya sa kabilang silya.

Grade 2:

Nalipat ako sa section 2. Dito ako unang nagkaroon ng mga kaibigan. Naging matalik na kaibigan ko si.... errr....shit, sorry, nakalimutan ko ang pangalan nya. Basta tanda ko yung water jug nya na tadtad ng stickers ng teenage mutant ninja turtles na lagi ko ring iniinuman. Lumipat kasi sya sa isang private school pagkatapos ng taon kaya hindi ko na sya matandaan. Bata palang ay pawisin na ako. Lalo na ang kamay ko, sa sobrang pasmado ay pwede na itong lagyan ng gripo kapag pinagpapawisan, kaya naman lagi akong may baon na panyo - at walang palya yan. Trademark ko nung estudyante ako ay laging may pinapatungang panyo ang kamay ko pag nagsusulat. Isang araw, may pagsusulit kami. Ang masamang balita - naiwan ko ang panyo ko, pumalya ako. Kung nag-aral ka rin sa public school, malamang ay alam mo na laging sira ang bintilador sa mga classrooms. Habang nag-e-exam kami, habang tahimik ang buong klase, ako ay pawis na pawis at init na init, at ang test paper ko - basang-basa. Sa sobrang basa ay hindi na ako makapagsulat ng maayos. Nabubutas ang papel kapag sinusulatan ko na ng lapis. Natakot ako na hindi ko matatapos ang exam, at napaiyak ako dahil dito. Nakakahiya mang aminin, umiyak ako sa klase. Pinuntahan naman ako ni titser at tinanong kung bakit ako umiiyak. Awang-awa sa akin si Mrs. Flores, kaya pinaypayan nya ako habang nakaupo, at nagtanong rin sya sa klase kung sino ang may extrang panyo, at di naman ako nabigo dahil may nagkusang magpahiram ng bimpo. Natapos ko rin ang exam at umuwi ng maligaya.

Kinabukasan, maaga ako dumating ng school dahil maaga kami sinundo ng tricycle na service ko. Panghapon ang mga grade 2, at habang naghihintay kami ng mga kapwa-ko-maaga-dumating-na-classmates na lumabas ang mga morning shift na grade 1, nagdesisyon kami na maglaro muna ng habulan. "Mataya-taya" kami sa quadrangle sa ilalim ng araw sa katanghaliang tapat. Hindi namin namalayan na lumabas na pala ang mga grade 1 students at napansin nalang namin na tinatawag na kami ni Mrs. Flores. Patay, galit si ma'am! Lahat kami na nag mataya-taya ay napalo (namamalo pa ang mga titser noong dekada 90), pero dahil espesyal akong estudyante, may bonus ako kay ma'am. Sobrang sakit sa pingot na halos pumilas sa tenga ko. Sabi ni Mrs. Flores, "At ikaw, tatakbo-takbo ka dyan, tapos pag pinawisan ka na naman iiyak-iyak ka!!!" -sabay pingot. Hindi na ulit ako naglaro ng mataya-taya kapag malapit na magsimula ang klase simula noon.

Grade 3:

Section 2. Si Mrs Amante ang adviser ko. Meron syang kakaibang katangian, at dahil dito ay sobrang sakit nyang mamingot at manghila ng patilya. Ano ang kakaiba nyang katangian? Dalawa ang hinlalaki nya sa kanang kamay! Titser rin namin sya sa math. Hindi ako mahilig mag-aral noong bata ako. Hindi naman kasi ako pinipilit na mag-aral sa bahay ng magulang ko gaya ng ibang bata na kilala ko. Understanding si erpat at ermat sa karapatan kong makapaglaro at makapaglibang bilang bata kaya naman lagi akong laman ng kalsada. Pero dahil dalawa ang hinlalaki ni mam sa kanang kamay at ayaw kong masabunutan sa patilya ng ubod-ng-sakit, napilitan ako na sauluhin ang multiplication at division table. Kabisado ko yan, kahit pagbalig-baligtarin mo pa dati - salamat sa takot ko sa titser ko. Feeling ko tuloy noon ay matalino ako sa math kahit kabisote lang naman talaga ako.

Grade 3 din noong una (at huli) akong tumae sa cr sa eskwela. Hoy hoy hoy, alam ko iniisip mo. Iniisip mo na sa classroom talaga ako tumae at nagkukunwari lang na sa cr ako tumae, ano? Loko, hindi no. Sa cr ako tumae, pero may nakakita sa akin na tumatae ako sa cr, si Palito (di tunay na pangalan ng hayop). Bihirang-bihira lang ako pumasok sa cr dahil nakakawala sa tamang pag-iisip ang amoy ng cr sa public elementary school. Isa iyong buhay na patunay ng impyerno sa lupa. Balik sa cr: noon ngang oras na yon, meron palang sumunod na nag may-i-go-out sa klase, at nakita nya nga ako na lumabas mula sa cubicle. Siya ang mortal enemy ko noon at dalawang beses kami nagsuntukan (may kwento tungkol dito mamaya). Tumae si Palito sa klase noong grade 2 kami, at akala nya ay pagkakataon na nya iyon para makabawi sa lahat ng kanyang pagdurusa noong grade 2. Pagdating ng break, tuwang-tuwa niyang pinagkalat sa buong klase na nakita daw nya akong tumatae sa cr. Ang walangyang hitad, gusto pang dungisan ang karangalan ko sa school. Syempre hindi ako nagpatalo. Kaya para ibangon ang sandaling-nadungisan ko na dangal, inungkat ko ulit ang pangyayari noong grade 2, na buti pa ako at sa cr tumatae, hindi kagaya nya na sa klase nagkalat ng lagim. Ang ending - sya parin ang talo. Bihira ako mang-asar noong bata, pero grabe ako mang-asar pag nasa mood.

Grade 4:

Section 2 parin. Mabait ang titser namin, si Mrs. Gudoy, siguro ay dahil sa ang anak nya na si Cherry ay kaklase din namin. Nabanggit ko kanina na nakipagsuntukan ako ng dalawang beses kay Palito. Dito 'yon nangyari. Dati ng mabigat ang loob ko kay Palito dahil alam kong ninakaw nya ang paborito kong lapis noong grade 3. Sinasabi nya na kanya ang lapis, pero alam kong akln yon dahil may palatandaan ako. Uso ang gagamba noon (spider derby) at bida ang mga batang may malaking panlabang gagamba. Isang araw, habang ipinapakita ko ang aking gagamba sa mga kaklase, sinadya ni Palito na pitikin ito. Nalaglag ito sa sahig at nagkagulo ang iba hanggang sa natapakan ang gagamba ko. Right there and then (umiinglish bigla) ay tinulak ko sya, sabay kantyaw ng "hawakan mo nga sa tenga" ng iba kong kaklase, at nauwi na nga ito sa suntukan. Hindi ko alam kung papaano kami naawat.

Hindi doon natapos ang suntukan namin. Dahil hindi ako makaget-over sa ginawa nya sa gagamba ko, kinabukasan ay gumanti ako. Habang break, inubos ko ang laman ng malaking lalagyan ng paste ko at nilagay ko sa isang papel, sabay punta kay Palito na noon ay nakaupo lang. Binatukan ko si Palito habang nasa kamay ko ang papel na punong-puno ng paste. Hindi sya nakapag react agad, nagulat sya. Mabait akong bata, pero lintik lang talaga ang walang ganti. Mangiyak-ngiyak nyang tinanggal ang papel sa ulo nya at maghapon syang nagtatanggal ng paste sa buhok. Hindi sya nagsumbong sa titser, pero pagkatapos ng klase ay nag-aya syang magsuntukan kami sa bukid sa likod ng eskwela. Lalaki sa lalaki. Kaming dalawa lang ang usapan. Pagdating sa bukid, takte, ang daming estudyante na hindi namin kilala. May iba rin palang nagsusuntukan, haha. At iyon nga, habang may nagsusuntukang iba ay nagsuntukan narin kami habang may bitbit na bag. Syempre, ako ang nanalo. Kwawa siya sa akin. Simula noong huling sapakan namin ni Joel Q (ay si Palito pala), hindi na nya ako ginulo. Hindi ko narin sya tinigilan, este, ginulo.

May magaganda rin namang bagay na nagyari noong grade 4. Dito ako natutong magdrawing at gumawa ng komiks sa likuran ng mga notebooks, dahil narin sa impluwensya ng mga kaklase at kaibigan ko na sina Danmilson at Ogie. Paborito kong idrawing sila combatron at son gokou. Dito rin ako nagkaroon ng seryosong crush - Si Aiza. Hindi na ako mahihiya kahit mabasa niya to, bata pa kaya kami noon!

Pahabol. Dito ko rin unang nadiskubre ang baho ng mga public school pagdating sa mga achievement tests laban sa iba pang public elementary schools. Hindi ko alam kung anong tawag noon sa exam na 'yon, pero ilang beses ako nag-take ng exam gamit ang pangalan ng ibat-ibang estudyante. Hmmm.... Pampataas ng over-all performance ng eskwelahan.

Grade 5:

Nalipat ako sa section 1. Medyo na culture shock ako noong una dahil hindi ako sanay na panay matatalino ang kaklase ko. Nakasanayan ko noon na naglalaro lang ang buong klase kapag breaktime., pero doon ko lang nalaman na iba pala ang kultura sa honor section. Mas mukang seryoso ang mga estudyante. Wala na noon si Aiza dahil lumipat na sya sa private school, kaya nakahanap ako ng bagong crush(es) - Si Christia L at si Sheila Marie C. Ang room namin ay doon sa pinakamagandang room sa main building, malapit sa principal's office kaya bawal mag-ingay ng malakas. Swerte kami sa room, pero may kaakibat din itong kamalasan. Kapag may meeting ang mga school officials/teachers/visitors, room namin ang laging ginagamit. Ang bagsak namin - doon sa malawak na waiting shed sa quadrangle. Kamusta naman, doon kami nakaupo sa maalikabok na semento/hagdan ng quadrangle. Pero tuloy parin ang klase. Actually, masarap naman kahit papano ang pakiramdam ng magklase sa labas ng room. Mas malaya ang pakiramdam dahil mas marami kaming nakikita sa labas at hindi lang panay muka ng titser at blackboard. Minsan naman, pagsuswertihin, doon kami ini-evacuate sa library. First time ko makapasok sa library noon. Di ko talaga maintindihan, pero doon lang sa public school namin ata ang library na bawal ang estudyante sa loob. Nakakapasok lang ako ng library noon kapag doon kami nagkaklase.

Nagkasakit ang driver ng tricycle service ko kaya nawalan ako ng service noong grade 5. Hindi na ako kinuha ni tatay ng bagong service dahil malaki na raw ako. Meron akong kaklase na sa tapat lang ng compound namin nakatira, at hatid-sundo siya lagi ng lolo nya na may traysikel, kaya kinaibigan ko sya. Si Ramon. User friendly lang ako. Kaya ayun, libre sakay narin ako pauwi. At ang natitipid ko noon sa traysikel na pamasahe, pinang-vi-video ko sa may Bergado kapag weekends, sa kanto ng Montillano, Alabang. Favorite ko noong video ay Street Fighter at Samurai Showdown. Baligtad pa noon sa video ang pangalan ni Vega at Balrog ng Street Fighter.

