[Untitled]

Maglilinis dapat ako ng kwarto kanina, pero hindi ko na natuloy. May istorbo kasi. Matagal ko ng hindi tinutulugan ang kwarto ko sa maraming kadahilanan, gaya ng masamang espirito na gumugulo lagi sa aking pagtulog. Biro lang 'yong "masama". Wala naman talaga syang ginagawang masama sa akin, pakiramdam ko lang naman ay lagi nya akong tinititigan hanggang sa pagtulog. Pero ok lang na maramdaman ko ang presensya nya, basta wag lang syang magpapakita.

Hindi tungkol sa multo ang post ko ngayon.

Kanina kasi, sabi ko nga, maglilinis ako dapat ng kwartto ko. Pero nung aayusin ko na dapat ulit yung mga gamit, na ginulo ko the other week, dun sa taas ng cabinet ko, bigla ko na namang nakita ang mga lumang engineering books ko. Sila ang tinutukoy ko na istorbo. Naisip ko na naman na dapat ay engineer na ako ngayon kung hindi lang ako napilitang huminto noon sa pag-aaral. Binuklat ko rin yung mga libro noong huling beses na nag-ayos ako ng kwarto. Sinipat-sipat lang ng kaunti noon. Pero kanina, hindi lang basta simpleng pagbuklat at pagpihit ng pahina ang ginawa ko.

Binasa ko at inaral ang unang chapter ng libro.

Napagtuunan ko ng pansin yung libro ko sa Thermodynamics. Tanda ko pa kung saan ko nabili 'yong libro. May kamahalan kasi sa bookstore ng eskwelahan ni don tomas, kaya para makatipid kahit na kaunti ay dinadayo ko pa talaga noon ang recto para doon bumili ng mga second-hand, pero maayos, na libro. Matino parin ang itsura ng libro hangggang ngayon, kahit na 6 na taon na syang nakatambak sa kabinet. Medyo kulubot na ang cover, dahil narin sa pag-urong ng plastic na ipinambalot ko. Pero syempre, ganun parin ang laman. Nakaka-nosebleed parin. Napasenti mode na naman ako kanina.

Saan na nga ba tumagas ang pangarap ko noon na maging isang magaling na engineer?

Paborito ko noon ang Thermodynamics, partikular ang Thermo 2. Subject na pang third year ang Thermodynamics. Bago mo makuha ang Thermodynamics 1, kailangang pasado mo muna ang Physics 4, Integral Calculus at Chemistry 4 (di ako sure sa Chem). Hindi na simple ang subjects noong third year. Komplikado ang lahat at hindi lang bast-basta memorization, kaya doon ako nagsimulang magseryoso sa pag-aaral. Isa pa, nagkasakit na kasi noon si Tatay - at alam ko noon palang, na manganganib ang buhay ko sa college kung hindi ako makakakuha ng scholarship. Mahal ang pagamot kay erpat, kaya do or die ang sitwasyon ng pag-aaral ko.

Natatandaan ko pa noon, ako ang kopyahan ng mga kaklase kong tamad mag-aral. Hindi ako natutong mangopya noong high school ako. Labag 'yon sa prinsipyo ko dati. Isa pa, matatalino ang mga kaklase ko sa hs at ang sino mang magtangkang mangopya ay pihadong maa-outcast. Kasalanang mortal kasi iyon sa section na halos lahat ay naghahabol sa honor roll. Pero nagbago ang pagtingin (parang crush lang) ko sa pangongopya noong tumuntong ako ng college. Lantaran kasi ang pangongopya at walang hiya-hiya sa mga kaklase.  Para akong na-demoralized.  Sa section ko noong high school, ikakahiya ang mahuhuling nangongopya (wala akong kilala na nagtangka), pero sa college, ikinakahiya ang hindi nagpapakopya. Aminado ako, na noong una, masama ang loob ko sa pagpapakopya. Hindi naman sa madamot ako sa impormasyon. Masama lang ang loob ko dahil hindi ako makakopya! Lugi ako eh! Malabo ang mata ko at kahit pa nakasalamin ako ay hindi ko rin kita. Kakailanganin ko pang ipihit ang ulo ko ng kulang-kulang 90-degrees para makita ang papel nila. Kaya naman sarili ko lang ang naaasahan ko noon pagdating sa exams.