Noong grade 5 ako nagsimulang matutong mag gitara, kasabay ng kaibigan ko at schoolmate na si Noel. At dahil naawa si tatay sa akin dahil nakikigitara lang ako, binilhan nya ako ng sarili kong gitara. Walang marunong tumugtog noon sa klase namin ng gitara, kaya feeling ko ay ang galing-galing ko. Gusto ko rin noon na matuto mag piano, pero dahil nga mahirap lang kami, hindi nasunod ang wish ko kay santa claus na magkaroon nito..

Grade 6:

Section 1. Tumindi lalo ang kompetisyon sa honor section dahil graduating na. Pero wala parin akong pakialam. Chill lang. Mas madalas ang petiks mode namin noong grade 6 dahil graduating na. Dahil honor section, madalas kaming maimbitahan ng ibat-ibat private high-school. Special ang treatment. Minsan kami ang pumupunta sa school nila, minsan naman ay sila ang dumadayo sa amin. Lahat ng ate ko ay sa isang Catholic School nag-aral at alam kong doon na rin ako mag-aaral ng highschool. Pero isang araw, may dumating sa room namin na representative ng isang private school for boys - Southrigde School of Alabang. Tradisyon pala nila ang magbigay ng scholarship sa mga male students ng honor section sa mga public schools. Ang requirements - no grades below 85%, ipasa ang exam nila, at dapat ay medyo may kahirapan sa buhay ang mga magulang/pamilya. In short, yung medyo walang kapasidan na makapag-aral sa private school. Nagpunta kami sa school para magexam - at ampota, sosyal ang students! Sanay kami na nakakakita ng mga batang nagtatakbuhan sa labas ng classrooms, pero hindi kami sanay na mga inglisero ang estudyanteng nagtatakbuhan at labang tide ang mga uniform. Mga taga Ayala Alabang at Alabang Hills kasi karamihan ang estudyante. Mga may kaya at angat sa buhay, at mga spokening-dollars. Pumasa ako sa exam, pero dahil maganda ang trabaho noon ni tatay, hindi rin ako nabigyan ng scholarship. 5 lang ang nakapasok sa scholarship. Ang ending, sa catholic school din ako napunta.

Pinakamemorable ay ang graduation. Nagstart ang graduation ceremony mga bandang alas-kwatro Maraming pasakalye, bago ang awarding of honours at ang pagtanggap ng diploma. Ang section namin ang unang umakyat ng stage. Cool lang kami lahat - ninanamnam ang bawat sandali sa stage. Pero, potah - pasado alas-nuebe na nang matapos tawagin ang lahat ng estudyante. Imagine...21 sections ang grumadweyt...mahigit isang libong estudyante ang tinawag, kumaway, nagmoment, umiyak, at nagpapicture sa stage - isa-isa!!! Nyeta! Pancit lang ang hinanda ni nanay noong grumadweyt ako. Pero dahil naibenta ni daddy ang kanyang sasakyan noong panahon na yon, binilhan nya rin ako ng bisekleta. Grad gift. Para daw sa pagiging mabuti kong mag-aaral. Ayaw nya akong bilhan ng bike noong una, pero nagdrama ako. Bata pa ako noon, at feeling ko madami kaming pera dahil nabenta ang kotse. Gumana naman ang pagdadrama ko at nakuha ang inaasam na bmx. XD Gusto kong palagyan noon ng rotor ang bike ko pero hindi na ito nasunod, mahal kasi ang mag-upgrade.

Malamang-lamang ay nag skip-read ka kung andito ka na sa huling talata. Alam kong walang moral ang kwento, pero wala akong pakialam sayo. Hahaha. O sige na, sa susunod susubukan ko naman ang highschool - mas maikli yun dahil hindi ko natapos ang highschool ko. Hahaha.. joke lang.

Byerts!

P.S. puta - ito na yata ang pinakamahabang walang-kwentang-lathala na naitipa ko dito. Ipagpaumanhin nyo. salamat din kung binasa mo ng buo, haha. XD

Sy - wannabe

2010-11-08T15:27:00.001+08:00

I've been trying to set myself in the mood for a fresh start. Getting a new job and updating and refreshing this blog, as well as the other, is part of the fresh start I am aiming. Keeping two blogs at a time is not a small thing. Why I am keeping two blogs is, errr, none of your effing business - haha, just kidding. While I am keeping two blogs, I still don't think it's being redundant (for one, my other blog is still almost empty). Things that I normally do, and normally happen in my everyday life, will be posted here. The other side of me, pfft - and all those emoish-litany-blahs, will be thrown in my other blog. Emoish shits and rants and the sort of - you know. Honestly, I really don't want to do that anymore, but if it can't be helped, then it can't be helped. If I'd have some shits to rant about in the future, then that's where it would go. That's proper segregation of garbage.

Goals have been set and I just need to work on them, even little by little. Getting a new job tops my goals, resigning afterwards follows (haha, kidding). I'll try to stay longer in my next job. Sometimes I wish I were born rich so I could do and buy everything I want for myself and my family, or, at least everything we need. My mom got mad at me one time when I jokingly asked her to return me to my real parents (I was referring to Henry Sy's son - if ever he has one, i don't know). But of course it was all just a joke. I'm my parent's biological son and I'm not complaining (never will). It's just that, I think I'd be happier (correct term is more satisfied) if we were rich. Who wouldn't be? Ang swerte ng mga apo ni Henry Sy di ba, kahit tig-i-tig-isa silang mall kayang kaya, sobra pa, pfft.

To those who are expecting to get their 13th month pay this month, or in Dec - screw you, jerks!!! Hahahaha.... I'm not bitter or anything, I swear. XD

Dati ginagamit ko lang pamaypay ang pera...! XD

I know I am going to get a new job before the month (or year...waaah) ends... God is preparing the perfect job for me and I can feel it materializing. Ang kumontra mamamatay! Hehe... Joke lang, konsensya mo na lang bahala pag kumontra ka (kokonsensyahin ka ng konsensya mo hanggang mamatay ka). XD

This doesn't make sense anymore. Byerts now! XD

Ganito minsan magbatian ang mga kaibigan ko...

2010-11-07T16:12:00.000+08:00

Imahe mula sa chat ng kaibigan kong si rhea may at rommel

Ang sweet nila ano, nagkalat ang tae sa chat. Next week luga naman ang tawagan nila. XD

Mon Objet D'Art III

2010-11-06T20:08:00.000+08:00

Had too much of slothful moments the past few days (weeks/months, actually), so I decided to edit my previous works and reapply oil paints. They look better now (I think).

"Under the Bloody Sky" Oil on 18x24 inch pre-stretched white canvas

a closer look of the Old barn

"Efetsem" Oil on 30x20 inch pre-stretched white canvas

Both are, ahemmmm, for sale [if anyone is interested (baka sakali lang) - haha, parang may bibili].

Below are my most recent works in acrylic. Pls don't mind the colours and the styles I used. I'm not a schooled artist, you know. I'm a learning painter and I'm pretty much trying to discover my own style.

"Into the Misty Woods" Acrylic on 15x21 plywood

"Untitled" Acrylic on 15x21 plywood

Both were painted on wood (plywood, and they're back to back - tipid mode, haha) as I still don't have canvas. Well, it doesn't really matter whether I paint on a real canvas or not, i'm just practicing anyway. I enjoyed creating those heavy strokes in the painting showed in the last pic. It's inspired by a painting I saw in the ManilArt exhibit. I'm not sure what this style/genre is called, but it looks more like of the expressionism (check out Stary Night by Van Gogh).

This is all for now. Ulitin ko lang, for sale yung dalawang oil painting, teee heee! XD Byerts!

Blogger Ako

2010-11-04T05:02:00.001+08:00

Isang online-diary ang gusto kong mangyari noong nagsimula akong magbato ng titik sa blogosperyo. Plano ko kasi noon na, balang araw pag ako'y pumanaw, merong mababasa tungkol sa akin ang mangilan-ngilang tao na nagmamahal sa akin... kung paano ako namuhay at kung paaano ako tumugon sa mga bagay-bagay sa aking paligid. Hindi ko ninais na magsulat para ibida ang sarili sa mga taong hindi ko naman kilala, o para sa kung ano pa mang lohikal o hindi na rason ng ibang blogeryo. Ayaw ko nga noon na nababasa ng ibang tao ang aking blog. Para lang tanga, hindi ba? Pwede kang tumawa. Bakit nga naman ako gagawa ng blog sa internet, na abot-kamay ng sino mang may sapat na kakayahan at kaalaman sa computer, kung ayaw ko naman itong mabasa ng iba? Madamot ako noon, ayaw ko na malaman ng ibang tao ang mga nararamdaman ko, ang iniisip ko, at mga binabalak ko. Sa isip ko'y para lamang ito sa mga taong malapit sa akin. Sabi ko nga, gusto kong mabasa nila ito pag ako'y wala na. Wala naman kasi akong maipapamanang materyal na bagay sa aking mga mahal sa buhay, kundi tanging mga alaala ng mga pangyayari sa mga panahon'ng namuhay ako sa mundo. Tumagal ako ng limang taon sa pagbablog na walang masugid na tagasubaybay, at iilan lamang ang may alam - karamihan pa sa kanila ay napadpad lamang ng hindi sadya.

Hindi ako magaling magsulat sa tagalog, ganun din sa salitang ginagamit ko noon sa aking pinagtatrabahuhan. Pero sa kabila ng aking kakulangan sa kaalaman, at kung minsan ay lantarang paglabag sa batas ng balarila, sadya man o hindi, ng ating sariling wika at sa wikang frances (joke lang, ingles), minsan parin akong nangarap na balang araw ay makakapagsualt ako ng libro, na, katulad ng orihinal kong balak sa pagkakaroon ng online-diary, ay magiging alaala na maiiwan ko sa mundo. Pangarap lang naman iyon, at nananatili paring ganoon. Medyo bata pa kasi ako noong mga panahon iyon, lahat ng bagay ay gusto kong gawin, at ang pagsusulat ay kabilang sa medyo-may-kahabaan kong listahan. Sa sobrang dami ng nais kong gawin ay, sa totoo lamang, wala akong nagawa ng buo. Lahat ay hilaw at pangkaraniwan lang. Hindi na ako ngayon nanganggarap na makapag-sulat pa ng libro. Hindi naman sa sumuko na ako. Mangyayari na lang ang dapat mangyari. Nais ko lamang unahin, sa ngayon, ang ilang bagay na mas karapat-dapat unahin...mga bagay na naipagpaliban ko at hindi ko naituloy sa maraming dahilan. Isa pa, napag-isip-isip ko kasi na ang seryosong pagsusulat, sa ingles man o tagalog, ay labas talaga sa intelektuwal kong kapasidad. Bukod pa riyan, sadya akong tamad at mabilis mawalan ng gana matapos simulan ang isang bagay; isang hindi magandang katangian na dapat ko munang ayusin sa aking sarili. Nasabi ko na noon minsan na ako'y isang masamang magulang ng aking blog. Kung ang aking blog ay isang sanggol, malamang ay matagal na itong nailibing at naging pataba sa damo. Hindi kasi ako consistent sa pagbisita at pagbato ng akda sa aking blog. At gaya ng nakaugaliaan ko sa aking trabaho, palipat-lipat din ako ng blogsite. Ang una kong dalawang sites ay wala na - nagsara kasi ang yahoo 360 blogs ng hindi ko namamalayan. Hindi na tuloy ako nagkaroon ng pagkakataon na maisalba ang mga naitago ko sa aking orihinal na blogsite. May ilang pagkakataon na isang beses sa isang buwan lamang ako napapadpad sa aking sariling lungga. Bagamat ganito ako bilang blogeryo, nanatili parin akong aktibo sa pagbabasa ng mga dati ko nang sinusundang mga blogs, at ang karamihan sa kanila ay hindi alam na ako'y tagasubaybay. Ang internet ay isang malawak na mundo ng kaalaman. Maganda rin na source ng karunungan ang nilalaman ng isip ng ibang tao. Marami akong natututunan mula sa pagbabasa ng opinyon at karanasan ng mga kapwa ko bloggers, at totoo naman na napakaraming matatalinong bloggers sa mundo at marami dito ay mga pinoy. Bihira ako noon magbigay ng komento sa mga nababasa ko. Ang sa akin kasi dati - ang nasabi nila ay nasabi na. Period. Sumang-ayon man ako o hindi, hindi na iyon mahalaga. Hindi na ganito ang pananaw ko ngayon.

Bibihira nalang ngayon ang mga malulupit-ngunit-simple-at-hindi-sikat na bloggers. Parami na rin ng paparami ang mga humor-blogs sa mundo. Dati, si Unkyel Batjay ng kwentongtambay.com at si Nanskii ng nanskii boi's wurld lang ang mga sinusundan kong humor blogs. Sa libro naman ay si Bob Ong (hindi ko nagustuhan ang mga huling libro nya, ewan ko lang ang bagong lalabas na ikawalo). Hindi pa sila gaanong sikat noon. Sa ngayon, marami parin ang magagaling, pero bihira nalang sa kanila ang hindi sikat. Pero ano pang magagawa ko, sikat na sila. Ang importante ay gusto ko ang nababasa ko, marami man akong kasabay na bumabasa o ako lang. Pero patuloy parin ako sa paghalughog ng mga di sikat na bloggers. Masarap kasi basahin ang mga sulat ng mga bloggers na wala gaanong tagasubaybay - nagiging mas tapat kasi sila sa mga nais nilang sabihin, walang bahid ng pagpapasikat, at hindi sumusunod sa kung ano sa tingin nila ang bebenta sa mata at panlasa ng mga mambabasa at ng mga posibleng mapapadpad sa kuta nila. Isang halimbawa ng seryosong blogger na tinutukoy ko ay si Tobey - ang may-ari ng wordgasm.com. Kilala ko kasi siya ng personal, kaya nasasabi kong ang blog nya ay isang buhay na patunay na maaaring maging extension ng buhay ng isang blogger ang kanyang blog. Matalino sya sa personal, ganun din ang ganyang blog. Siya ang blog nya at ang blog nya ay sya. Siya 'yon. Puro...at walang halong pagpapanggap at pagpapasikat.

Marunong na akong mag-iwan ng komento ngayon. Dati kasi ay bihirang-bihira ako mag-iwan ng komento. May sarili akong mundo noon, at madamot ako sa kaalaman at impormasyon at pagbibigay ng papuri. Kamakailan lang, natutunan ko na isa pala itong magandang paraan ng pagpapakita ng "appreciation" sa isang kapwa-blogger. Parang isang pag-uudyok na "wag kang titigil sa pagba-blog" Ang totoo, galit ako noon sa mga tinatawag ko na mediocre-bloggers. Sabi nga nila, ang mga magnanakaw, galit sa kapwa magnanakaw. Sino nga ba ako para husgahan na mediocre ang kakayanan ng isang blogger o ang laman ng isang blogsite? Kagaya ko, maaaring ang nais lang nila ay ang makapaghayag ng mga bagay-bagay na hindi nila masabi sa mga tao ng personal, may kwenta man ito sa aking paningin o wala. Ganun naman ang lahat ng bagay, lahat ay may dalawang mukha. Maaring ang maganda at may saysay at nakakaaliw para sa akin ay isa lamang kabobohan para sa iba, at kabaligtaran. Isang bagay na natutunan ko sa pagbabasa ng mga blog ng iba - kung hindi mo gusto ang nabasa mo, kalimutan ito at humakbang pasulong. Parang pagbabasa lang ng libro, pag tapos na ang pahina, ipihit ito sa susunod, o di kaya ay isara na lang. Hindi naman kailangang pilasin ang libro o di kaya ay sunugin kapag hindi sumakto sa ating panlasa ang laman nito. Ang maaaring basura ni Pedro ay yaman ni Juan. Ano man ang nilalaman ng isang blog, malalim man ito at malaman, o mababaw lamang at matabang sa panlasa, lahat ng iyan ay pinag-isipan ng may akda.

AFTERWORD:

Blogger ako, nagpapahayag ako ng saloobin, at nirerespeto ko rin ang lahat ng aking kapwa blogger at mga sulatin nila, sang-ayon man ako o hindi, namangha man ako o nahikab, o tinapos ko man basahin o hindi. Hindi parin naman ako bigo sa orihinal kong dahilan kung bakit ako nagbablog. Dalawang buwan mula ngayon ay 2yrs na ang aking blogspot. Ipagpapatuloy ko parin ang aking online diary.

Bakit tagalog ngayon? Gusto ko lang ulit masubukan kung paano magsulat sa tagalog na may tamang pag-iingat. Sa katunayan, purong tagalog ang aking pinakaunang blog. Pero, bakit ko nga ba ito naungkat? Ewan. Hindi naman talaga importante kung tagalog o ingles ang panulat ko.

Umaga na, tama na. Byerts!

Picnic sa damuhan habang pumapatak ang ulan.

2010-11-02T01:31:00.000+08:00

Pagod, puyat, ulan, at maraming stressful moments - yan ang mga naganap sa nakalipas na dalawang gabi at isang araw sa Eternal Gardens, Balintawak. Nakakabadtrip lang ang magtayo ng tent mag-isa habang umaambon. Masarap sana ang panahon - bed-weather eh. Pero masarap lang yan pag nasa bed ka at hindi sa sementeryo. Masaya naman kahit papaano at nakita ko rin ang mga kamag-anak ko sa side ni daddy, at si daddy - gwapo parin, parang hindi tumatanda, forever 56. Binilang ko ang mga buhay na kaluluwa ng mga kamag-anak ko, 20 kami lahat kanina na bumisita sa mga namayapa naming mahal sa buhay at nagpicnic ng masaya at naghabulan habang kumakandirit sa basang damuhan. Merong mga hindi nakapunta, at as usual madami ang late dumating. Sarap sana magpapicture dahil minsan lang kami magkita-kita, kaso namatay agad ang battery bago pa man magamit ang digicam - masaklap pa, naiwan ko ang spare batt at charger. Yung camera naman ng dati-eh-reliable-pero-hindi-na-ngayon na 3yo nokia N73 ko ay nagloloko. Wala tuloy akong nakuhang picture kahit isa. At ayon sa mga kamag-anak ko, chumubby (chubby) daw ako lalo. Pfft. Sila na ang sexy at slim.

Maikli lamang ito, dahil pagod na. Magbabalik na lang sa ibang araw.

Byerts! XD

An Afterlife Experience; Ghost for a Thousand Years [a short story]

2010-10-31T14:17:00.004+08:00

Anyone who came to visit me knew that it was my last day. They - my friends, relatives, came to the house to see me and say goodbye. They all knew I was dying. I was perfectly aware of it too.

My wife’s father spoke, “Let’s pick up Father Matthew.” My wife cried, and I felt her threw herself to me, trying to hug my vegetable body. My body wasn’t moving. I was quadriplegic for 4 months, as the doctor said; till I totally lost control of everything. I couldn’t even open my eyes. It felt as though my eyelids and mouth were sewn shut as I struggle to open them. Physically, there was nothing I could do. Before my body became thoroughly deteriorated, I remember how Lucia carried me to the bath every time I needed to use the toilet. Each time was embarrassing and I loathe those moments. Privacy wasn't the only thing I lost, but also my pride. It was a very dreadful feeling in the beginning. So dreadful that every time she’d carry me to the toilet I wished I was dead. That’s the last thing a man would ever want to happen; to need someone to wipe his ass, and hold his penis when he needs to pee... it's something that I could only hope would never happen to anyone close to me.

But it wasn’t all that bad. Those moments also made me realize how genuine her love for me was. And I loved her even more. “Lucia”, I said, “please don’t cry. I hate it when you cry. You must realize you look ugly when you cry.” And I continued, “Don’t let any moment take your beauty.”

“Please don’t go George”, she continued to cry. “I’d do anything to keep you with me. Lord, oh please!”

She didn’t hear a word I said.

I knew how she felt. I knew she loved me, and imagining myself losing her would make me cry the way she did. Oh I loved my wife. My beautiful wife.

My wife was a great believer of God. I wasn't. She had always wanted me to go to church. I remember going with her a few times. I did it for her, not for anyone else; definitely not for who she call her God. And that’s just one of the many things that we didn’t agree about. We had plenty, but I won’t discuss it with you. You know, some things are best kept between husbands and wives. What I want to say is, we had a lot of differences in likes and beliefs, but nothing could change the fact that I loved my wife. I loved her so much, and I didn’t want to die and leave her behind. I could not stand seeing her cry. But the universe, or should I say, her God, had his own way of arranging things – like me dying that day… something that she didn’t want to believe her God would permit.

“I will be gone soon Lucia, but I will always love you.”, I told her, without opening my mouth. I was talking to her, in my mind, hoping that she’d hear me.

I couldn’t open my eyes but I knew I was surrounded by the people I loved. At times I wanted to tell them I was fine, and that I was happy to see, or rather, feel their presence, but my mouth would not allow me to speak.

“You will not die, George! You are staying right here, just with me!” my wife, Lucia, talking to me. I said, “Honey, I can feel I don’t have much time remaining. I will be leaving soon. I love you so much. How I wish you can hear me.”

Half an hour passed. Only thing I heard was my wife’s crying.

“Father Matthew is here”, my father-in-law said. And Lucia cried harder and hugged me even more. “No!!! My George is not dying. God will save him!” She hugged me firmly… like she’s ready to attack anyone who’d dare to take me away from her. She was begging God not to take me. She was crying to God to save me.

I never believed in God. The absence of proof is the proof of absence. I wanted to tell Lucia to stop crying. There was nothing we could do.

And as I expected, her God didn’t hear a word she cried. I was sad for my wife. Things and events that were already planned by the universe is inevitable. My death was bound to happen. I was ready.

A little moment after the priest said his prayers for the dying, I died. That was the signal. Lucia cried even harder. But I could no longer feel her skin against mine. Her hug was, numb. For a few moments, I was just lying there, eyes still closed, thinking if I were really dead. I opened my eyes, which I was not able to do for a month, and a strong beam of light shone from above, it was so strong it hurt my eyes so bad; like the sun when it pierces my eyes when I look at it directly. I thought, at first, that it was the light that people talk about. Well, I was wrong. It was the light bulb on the ceiling that was blinding me. Took me a minute for my eyes to adjust to it, and I moved my head to see my wife crying.