Una akong nakatanggap ng genuine appreciation sa college noong third year. Sa Thermodynamics 2 class. May mga pagkakataon na sinasabihan ako ng mga kaklase ko na magaling daw ako. Alam kong panay buladas lamang iyon. Pero iba na kapag nanggaling sa isang professor ang magagandang salita. Si Engr. T ang tinutukoy ko, at sikat siya noon sa ME dept. Ayon sa balita, square root lang ng kabuuang bilang ng klase ang madalas na pumapasa sa subject nya.  Sa eskwelahan ni don tomas na maligaya na ang estudyante na makakuha lang ng tres, isinusumpa ang lahat ng ganyang klase ng propesor. Istrikto siya sa ang unang araw nya sa amin, at hindi naging maganda ang impresyon ko sa kanya. Parang tipikal na astang-mayabang-na-akala-mo-kung-sinong-magaling-na-prof. Yan ang unang tingin ko sa kanya. Hindi naman nagtagal ang pangit na impresyon ko sa kanya dahil iba sa nauna kong mga prof , natuto ako sa kanya. Hindi sariling aral ang nangyari, sa kanya ako mismo natuto. Quarter term ang educational system sa eskwelahan ni don tomas, kaya lahat ay mabilisan. Kinapos noon sa oras si Mr. T kaya pinagsabay-sabay nya sa loob ng napakalaking classroom ang final exam ng tatlo sa mga sections na hawak nya. Nakapwesto na ako sa upuan ng tinawag nya ako. Nagtaka ako. Pagdating sa harap, sinabihan nya ako na hindi na daw ako pwede mag take ng final exam. Nagulat ako dahil maganda ang performace ko sa klase nya. Tinanong ko sya kung bakit. Sabay tapik nya sa balikat ko, "kahit na ibagsak mo ang final exam, 1.5 pa rin ang grade mo eh. Sisiw lang itong final exam sayo. Exempted ka na". Pumalakpak ang tenga ko (at naramdaman ko talaga). Unang beses kasi na may propesor na nakapansin at nagbitaw ng magandang salita tungkol sa akin. At dahil busy sya, pinakiusapan nya ako na kung pwede daw ay ako ang magbantay sa exam ng klase nya. Kaya naman pala napakabulaklak ng papuring binigay nya sa akin - hihingi pala ng pabor. Naging instant-mini-celebrity ako sa maikling panahon pagkatapos ng final exam sa Thermo 2. Feeling ko rin noon ay matalino talaga ako at tumaas ang self-esteem ko.

3 school terms after that, himinto na ako sa college. Hindi kasi kinaya ng grade ko na makakuha ng scholarship. Bitin ng 0.03 ang marka ko para makakuha kahit ng half-scholarhsip (salamat sa isang kong prof na nagbigay sa akin ng dos na humila sa grade ko pababa). Konting-konti nalang sana. Kung alam ko lang, sana nag-effort pa ako ng mas mabuti para nawala ang 0.03 na difference sa grade requirement.  Yun na. May sakit si tatay eh, at paubos na ang pera ng pamilya. Kinailangan ko munang huminto sa pag-aaral.

Hindi na ako nakapagpatuloy ng pag-aaral pagkatapos noon.

Nakausap ko pa si Engr T bago ako huminto, humingi ako ng pabor, na kung pwede nya akong bigyan ng recommendation letter para makapag-apply ako sa Monbukagakusho Japanese scholarship. Hindi siya nagdalawang isip. Alam ko nalungkot si prof para sa akin nung nalaman nya na huminto ako sa pag-aaral. Sabi nya sa akin, ipagpatuloy ko raw ang pag-aaral ko pag nabigyan ng pagkakataon. Malaki daw ang potensyal ko para maging isang mahusay na engineer, at pwede pa raw akong maging higit sa kanya - yan ang sinabi nya sa akin. Nakatutuwang isipin na may taong naniwala at nagbigay ng papuri sa kakayahan ko bilang estudyante. Para sa akin, higit pa ang mga salitang binitiwan nya sa anumang medalya na maaaring iparangal. Hindi lang kasi papuri ang ibinigay nya sa akin, kundi pati tiwala at lakas ng loob.

Hindi rin ako natuloy sa Japanese scholarship dahil hinihingan nila ako ng transcript of records. Ang problema - ayaw ibigay ng registrar ang transcript ko. Hindi ko pa kasi bayad noon ang kulang ko sa tuition. Nasa ospital si tatay noon at nilalabanan ang kanser. Gustuhin ko man bayaran ang kulang ko sa tuition para makuha ang transcript, mas kailangan ni tatay ang pera para sa ospital.