I moved my eyes inside the room and found everyone - my family, friends. Some were crying. Some weren’t showing any emotion at all, but everyone’s eyes were fixed on me, and my crying wife.

It was a very strange feeling. My back, which had been sore for many months of lying in bed, could no longer feel it. I felt airy and light-headed as I rose out of the bed. I felt I was separated from my body; I really was. My body looked frozen in the bed. I tried to lay down again in hopes of returning to my body, but I failed. “I'm dead.” I looked at my wife, Lucia, burying her face to my chest while trying to pull my body up by my shirt. I almost wanted to cry. No, in fact, I did cry. I didn’t feel tears in my eyes, but I knew I cried.

While to the world I was dead, I can find no words to eloquently describe the experience. My feet was on the ground, but I felt so light I couldn’t even feel my feet touching it. It was something beyond this world, and cannot be described sufficiently in worldly terms. Then, a brighter light came through the wall in our room. “This one is what they’re talking about. So it’s true after all.” I thought. I was waiting for someone to appear. Maybe an old man with thick, white beard, wearing all white. You know. The shit people say when people die. Yes, the light was real. I saw it. I was looking at it for 2 minutes, or maybe longer, without blinking my eyes, but nobody showed up. The light was getting brighter and brighter, but it wasn’t hurting anymore. My eyes got used to it quickly. I looked at my wife who was still crying. Then, like an old photo losing it's colour, fading, everyone started to disappear... like a thick smoke slowly losing it’s shape… until they’re all gone.

That was the last I could remember of the day I died.

I felt as though I had disappeared and some magical force carried me to a place where nothing was visible but bright light. The silence was deafening. 35 years I lived on earth but I never felt so alone. Never thought I’d experience it afterlife. I didn’t know where I was but I perfectly knew I was dead. My mind continued to function, like now, as I was able to think about what was happening during that moment, but my senses were all gone. Thus passed the time, till I heard a man spoke. Sure thing, I was glad to hear a voice. Who knows how may hours, or days, I was floating in that cosmos, alone.

“Your name?” The voice said, who I assumed was talking to me.

“Who are you? Where are we?” I reluctantly asked.

“Your name?” the man asked again, louder, and was indeed demanding an outright answer.

I was looking around, trying to catch a glimpse of the person talking to me when I answered his question. “I’m George, and I think I’m dead.”

“Of course you are! Hahaha…”, the man laughed, as though I threw him a very funny joke, then he paused. The man sounded he was trying to stop himself from laughing, and continued, “Take a seat, George.”

I was about to tell him I couldn’t see a thing, when the room we were in started to become visible. I saw a white cabinet standing a few meters to my right. It was full of books. I was trying to read the titles as I walked towards it till bumped into a steel chair.

“Sit down.” The man offered.

“Listen,” I said, “I don’t know who you are and I don’t know where I am, but I really think I am dead. I shouldn’t be anywhere. I should be gone.”

The man sniffled, then paused, like he was thinking what he’s going to say or ask next. I remained quiet, waiting patiently for the man to answer the questions I threw him. I didn’t notice right away that a table was in front of me. It was also made of steel, and the fact that the table was painted white made it barely noticeable. I leaned forward and placed my elbow on the steel table and cupped my cheeks with my hands, just like what I used to do when I was still alive.

“You are dead, and you are neither in heaven nor hell.” the man said. “And I am God.” , he continued.

I then distinguished something like a human form at the other side of the long table. I didn’t say a word. I was waiting for the man, who claimed himself as God, to continue. And everything became visible. I saw his face. A man, who looked my father’s age, maybe in his 60′s. He had a long curly hair, a scruffy face with beard, wearing an all-white tuxedo. I was examining his face when he showed me a craggy smile. “You didn’t believe me when I said I was God, did you?”

I did not answer outright. “If you really are God, then you should know what my answer is.”

“Well, you're right. I knew that’s what you were going to say”, the man answered. “Let me see,” then the man waved his hand in the air, and got himself something like an iPad from nowhere. Didn’t see how he did it. He flipped his hand in the air, and the next thing I knew he already had that thing in his hand. “So you don’t believe in God, and you don’t believe in heaven nor hell.” the man paused again. “I honestly don’t know what to do to you. But you're right. You are dead. You saw yourself in the bed before you were brought here, did you not?”

I nodded.

“I know what’s on your mind and what's in your heart, but I want to hear it from you,” the man continued, “do you still believe God doesn’t exist? That I-do-not exist?”

“What’s the point of asking me that question?”

“I want to hear you say it.”, he said.

“Let’s get over this. Just do what you want to do, and take me to wherever you think I should go. As far as I know I shouldn’t be anywhere. I should just be gone.” I said.

The man gave me an honest smile. “Not that fast George. We need to settle this issue first. I am God and I know you know now that I am real, but you are ashamed that you didn’t believe in me your whole life, and now you’re dead you find yourself in that chair, and across the table, in front of you, is God. That’s what you have in mind. You can’t hide it. Tell me you believe in me and I will take you with me to heaven.”

“No I won’t.”

“Why?”

“You’re not real, and this is just a dream. You are just an illusion. That shit, that the old wise men fed the weak-willed and vulnerable, tens of thousands of years ago. The first of humans in this world sold us to that insane idea. They did it to gain control of the people, by forcing them to believe that something like you exists. I do not believe in any organized religion and I don't believe in you.”

The man was still smiling. “But you’re here now, and you’re talking to me, your God.”

“You’re nothing but a dream. I was dying, my mind wasn’t in its best condition when I died. How this is happening, I don't know. But I know you’re just a dream, a post-life imagination of my mind, and you’ll be gone after this and everything else, including me, will vanish, pffft! Like that!” I muttered.

“So you want to go to hell?” the man asked.

I answered, “I am not going anywhere. After this, you and I will slip away to nothingness. That’s the end.”

“Ok George,” said the man while rubbing his beard, like he was thinking of the next word to say, “what can I do to make you say you believe in me?”

“Nothing.” I said.

“I want to give you another chance George. Though you didn’t believe in me while you were alive, though you have some dirty little secrets… you were a good man, and you were a good husband to your wife. I cannot just throw you to hell. I’m going to ask you one more time, and after this, your next chance is after a thousand years. Think before you give your answer”, the man paused. “Do you believe in me, your God?”

“You know what my answer is….I don’t.” I answered.

“Your heart says otherwise.” Then the man tapped his device that looked like an iPad, and started writing with his invisible pen. I could tell he was writing something. Then he spoke, “You were a good man George, so I will not throw you to hell. Instead, I will give you another chance and take you back to earth, to help you realize my existence. But you must not forget that you are already dead. You will go back to earth, but you won’t live another life. You are allowed to watch over your loved ones, and roam around and do whatever will please you, but you will not be able to do anything physically. You cannot talk to people, you cannot touch them, and you will stay on earth till your next chance arrive, which is, errrr, after a thousand years from now. You may go.” The man smiled for the last time and then he's gone.

I didn’t get a chance to answer. Next thing I knew I was back in Manila, in the university where I studied college. Whatever brought me there, I do not know.

“You will stay on earth till your next chance arrive, which is after a thousand years.” That’s what the man I spoke with said. The man who claimed himself as God. I was wearing the same shirt I was wearing before I died. I put my hands in my pocket and realized it has money inside; you know, old tradition that our people do when someone passes away.

I tried to flag down an empty cab but the driver didn’t pull over. Oh well, what was I thinking? I am dead. Nobody sees me.

Thought of getting on a bus, so I walked to Park and Ride in Lawton, got on a bus and sat at the back row. People come and go, and just as I expected, nobody paid attention to me. I felt lonely, being ignored.

I reached home riding buses and jeepneys. The rides were free, of course. “So this is how it’s like.” I thought. You pay the full price when you’re young, get 20 percent discount when you reach the senior citizen bracket, and you get the rides free when you’re dead.

Our house still looked the same. I went straight to our room and found my wife cleaning. The room looked a bit different. The clock that I used to stare at when I was bedridden wasn’t there anymore. And the calendar that was hanging on the wall was for the year 2012. Two years had passed then since I died, I thought. I was just talking to that man who claimed himself as God, right after I died. It made me so confused I stopped analyzing. Lucia was cleaning our room. She opened the drawer at the bottom of the big cabinet. “Oh Lucia, you kept all my things.”, I said in joy, trying to talk to her. Inside was a box where we kept our pictures. She opened it and on top was our wedding picture. She then started to cry, and kissed me in the picture. Two years had passed and Lucia was still grieving over my death. It made me cry. I didn’t feel my tears but I knew I cried again. She missed me. She lifted the box where our pictures were kept while still crying. Below that box was another box. A box made of wood. Then I remembered it was mine. Nobody knew what that box was, not even my wife. “Don’t open that Lucia, no!” I tried to grab her hand but a strong bolt of electricity ran in my entirety just before my hand touched hers. For the first time, after the day I died, I felt pain. Physical pain. I didn’t feel my arse touching the seat when I took the bus, and that made me wonder what that physical pain was about. I tried to stop her again but the same pain pinned my whole body. So that’s what the bearded man meant when he said I cannot touch people, I thought. I didn’t want Lucia to open that box. That’s the last thing I wanted her to do now that I’m dead. I swear, I was going to throw it away, I swear, but the accident happened.

Lucia found my dvd and magazine porn collection inside. Women of different colours and sizes, all nude, fucking, showed as she flipped through the pages. Two years after my death, Lucia was still grieving, and while she was crying, thinking about our memories, she found my porn. She put everything back inside the box and burned the whole thing outside. She was hurt, and disgusted. I didn’t know what to do.

A year and a half past, and I was still there. At home. Lucia had moved on and found herself another man. They got married and stayed in our house. They slept in our room. They kissed and fucked in our room, in the kitchen, in the bath. I saw it all. Every night they do it. But there was nothing I could do. I’m dead, and Lucia, the woman I loved so much, had moved on. She had to, I understand.

Each day, I walked the streets of Manila aimlessly. One good thing about being dead is you don’t get tired. You can walk and walk, and walk some more, without getting tired. I don’t even have to eat or drink or sleep. I don’t get tired, but completely powerless. What they say about ghosts, being powerful, is bullshit. Huh, I could not even lift a needle. I can walk, stand, and sit, and go through walls but that’s about it. If I could die a second time I’d die of boredom.

In front of me now is a newspaper stand. Today's date is March 29, 2022. I don’t know where I’m going after this. Maybe go to the Mall of Asia and watch a movie. I'm flying tomorrow to Seatlle, Washington, ticket is free, you know.

The man who claimed himself as God said my next chance is after a thousand years. 12 years had passed. Pfft, like 12 years mean anything compared to a thousand years. I started to believe in God the moment I saw and talked to that man. He’s real. I was too stupid not to admit it. And this is the punishment; to be a ghost for a thousand years.

I still love Lucia.

How about you, what's your story?

[END]

Copyright © 2010, Yffar, All rights reserved

Early Christmas Gift, yeahbah!

2010-10-27T00:54:00.000+08:00

Whoooo peeeee! :-) What a great day it was for me! I mentioned in my previous post that I have a small package to pick-up in QC. Well, I got it this afternoon. *insert-happy-dance-here* All the while I thought I was gonna get some chocolates or something usually given as pasalubong (like a shirt or a bottle of perfume), but to my surprise I got something even better!

I got these...

Not chocolates, but better. XD

This is from Sir Jaime, from Seattle, WA, whom I have known online for quite some time. It's just soooo kind and soooo generous of him to give me all these - a set of acrylic and oil paints (big tubes), paint brushes of different types and sizes (total of 40 brushes!), a brush cleaner, acrylic mediums, 2 palettes and a palette knife, colored pencils, a calligraphy kit, 2 Books, and more. The wood palette and some of the brushes were actually made in China. Funny that they had to travel to the US only to be sent back to Asia. When I saw the entirety of what I was told to pick up, I was like - "are you serious you're giving me all these?" What I received was way greater in quantity than what I originally purchased when I started painting a few months back. This is an early Christmas gift! Ang dami-dami at amoy Seattle, Washington pa! Hahaha.

*Thanks again Sir Jaime, I really appreciate everything! May God bless you and your loved ones! Btw, thanks also to your daughter and her secretary for being nice when I came to pick up the package (I'm just quite disappointed they didn't offer me anything to drink - hahaha, NO - just kidding sir!) Ang bait-bait nyo po, I'll buy you lunch when you come over Manila next year.*

Now that I got big tubes of paints, I just need to get some pre-stretched canvas so I can get back into painting. I'm aware I'm not a schooled artist and I never took any art lesson before, but some say I'm doing pretty good for a newbie (LOL yabang lang). And as a learning painter, being restricted by perspectives and shadows is something I don't want to get myself into. That's why I identify with folk art. My instinct to paint and my will to learn are greater than my inhibitions about painting, and I guess that's one good quality I have. Yes people, I paint from my heart (drama ang potah, haha). There were even nights before when I got so engrossed in painting that it was 4am before I realized the time. That's how much I enjoy doing it. Much like having sex, you know. Hahaha, just kidding. Sex is better.

Recently I realized how blogging can be a good source of online friends, but that would be impossible if I continue writing emoish-blahness, which nobody really wants to read. Come on, the world's already full of shit and negative vibes and I no longer want to add up to it. But, errr, bad things do really happen sometimes, so I still might throw some of them here unconsciously (and consciously). This is MY blog, bite me. Oh well, I am, again, speaking in paradox, haha. Kidding aside, should bad things/news/experience come my way, I'd just let it go. Much like reading a book - turn the page when it's done.

I find blogging now a bit of a challenge, but I'm up for it. I mean, I want to thrive on the challenge to write something that people will enjoy, and learn and benefit from. Not a small thing, I know.

That's all for tonight. Byerts people!

Blah for 10/24/2010

2010-10-24T12:46:00.001+08:00

Had no internet connection for a week. How's that? Pfft.

Glad I'm back, whoooopeeee! XD haha! Cracked a few books during my temporary internet hiatus. Read Smaller and Smaller Circles by FH Batacan, The Five People You Meet in Heaven by Mitch Albom, and finally finished American Gods by Neil Gaiman. Well, I didn't go online today to make a book review - but let me tell you, all these books are worth reading! F.H. Batacan is a Filipino, and her novel, Smaller, won the 1999 Palanca Grand Prize, just so you know. Half of my book collections are by Filipino Writers; this is the least I can do to support the local writers.

I've been blogging since 2005, as far as I remember, and I admit, I'm a bad blog-parent. If my blog were a plant, it would be dead by now! I guess that explains why I have had quite a number of blogs in the past. I started with Yahoo360 Blogs, then moved to Friendster, then went back to 360, then moved to Wordpress, and currently with Blogger. I still have another wordpress blog to this date, where I originally wanted to throw my rants and emoish-litany-blahs. It's my 2nd year anniversary with blogger in January 2011 and I will try to stay longer. Been following a few blogs religiously and most do not know I am stalking them. It was only lately when I started leaving comments in the blogs I visit - and it was fun! I get to interact with people I do not know, and I get to hear what they have to say about things and life in general. Lately I realized that nobody's following my site. Sheeesh. 2 years in my new dot com yet no loyal follower, hahaha, what a pity! Actually, it was only a few months back when I added the Follow Me widget on the side of this blog. I was selfish and wanted to keep this blog from other people. I remember some bloggers, before, asking for x-links, which, to be honest, I didn't really understand. I mean, I don't get their point. Those blogs who I think are worth reading are the only ones I added. Them adding me to their's didn't really matter. I never really wanted anyone to read my blog - which defeats most bloggers purpose of putting up an online blog. Crazy, I was, huh?

But things are different now. So yeah, you are now allowed to stalk me blog. XD

I was contacted by a friend in the US, and was told I have a small package to pick up in QC. First time for me to receive a package from the US, and I am sooooo excited! I asked what it was but I was told it's a surprise. Parang birthday ko lang, hihihi! XD Sana panay chocolates ang padala, teeee heeeee! I lurve chocolates! Haha... parang bata ang potah. XD Thanks Jaime!

That's the Blah for today...byerts now. XD

NEWS TODAY: Monster Kid, Typhoon, and RH

2010-10-18T15:21:00.004+08:00

Haven't been watching the news lately. Actually, news is the only thing I watch in tv these days. All the local shows which they call "teleserye/telenobela/bullshits" are just plain sick and stupid. Arrggh! Truly, the world of local tv is reeking of stupidity and evil.

This will be a short story, so just bear with me. I remember my sister telling me about her colleague's 7yo daugther. Her Inaanak (godchild) to be precise. Well, her colleague brought the kid to the office one day, and being the typical mischievous kid, the kid took my sister's keys and hid it somewhere. My sister knew that it was her inaanak who took it. She saw her inaanak playing around with her keys a few moments before she realized it was missing. Being the "mabait na ninang", she (doing the baby talk) asked the kid to return her keys offering her some candies in return. To everyone's surprise, the child answered "Sinungaling ka ninang! Wala akong kinukuha! Sinungalang si Ninang, Mama!" (You're a liar, I didn't take your keys, biatch!), like a short drama skit you'd often see in tv. (Just kidding, hehehe - the kid didn't say the b word. I just put it for additional effect.) Later that day, the kid's mother found my sister's keys inside their grocery bag. Pfft. On that same day, the kid found another victim in the office, this time it's my sister's 8-month-old pregnant colleague. Preggy was doing a report, or sort of, in the computer, but the kid kept pestering her, pushing random keys in the keyboard and interrupting her work. Preggy finally lost her patience and ordered the kid to stop or she'd ask the guard to take her to jail. The kid, again, suddenly turned into a teleserye-montster-child and said "Ayaw ko! Sige, papatayin ko yang baby mo sa tyan! Gusto mo patayin ko yan?!" (Go ahead and I'll kill your baby! Do you want me to kill your baby?!) Everyone was shocked. And what did the kid's mom do? Nothing. Pfft. The mother just laughed. You know, she just gave the "kids-are-really-like-this" kind of laugh and said pasensya na. That kid is abominable! It's evil! Give her few more years and she'd be yelling "Pasasabugin ko kayong mga putang ina nyo!!!" while holding a grenade. Ooops, haha. Don't get me wrong. I love kids, but I hate parents who don't know how to control and teach their children values. That's what happens when parents let their kids watch those sick, local tv drama series without adult supervision.

PAG-ASA was anticipating a typhoon to hit Manila and that's been the news since Thursday of last week. I just learned this morning that the typhoon went a little up north, thus avoiding Manila. Manila is safe for now. It's typhoon signal number 4 in some provinces in Northern Luzon. People are worried that it's going to be like Ondoy, which was a real disaster last year. Imagine one month's worth of the normal rainfail, falling on Metro Manila in just 6hrs. That was the worst rainfall here since 1960's. The drainage system in Manila sucks, but I think even with a good drainage system Manila will still be overwhelmed by that amount of rainfall. I haven't seen the sun since Saturday, and I miss it.

Another thing that's been on the local news since the beginning of the month, and I've been wanting to blog about but didn't, is the Reproductive Health bill (RH). The Church's opinion of the RH bill doesn't really make them appear pro-life, but rather pro-birth. Seems like they only care about the birth. But do they really care about what happnes after it? I wrote a comment in one of the dot coms that I frequent in the blogosphere. I think it is best if I'll just copy-paste it here. (Saves me time. It's written in Tagalog though.)

My comment in Mabuti Na Lang Pala at Wala Akong Relihiyon by Lio Loco, on Oct.11

sa mga ikinakatwiran ng simbahan, hindi naman sila lumalabas na pro-life, kundi pro-birth lamang. Hindi naman sila nag-aalala kung anong mangyayari pagkatapos ng ipanganak ng sanggol. Napanood ko yung interbyu ni Boy Abunda with Bishop Deogracias Iniguez sa The Bottomline kagabi. Nadisappoint ako dahil hindi pa pala nababasa nung bishop yung kabuuan ng RH Bill. eh hindi lang naman ukol sa contraception ang laman nito. marami pang bagay ang nakapaloob sa bill gaya ng ano at ng ano (too many to mention, haha).

isa pa, may mga bagay na hindi dapat ikategorya bilang moral o imoral, gaya nitong RH Bill, sa parehong paraan na hindi maaaring ikategorya ang contraception bilang anti-life o pro-life. Hindi ito pro-life pero hindi rin naman ito anti-life. (malabo ba?) kaya labas na dapat ang simbahan sa usaping ito. pero mukang mahihirapan sila na basta nalang manahimik, kasi nga naman hindi lang bahagi ng idelohiya ng pananampalataya nila ang kailangan nilang isantabi pansamantala, kundi pati narin ang pride nila. pero kagaya natin, maaari ding magbigay ang mga pari ng kanilang pananaw tungkol sa usaping ito bilang mga mamamayan ng bansa (oo, miyembro din sila ng tinatawag na "boss" ni pnoy bilang mga botante at kapwa mga pilipino), ngunit hindi ang mag-utos ng kung ano ang dapat gawin ng gobyerno lalo na't bahagi ng kinabukasan ng bansa ang nakataya.

sang-ayon ako sa mensahe na nais na iparating ni beltran, ngunit hindi sa paraan na ginamit nya. marami namang ibang paraan gaya ng ano at ng ano at ng ano (too many to mention ulit). hindi lang naman yung pari na kumakatawan sa simbahan ang binastos nya, kundi pati narin ang pribadong oras ng mga tao na nagkukwentuhan (nagdadasal pala) sa simbahan. hindi naman kailangang magbastusan para maihayag ang kung ano mang nais sabihin. gaano may kainit ang isyu hindi parin dapat mawala ang respeto. at dahil inaantok na ako, tatapusin ko na to. sori napahaba.

I know it looks more like another blog entry than a comment because of its length, haha. That's what happens when I get carried away by the topic.

No sign of sun till now, only cumulonimbus in the sky. It's gonna rain again anytime soon.

Christmas 2010 Wish List

2010-10-16T23:32:00.002+08:00

I realized that it's almost Christmas when I saw a video of Jose Mari Chan's Christmas in Our Hearts on a friend's wall in facebook. Yep, Christmas is near and I think that's enough good news to write about. Time really flies so fast. Teee heee! I didn't get any gifts worth-mentioning last year. Nothing materialized in my wish list last Christmas, pffft. But it's ok. I'm not bitter or something. I'm used to it, haha.

Although nobody's been giving me anything that's on my Christmas wish list for the past n years, I'm still going to write down the things I want this Christmas. This is a "wish list", so I might as well put here the things I really really want! Teeee heeee heeee! XD

So here's my Christmas 2010 Wish List (ambitious edition):

1. Iphone 4

I never owned an Iphone. My 3yo Nokia N73 has been acting up lately, so I guess it's about time to get a new phone. And I think the new Iphone is perfect! XD If you can give me this, there's no need for you to read the rest of this post. XD

2. A DSLR (with a good lens)

Again, I never owned one. I was planning to buy a Nikon dslr last year, but, errr, gaaaah...

3. PS3 slim

If you are nice enough, you may also include Naruto Shippuuden Ultimate Ninja Storm2.

4. A 3D2N vacation package in Coron, Palawan, for 6

That's for me and my family. A trip outside the country is also perfect (just don't send me to Iraq).

5. A job I really like

I know nobody can really give me this, unless you're a boss in some big company (let's talk). So just choose any of the aforementioned wishes.

How about you? What do you want for Christmas? XD

Break

2010-10-06T02:21:00.001+08:00

Still sad. Pfft. This is the n'th time I said the first sentence. Soooo redundant. I wanted to write about something happy but I just don't have any good news to share. My mojo has lost its power, everything's fucked up, and I can't fucking swallow it. I know everyone has his own share of dilemmas, so I am not complaining. Errr.... I better stop now before this post turns into another boorish-emoish-blahness.

I'll be back when I have better things to say.

Blah for now.

Starting Over

2010-10-02T13:08:00.002+08:00

Malungkot ako. It's not depression, mind. All those emoish-litany-blahs I wrote in the past were about how depressed I was with all the blah blah blah and whatnot. I was always complaining. After making a quick study of my life (again) by listing down 1.) all the things and goals that I met successfully; 2.) things that I wanted to do but never did; and 3.) things that I was successfull in failing, I realized that what I was experiencing before was more of dissatisfaction than depression. Yes, I was dissatisfied. Not depressed. A good friend taught me this self-analysis-ek-ek along time ago. It works! I wanted to be successful but I never really had the will to work for it. Parang si Juan tamad lang. Gusto ng bayabas pero tamad umakyat sa puno kaya't humilata nalang at nag-abang sa pagbagsak nito. Ugaling tamad. Aminado ako. One thing I realized from this is that I don't have the right to expect things that I am not willing to work for; such as success. Wala rin akong karapatang magreklamo sakaling mabigo ang expectations ko kung wala naman akong ginawang paraan para makamit yon. Dapat kong gayahin si Naruto (kung di mo kilala si Naruto hindi mo maiintindihan ang sinasabi ko). Malungkot lang ako kasi ang hirap bumangon mula sa pagkakadapa. Ayan, tag-lish na.

I went to a job interview yesterday. There were only 3 interviews, but the overall process was very tedious - as in. I was hired by three different companies last year (at may experience pa ako bago yan... oo, di ako mapakali kakaresign) and that's where majority of the questions during the interviews revolved. Bakit ka nag-apply sa kanila, anong trabaho mo doon, bakit ka nagresign, anong ayaw mo, bakit ka nag-apply sa kanila, anong trabaho mo doon, bakit ka nagresign, anong ayaw mo... parang kanta, repeat till fade....paulit-ulit, nakakaasar, nakakarindi. Eto ang hirap kapag call center hopper ka. Parang lahat ng aaplayan mo wala ng tiwala sayo. Umabot ako sa final interview. I was told I passed, but no job offer was made. Tatawagan daw ako next week for the next step. The line of business where, "they said", I will be assigned has two departments. Ipo-profile lang daw ako kung saang dept ako bagay. I was assured that I passed the final interview, but the fact that I was not offered a job outright worries me. Bakit kelangan pa maghintay? Tatawagan - errr, that's the usual regret speil. I just hope they don't give false hopes to their applicants. May istorya to eh. Dapat Nung July pa ako nagstart dito sa kumpanyang to - lintik nagresign daw yung hr specialist na may hawak ng profile ko. Nangyari: profile missing. Nagstart na yung batch ko ng hindi ako tinatawagan. Ang problema wala pa akong pinipirmahang job offer noon. Hindi ko kasalanan. Ayoko na ring manisi (mabait ako kasi ako ang may kailangan sa kanila). Basta, I'll wait for their call next week. I will. Patience is a virtue. Umaasa ako na tatawagan nga nila ako. I did my best in the interview, so hindi siguro masama na mag-expect ako ng tagumpay.

I was asked, during the final interview; Where do you see yourself 5 years from now? That effing question again - pfft. I wanted to answer, "Hopefully not having to go through another interview like this with another company - gusto ko na dito sa kumpanya nyo, tanggapin nyo ako please!!!", but of course I didn't. I don't want to sound too desperate. I'm really dead-set about staying longer in my next job. I made the wrong decision when I resigned from etch es bee sea (oo - yung hongkong shanghai bangkok china, hahaha). It was the best company I worked for, pero naging sakitin ako noong panahon na yon so I chose to resign and stay at home, and recuperate (na psychosomatic lang talaga, bunga ng katamaran). I know I know I know... there's no use crying over spilled milk. I promised myself that I will stay longer in my next job, that's why I'm carefully choosing the companies I am applying at. Sana may maniwala naman.

Sana may dumating na good news next week para party-party na. XD

May it rest in peace

2010-09-28T23:29:00.002+08:00

My ideology of using gadgets, tools, and other personal things is quite simple - use them until they die, or until they fall apart, or until they fail you, or until they hurt you and let you fall.

Well last night, past midnight, I fell... and it hurt!

Waaaah...puta...my swivel chair, my executive leather swivel chair!!!

I have had this for a year and a half only. Pfft. Now I realized how important the how-to-use-instructions are. Well actually I didn't see it. The effing warning sign, which I only saw last night hiding underneath the chair, says "Do not use this product on slippery hard floor, like a tile sureface, for example." I knew it, dang! I thought my chair wouldn't mind being used on a tiled floor. So much for its price.

Pota...bawal daw sa tiled floor. Demmet.

I should have placed a mat under the chair. But, to be honest, I really don't know who to blame - my weight, or the tiled floor. Maybe I really should lose weight. @_@

The chair was P3,299 from SM South Mall appliance center. I remember the number because the tag was only removed last month. Pfft. Getting a replacement now is not possible. Puta wala pa akong pera!

I need my comfortable chair since I'm in front of the computer again most of the time. I kinda shoooed away from the web for a little while when I was busy with oil painting. But since my limited financial ability (which has actually gone to zero now) couldn't buy me both food and oil paint, I decided to stop my oil painting, temporarily. I don't know when I can go back to painting. (So there went my fantasy of oil painting exhibit and stardom in December). Pfft. Now that I don't have money, things around me are starting to fall apart, one by one - literally. First was my electric fan (which I managed to fix - yeah I know how to fix its wirings - thanks to my dad). Then my 2 cellphones which have been both acting up lately. And now my swivel chair! (What am I gonna do with the leather? Make a jacket?) So here I am, sitting on a monoblock chair. How's that. Gawd!

Tonight's prayer: "I willingly surrender the soul of my executive leather swivel chair. I'm giving it back to you. But please, spare my computer."

Letters from the past

2010-09-25T12:16:00.000+08:00

I rummaged my cabinet last night in search of my old college engineering books. It was surprising that I don't understand a thing now in Thermodynamics. That was one of my favorite subjects. Well, i tried to do a quick review and dang, I am jacked! Looks like the 4 years I spent in college had gone to waste. Pffft. But that's not what I want to write about today.

But this....

Box full of letters from my high school classmate in 4th yr.

These are letters I received from my high school classmates during our retreat (I studied in a Catholic High School) and graduation day. After 10 yrs, it was interesting to read them again. So, I went reading them all to find out that, hey, I was such an incredibly cute and extremely nice friend to my classmates! Ok ok, they didn't really say all that in the letters, but you see, I have extra time to type the rest, and again this is my blog. And I really think I am cute. Bite me. Tee hee hee! :-)

Here's one real funny letter from my high school friend Kathy. She printed it on a short bond paper and rolled it like a diploma. Note, I didn't change a single word she wrote, so this is the "actual" letter I have in paper.

(My name)

Well, for sure ma mimiss mo ako

Bakit?

Kasi I'm gorgeous

I'm cool, kind and cute

I understand you being an engkanto na nagkatawan tao

I'm always there when you need me kahit nga di mo ako kailangan

I know your moods and bear each one of them

I tell you my secrets

I brighten up your days with my smiles and laughters

In short I'm "PERFECT"

I'm different and most of all I'm "humble"

But seriously speaking,

You're fun to be with

Di mo ba napapansin ang dami na ng friends mo

And it's all because of me

Kasi marunong kang makisama

Sabi nila good son ka daw pero di ako naniniwala doon

Alam mo na bihirang balita'y magtapat, magkatotoo may

Marami na'ng dagdag

Salamat sa time mo na binigay mo sa amin para

Kausapin kami

Sana pagdating ng panahon na you already reached

Your dream in life, you're still the same Raffy na

Nakilala ko.

Thank you once again

Good day and Good luck!

Have fun and enjoy your life!

Keep on smilin' make it a habit 3x a day!

Kathy

This is the actual letter from Kathy. :-)

Close kami nung high school Kathy. But we lost contact in college. Great thing somebody created facebook. XD

Here's another letter I want to share with you guys. This one is also funny because - well, errr, just read it:

I won't tell who wrote me this letter. XD

If you can't read it from the image above, the letter says "God Bless!!! Thanks for everything kahit minsan asar ako sa 'yo. At this very moment change your bad attitude." Hahahaha.....I really laughed hard when I read this! :-) I was a good student and friend as far as I remember. Apparently someone didn't like me that much, tee hee hee! Kaya ko siya madalas asarin dati kasi crush ko sya nung high school. Crush lang naman. Iba yung love ko. I'm not telling who wrote me this letter. I didn't see her again after high school, I heard she's a teacher now (not sure).

Natatawa parin ako sa letter. Chage your bad attitude daw, hehehehe! Gagraduate na nga lang kami galit pa rin, hehehe! XD

That's all for now. XD

Saging na Saba in Can (Cardava Banana in Can)

2010-09-23T17:51:00.000+08:00

Video from Youtube

Found this video in youtube. Hahaha... sick Panda! I remember when I was in first year highschool, we were asked to create a commercial skit in our Home Economics Class. I think we were studying Marketing - or how effective tv commercials are in promoting products. The class was divided into groups, and each group was given different products to promote. We also made a design for our product labels. Mind, the products that we created were bizarre ones - like Saging na Saba in Can, Injectible Eye-Mo (this was the best, lolz), and eerrr, I forgot the other products. Our group had the Saging na Saba in Can. The whole group conceptualized the idea for the commcercial, and we only needed two actors. Nieto acted as the sari-sari store owner, and I played the customer buying Saging na Saba in Can. In effect, here's our commercial skit:

Customer (Me): Pabili nga pooooo......
Store Owner (Nieto): Ano?
Buyer: Mama, pabili nga po ng Saging na Saba in Can.
Store Owner: Wala.
Customer: Wala? Wala po kayong Saging na Saba in Can?
Store Owner: Wala nga!
Customer: Hindi nga?! (frustrated tone)
Store Owner: Sinabi ng wala..wala..wala!!!
Customer: (Now really angry and ready to hit the store owner) Hindi pwede!!! Gusto ko ng Saging na Saba in Can!!! Akin na ang Saging na Saba in Can!!!

And the frusrated customer attacked the store owner. The end of skit.

We wanted to show our product as something to die for (well in this case, something to kill for, hehehe). We wanted to make it funny but nobody laughed - for real. I think it was funny, but most in the class didn't get it. The dimwits.

The Saging na Saba in Can comes in different flavors, btw.

Teehee! XD

Bukas, Luluhod ang mga Tala (Tomorrow, the Stars will kneel)

2010-09-23T00:21:00.000+08:00

The Starry Night by Vincent Van Gogh
(Painted while inside an asylum in France)

Yes, I am back from the temporary gap in my web presence. Hmmmkei. What am I supposed to write now? Taena. Finally, I decided to take the half-empty (or half-full) bottle of The Bar Vodka decaying inside the fridge. It's apple-flavored but it doesn't taste a bit like green apple now. Err, what do I expect, It has been sitting inside the fridge for more than 2 months for chrisake! It's probably expired now, you know, being opened more than 2 months ago, but heck, I am jobless, thus cannot afford to buy myself even just a bottle of san miguel beer, so I am not complaining. Ah-huh... It's all I've got now.

Ok ok ok, I confess, it doesn't taste bad. The green apple flavor is still there, as good as it was when I opened it months ago. Vodka doesn't go bad.

Hmmm... So, what else do I have here. Vodka on the rocks, a nice cd of bosa nova muzak playing, cool weather, and a semi-fast internet connection. You see, I have everything i need to write about something, anything, in a jiffy, but my hands just keep on typing sentences that don't really hold any sense. Feel free to hop somesite else so as not to waste your time. Pfft. I shouldn't even bother telling you that. If you don't like what you're reading now, go, fuck off, I don't care. This is my dot com. Bite me. Pfft.

Okay.

I am sad. I didn't want to admit it, but I do now. Oh em gee, I am sooooo fucking useless!!! Oooopss. Let me retype that. I AM SOOOO FUCKING USELESS. There, well typed. Really, I feel so fucking useless! Wait, why do I keep on stressing and repeating the obvious?! That is sooo being redundant. I've got no job, no money, no life but the useless one, and, err what else? No love life too! Fuck that. But hey, I am not really looking for love life. I thought I was. But not now. My life at present is too small and too scruffy for me to let anyone be part of it and suffer. I am not that selfish. I am not that selfish. I'm not.

An inspiration will do. For now.

I failed a job interview in Alabang last week. Hooray, I failed the final interview, and I feel I got cheated!!! I feel I got cheated because I know I am more than qualified for the post. I've been in the same industry since 2006, I'm well equipped with all the necessary skills needed in the job and I did very good in the interview (I believe). Yet, I failed. Sucks. I don't know exactly what their reason was, but I have 2 theories - either the final interviewer didn't like the fact that I had been with 3 different companies last year (2 of which I resigned before the 6th month) or the final interviewer thought I was trying to outsmart him by giving clever answers and providing too much information than what was being asked. I forgot that I was just a mere mortal in front of a pseudoGod in that company, and trying to impress the gods too much by performing beyond the normal clusterfuck human being's capability may put me into trouble. Greek gods get jealous too, you know. They had me waiting for 2 weeks to be scheduled for the final interview, only to be rejected in the end. Screw them! I am going to Global city next week.

Or maybe, just maybe, the final interviewer didn't like me because I was wearing denim jeans and soiled sneakers during the final interview. @_@

I'm over quarter-of-a-century old now, and I admit being in my late twenties kinda scares me. Everything will be a tougher climb when I'm over 30, and I don't want to reach the point when I am too old to climb over a fence and reach a greener pasture. My life is out of sync with my friends', I know, and I am not happy about it. But I want to turn it into something positive. I have a friend who is now a Lawyer; I have friends who are now nurses and doctors and dentists, some working overseas and earning dollars; I have friends who are now teaching in schools and universities; I have friends who are now engineers; and I have friends who are now team leaders and managers in call centers. And just earlier I learned that a friend, who started college 8 yrs ago, is finally graduating; Creative Writing, Cum Laude, in UP Diliman. Me? Errr...here. Undergrad. Jobless. Loveless. Penniless.

But I have goals now.

I know what my mistakes in life were, and I've learned from each of them. I have goals now! Listen. I am NOT asking anyone to support me, neither expecting you to believe that I am serious with my goals this time. I only have one request - try not to discourage me and try not to act like what you're hearing and reading is just a deja vu of another upcoming failure. I used to joke before that when you're at the bottom, there's no other way to go but sideways. I refuse to believe that now.

I may not reach my exact goals, but one thing is sure - I am going up.

You can kneel before me when that time comes. I'm gonna leave it up to you if you want to deal with it figuratively or literally.

Adios!

2 BIG MISTAKES PLUS 1

2010-08-28T22:49:00.033+08:00

So many things happened in the past two weeks but I was so lazy to write about anything. The news were frustrating. More bad news actually happened than good news (ugh, are there any?). Most of the local bad news though, if you guys noticed, have a common denominator; buses and cops - and they sure do give me some anxiety now. Buses now, if they don't fall into cliffs or ravines, they run over some cars and kill beauty queens, or they get hijacked and end up with dead tourists. And the police now, they're either torturing the suspects inside their stations, or they're outside responding to a hostage-drama only to show off their shits. The most saddest of the sad news (yes, very redundant - to express it in its super-superlative degree), happened just last Monday in Manila. Did you notice, one date, August 23, 2010, strangely connected two Filipinos in two different parts of the world with two "big mistakes", and placed the Filipino nation, again, in the headline of the international media. If you're a Filipino, or a HK citizen, or if you watched this year's Miss Universe pageant - you sure know one, or maybe both, of the people I am talking about. The one at the Quirino Grandstand admitted his mistake (in a way, I think) by writing the words “BIG MISTAKE TO CORRECT A BIG WRONG DECISION" on a piece of paper he posted on the bus door he hijacked. He knew he was doing a very big mistake. Maybe, if the chance gave him more time to think rationally, or if he didn't become too emotional, he could have considered other options to clear his spoiled reputation. The other, on the other hand, is still in denial. She probably really answered the final question honestly (that she never did any major-major mistake in her 22 yrs of existence), but the way she delivered her answer was very unrefined, thus, sounded very unsatisfactory to most. She could have won the crown. But it's ok - she made it to the top 5 of the Miss Universe. Let's give her a pat on the back, she deserves it.

Miss Philippines during the "Final Question" in the Miss Universe 2010 - she won 4th runner up. Not bad.

BLAH.

Well, no negative comments will be put up here about the incident at the Quirino Grandstand in Manila (errr...I think I just did above). Many already put the topic in their blogs and I don't want to add up to the gazillions of negative comments about it. Many bloggers who share the same sentiments and opinions with mine have been heard. Besides, I think I already gave enough of my opinion of the Philippine National Police in Facebook. Much has been said and that's more than enough. The PNP already admitted their mistake and what's important is that they recognized it (dang they really should), and hopefully - they learned from it.

SWAT Assault Team during the you-know-what

ENOUGH.

That's the word I have in my mind when I clicked on the "Deactivate" link in facebook. Yes, I wanted to put my facebook account down for good. Facebook has been consuming much of my time when I'm in front of the computer, and it's not really healthy! Also, there are many things (and some people) in facebook that I no longer wish to see. Has any of you thought of cancelling your account? Just to give you an idea, this is what you will see when you click the "deactivate" link in FB:

"Your-Friends-Will-Miss-You page of FB. This is what you will see when you try to deactivate your FB account."

It showed me some random photos of some people I have in my friends list. Chris, Bghie, Belle, and Len were my colleagues in CVG. Luther, aka Kuya Boy, was my father-slash-friend in HSBC. And facebook said these people will miss me if I deactivate my account... hahaha! XD Well, I must admit facebook was successful in stopping me from cancelling my account. I realized I still want to be connected with some people. And also, facebook is where I get my social updates. I don't often text my friends, and not everyone in my friends list are in the Philippines, so I guess it is best to keep my account active and just access it once in a while. One thing is sure; I will try to decrease my web presence.

SAD.

I got a news this morning in facebook that I didn't want to hear. I didn't expect it. I got a text message that confirmed the news too. Sniffle. Let's put it this way: I was so busy trying to squeeze myself in inside a jeepney that was already full. I thought the next jeep in line will save a seat for me. I was wrong. The jeep at the back took off right after I get off the jeepney in front. The news came this morning, and now I'm late.

I thought she was willing to wait.

Mon Objet D'Art Part 2

2010-08-16T00:27:00.002+08:00

I'm hot. Yes, I still feel feverish and I am not really in the best mood, but heck - I've got new paintings to show and I'm just too darn excited to flaunt them here.

Here's part 2 of mon' objet d'art:

"Efetsem" oil on 30x20 canvas

Above is my first attempt to create a nude painting. I call this "Efetsem". It's oil on 30x20 pre-streched canvas. Let me tell you: the title is derived from FHM. Got it?

"Doon sa Hacienda Estrella" oil on 15x20 canvas

I call the above painting "Doon sa Hacienda Estrella". It's oil on 15x20 inch pre-stretched white canvas. Estrella is my mother's name. I may not be able give my mother a house and lot, well, at least in a painting there's a Hacienda on her name.

"Frustrated Circles" oil on 10x15 canvas

The third painting is a failed attempt to create an abstract using the excess of the paints I used in Hacienda. Arrggh. I didn't get the look I was initially trying to create - and it got me really frustrated. So instead of throwing the canvas, I just played around with the remaining paint and created this circles of frustration (and in frustration). Okay, I know it doesn't really hold a sense of art. I'm aware of it too so you don't have to shove it at my face.

"Under the Bloody Sky" oil on 18x24 canvas

The painting above is titled "Under the Bloody Sky", oil on 18x24 inch pre-stretched white canvas. This is the last work I finished and, so far, my favorite. I'm not really a painter, mind. I'm just a regular dummy who got nothing better to do at home. I think I already mentioned in my previous posts how I came to like oil painting. I'm enjoying it. It may sound a cliche, but painting has become a passion for me - an outlet for my creative juice and for my pent-up emotions and frustrations. I have so many of those.

I'm still not working, but hopefully I get to get a job before the month ends. All the bumming and doing nothing at home were, in a way, covered by my new hobby. My first 3 paintings were made during the day, and the rest were made at night - when all the people at home were sleeping. For one, I hate being distracted, and two, I like isolation (when I want it). Don't mistake that for being anti-social because I'm not. I also go to parties and I never say no to any inuman. But most of the time, I prefer to be alone. Being moody is part of my entirety and I get distracted and irritated easily. I remember how distracted I was when I was doing my draped woman painting outside, in the garage. The house next door was being renovated and the construction workers' attentions were at me, or should I say at my draped woman, while I was painting. I wanted to scream do-your-job-and-stop-watching-me-you-dimwits!!! But I didn't. I hate being watched.

Saw the movie Grown Ups last week. The movie was fun, and it sort of brought me some good memories of my childhood. I watched the movie alone as it wasn't planned. I got irritated at home (i'm not going to tell here why) so I decided to just go out and chillax before I lose my temper and explode like a loaded cannonball (this is how a friend describes me when asked about my temper). With today's technology, most kids now play indoors, thus, missing the fun of getting dirt on their faces and feet and building "libag" on their necks and underarms, haha. Gross. I played almost all the known larong-kalye. I played holen, tumbang preso, tsato, taguan, habulan, basketbol, patintero, text (comic skits from local movies) and cards (nba, trump, magic), trumpo, pogs (yung sa coke), tatsing, goma, kalog, gagamba (spider derby), bike, and the list goes on and on. Favorite ko yung pagpunta namin sa Aplaya (part of Laguna da Bay in Alabang) kapag baha, haha. To a child, playing at the lake during a flood is as fun as swimming in a pool. It was fun, pero isang beses napalo ako ng tatay ko kasi nahuli na naliligo kami sa Aplaya. Haaaay... I remember the days. Ay, hahaha, nga pala, pinaka favorite ko pala yung pag doorbell namin sa mga bahay-bahay sabay takbo. Wooo hooo! It isn't a game but it was fun! The adrenaline rush it brought us! There's still a lot of games I din't mention. I wonder how my childhood friends are doing now. This is a long shot, but to Ace, Noel, Robin, Bryan, Joel (na nakasuntukan ko ng 2 beses kasi siya ang nagsumbong sa tatay ko na nagpunta kami sa aplaya hahaha...childhood rage, you know), and to the rest of the boys and girls of L&B2 in the 90's...sana ok lang kayong lahat.

I am over a quarter of a century old, and this qualifies me on the late-twenties-bracket. Geez. I want to stay young and be forever 20. I'm afraid to grow old. It scares me.

It's almost midnight. I'm done. This isn't really a good way to end a post, but hey this is my blog. Bite me.

ManilArt 2010

2010-07-31T01:19:00.002+08:00

Had a great day at the ManilArt 2010 Contemporary Art Fair at the Mall of Asia, SMX Convention Centre. It was very inspiring to see the works of the country's finest contemporary artists. Thanks to my friends at Boston Gallery who gave me a free pass.

Tinatamad ako magtype, here are some pics I managed to take.

SMX Convention Center H4 -ManilArt 2010

The Ticket! :-)

Yeabah! It's free! :-) You see...it's always good to have some connection in the business. :-)

This work has an "added-value" light and audio effect. One of my fave at the fair.

The guy beside me is Demet Dela Cruz...creator of "Push the Red Button to Activate" - that's the mixed-media painting behind us.

(Oil on canvas)

(Mixed media on canvas)

(Oil on canvas)

Metal Sculpture (the intricately designed wings move - run by electricity, of course.)

(Oil on canvas)

Mixed Media on wood. Can you find the hidden Mickey? hehehe..

(Oil on canvas)

Dedicated to the call center peeps. (Oil on canvas)

(Metal sculpture)

(Oil on canvas)

Futuristic Bull (again, not the title)

(Oil on canvas)

(Acrylic on canvas)

point-shoot

A group of young artists (I assume they're younger than my age), preparing the stage-wall.

The ManilArt'10 will run until the 1'st of August, at the SMX Convention Center (Mall of Asia). Tickets are sold at 200Php. Souvenirs like shirts, posters, umbrella, and ManilArt'10 catalogue are also being sold at the venue. Believe me - the exhibit is more than your money's worth. XD

PRESENTING: Mon objet d'art!

2010-07-23T22:08:00.000+08:00

FYI: The title is a French phrase for "my work of art". Ok...I will try to make this post as short as possible. Gawd. Tamad. I just really want to show you guys what I have done so far with my new hobby. I started learning oil painting sometime last week. Yeehee! XD I didn't take any formal lesson, mind. I just made a few research on my own about oil and acrylic painting, studied it, bought the basic tools, and started hitting the canvas a day after.

I've already tried doing some sketches using charcoal and graphite before. I believe I posted some of them here. Anyways, since I have nothing better to do at home aside from growing hair and belly and digesting a few of Neil Gaiman's (geeez...It has been almost a month since I started reading the American Gods and I've only finished half of the book to date), I decided to start a new hobby, which is painting. How did it start? Hmmm.... A friend invited me to see her friend's exhibit last June in Yuchengco Museum in Ayala, and then early this month I also got invited to see another exhibit of Manuel Garibay in Boston Gallery in Cubao. Well, to make the long-boring-story short, I got inspired seeing all those paintings. Though not really good, I knew that I can draw using pencil, but I never actually tried handling a brush and using oil and acrylic paints. Well, I did some water coloring in elementary but that doesn't count. And so, after buying the basic tools (which are quite expensive, especially the brushes and paints), I started to, errr, you know, play around with it. I didn't want to waste the paints as they are really expensive, so I decided to do a simple design that any elementary kid can do using crayons. Below is the first (ever) painting I did. Notice the contrast in texture of each color (naks, may paganito-ganito pang shitness, akala mo professional, haha).

(no title yet..)

(dyaran...naks, hehe)

Paintings are supposed to be titled, but I don't know what to call this one yet. I'll give it a name someday, don't worry. This is a simple design painted on a 10 x 14 inch pre-stretched white canvas, which is already primed. Skilled painters normally prepare their own, but for beginners like me, you can get a primed and ready to use canvas at any National Book Store. I started this using acrylic paints on the first layer (this is some tip I found on the internet) so it dries easily. On the second layer, I used oil paints with a bit a linseed oil and liquin original to make the oil flow smoother (I was experimenting so i tried using both). The rule here is "fatter-over-leaner". That means the oil paint on each layer should have more volume than the paint below it. I had to let it dry for about 5 days before I started on the third layer...and dyaran...that's it! XD Simple, but it's something I can definitely hang on my wall.

Next is my second painting, and ahem...I never thought it would turn out this good. (Drum rolls please....)

(no title yet. not bad for a beginner, eh?)

Okay, I know it's not the GOOD good, but hey, I never painted before and this is just my second work! And yes, I am proud of it! Like the first painting, I also do not have a name for this yet. This is oil on 15 x 20 inch pre-stretched white canvas. The first painting, which is very plain and simple, took me more than a week to finish. But this painting, which I did just this afternoon, only took me about 3 hours (let me hear you say, "What?!"). Unlike the first painting, which was done by layers (I do not know what technique it's called), I used the "wet-on-wet" technique on this one. I watched some learn-how-to-paint videos in youtube and that is where I learned about this wet-on-wet technique. I love the clouds and the mountain on this painting. I wanted to make the mountain bigger but I was afraid I might fuck up (thus wasting the canvas and the oil - which means wasting money), so I decided to make it small to be on the safe side. I was just experimenting. Believe me, even I was really amazed that my first landscape painting didn't look bad (pretty good for a beginner like me, huh? teee heee!). XD I would have to let both paintings dry thoroughly, maybe wait for 5 or 6 months, before I can put on varnish to protect it.

A friend in facebook once said I have so many talents - hmmm. I told him I'm an apprentice of many things but master of nothing. Which is true. But heck, I have talents! Weee! XD

It's in the blood! [on being hot and rich]

2010-07-06T22:36:00.013+08:00

Went out today with Creamer and watched the Twilight Saga, Eclipse. Teee heee! XD. I haven't read the novel (never will), so as expected, I bugged creamer with many questions while we were watching the picture (thank you so much Creamer for the patience. XD) We also watched the New Moon when it was shown last year, but, honestly, I don't remember much about the movie.

I'm not going to write a review about Eclipse. Pfft, many already did and I don't want to add up to it. I liked the movie, but it's not really the best. Disney-Pixar's animated movie, UP, still tops my chart. [Errr, what's the connection?]. Quite a few quotable quotes, but the one I remember the most is, "I am hotter than you.", Jacob to Edward. Haha, o sige ikaw na hotter! He actually meant warmer, as in body temperature, not the other hotter that you have in mind now.

Nasa dugo lang yan! (It's in the blood!)

Was watching TV Patrol earlier and one of the news was the recent list of Forbes Asia's Richest Men in the Philippines. Henry Sy, still, is the richest with an estimated net worth of $5 US Billion (woooohoooooo!!!), followed by Lucio Tan with $2.1 US Billion, and John Gokongwei Jr. with $1.5 US Billion. Geez....What are they going to do with that money? Today's exchange rate: 1 U.S. dollar = 46.4900046 Philippine pesos. If we do the math, $5 US Billion is equivalent to Php232.45 Billion. Imagine that! If I were Henry Sy, and let's say, if I were to live another 100 yrs, (given that each yr has 365.25days, and assuming that the exchange rate remains the same in the next 100yrs), I could spend up to 6,364,309.00Php each day! That's spending around 265,179.54Php every hour in 100 years! The total population of the Philippines is estimated at 94,013,200 million according to National Statistics Office. With this data, Henry Sy can give Filipinos 2,450.00 Php each and still live with Php2.1 Billion. Holy flying cow!

That was just here in the Philippines. Just imagine if we talk about the richest man in the world.

In my current financial and economic status, I effing envy Henry Sy! @_@

We have a copy, at home, of Entrepreneur Philippines' "Success Secrets of the Country's 50 Top Entrepreneurs". Of course Henry Sy is in the book and I learned a few facts about him. Chinese immigrant Henry Sy came to Manila from China (where else) before the second World War. He was only 12, and his family had no money when they migrated He only started attending formal school when they got here. Yep, he was already 12 when he started Grade one. He entered college at age 26, but because of his booming buy and sell business at that time (selling shoes, I believe), he had to quit college after two years, and concentrate on his business. Now, he's (dyaran!) the Asia's shopping mall king, and one of the planet's wealthiest people. That's a real rugs-to-riches story. And more than 40 years after he quit college, De La Salle University conferred on him an honorary doctorate in business management in 1999. He was already the shopping mall king before he got his doctorate. You see, not having a formal college education is never a hindrance to become financially successful. (So yeah, quit school jerks! Stop wasting your time! Diploma is just a fucking piece of recycled paper that doesn't really hold a meaning! - ok, now this is just a joke. A college degree is always a plus). Success came to Sy only as a result of hardwork, and errr....I do not know. @_@

Here's a Golden Rule according to Henry Sy:

There is no such thing as overnight success or easy money. If you fail, do not be discouraged; try again. When you do well, do not change your ways. Success is not just good luck; it is a combination of hard work, good credit standing, opportunity, readiness and timing. Success will not last if you do not take care of it.

-Entrepreneur Philippines' "Success Secrets of the Country's 50 Top Entrepreneurs".

Henry Sy (ID photo, hehe)

I'm feeling inspired now. Teee heee! XD But wait, how come the richest men in the Philippines are Chinese (Sy, Tan, Gokongwei,)? What happened to the many intelligent and hard working Filipinos their age? @_@

Siguro nasa dugo lang talaga. (Maybe it's in the blood.)

Well, I'm going to bed now and dream of sleeping in bed of billions of dollars with Ashley Greene (Alice in the twilight saga, just so you know) in my arms. Teee heee! XD