Habang tinitingnan ko ulit ang mga libro ko kanina, hindi ko mapigilang manghinayang. Anim na taon na ang lumipas. Lahat ng inipon kong datos sa utak ko noong nag-aaral pa ako ay parang tuluyan ng tumagas at nasayang. Saan at paano ako ngayon magsisimula? Nalimutan ko na ang lahat ng napag-aralan ko. Ilang taon ding nabakante ang utak ko sa kakaprocess ng request at kakaayos ng problema ng mga kano sa telepono.

Pinangako ko noon na magiging engineer ako ano man ang mangyari. Pero ngayon, hindi ko na alam kung kaya ko pa. Patawad sa sarili ko, parang hindi ko na kayang tuparin ang luma kong pangako. Pakiramdam ko bumaba ang antas ng utak ko. Hindi ko alam kung ipagpapatuloy ko pa ang musmos kong pangarap, o kung ipagpapatuloy ko nalang ang pagpuputa ko sa gabi kapiling ang mga putang-inang kano sa telepono. Ang hirap. Masakit na sa bulsa pag ako'y bumalik, pihadong masakit rin sa utak dahil apat na taong impormasyon sa kolehiyo ang kakailanganin kong isaksak ulit sa utak ko para masimulan ang ikalimang taon ng kursong iniwan ko. Basta, huli man, magtatapos parin ako ng kolehiyo, kahit na magshift na lang ako sa mas simpleng kurso, para lang makakuha ng diploma na pwede kong isampal sa lipunang humihingi nito.

***Inilathala ko ito dito para magsilbing hamon sa akin. Hindi mo na kailangang ipamuka sa akin ang dapat kong gawin. Marami akong dahilan kung bakit hindi ko agad naipagpatuloy ang pag-aaral ko. Napag-isip-isip ko, sarili ko lang naman talaga ang pumipigil sa akin. Feeling down kasi ako nitong nakaraang mga araw. Kailangan ko lang ng konting tulak.  Balak ko na bumalik next year. Magtatapos ako ng kolehiyo. Period.***

Public Elementary School [mahaba ang original title kanina pero pinaikli ko nalang kasi baka ma-bore ka magbasa kapag title palang ay sobrang haba na, tapos yung aktuwal post eh sobrang haba din.]

Isang pangkaraniwang araw/gabi lamang ngayon. Walang bago. Puro luma't inaamag lamang na karanasan at ideya ang maaaring kong ibahagi dito. Haiks. Eh paano ba naman magkakaroon ng bago, ikaw ba naman itong tumambay sa bahay ng ilang buwan at walang ibang gawin kundi magkamot ng ano, wala talagang interesanteng bagay ang maaari mong maikwento.

Nakita ko sa blog ni gillboard noong isang araw ang kwento ng kanyang buhay elementarya, at naisipan ko itong gayahin. Ingetero lang ako, ipagpaumanhin.

Tutal naman ay bored ako, idadamay ko narin kayo.  Kung ayaw mong magsisi dahil sa haba nito, wag mo nalang basahin.  Payo lang.

Grade 1:

Mahirap lang kami, kaya sa public elementary school ako pumasok. At dahil natural na sa pamilya namin ang pagiging late kahit saan mang lakad - late rin ako na-enroll ng nanay ko. First-come-first-served ang siste sa public school. Dahil late ako na-enroll, section 20 ako napunta. Kada section noon ay may 50 na estudyante. Samakatuwid, nasa pagitan ako ng ika-950 at ika-1000 na enrollee. Ang room namin ay nasa pinakadulong building at pinakamabahong parte din ng eskwelahan. Bakit pinakamabaho? Kasi ang pinakaluma at pinakamabahong cr ng eskwela ay nasa likod lang ng room namin, at ang opisyal na basurahan ng eskwela ay 5 kandirit lang mula sa room. Mas Malas ang section 21, dahil isang hakbang palabas sa pinto, sabay pihit sa kaliwa, ay basurahan na.

Hindi naman ako nagtagal sa section 20, dahil pagkatapos ng dalawang buwan ay inilipat ako ni titser sa section 3. Hindi ko alam kung ano talaga ang nangyari. Siguro ay narealized ng teacher ko na hindi ako nababagay sa mabahong lugar na yon (arte lang, haha). Pagkatapos nga ng dalawang buwan ay nanibago akong muli dahil iba na naman ang mga muka ng classmates ko. Akala ko noon makakahinga na ako ng maluwag kahit papano, pero hindi pala doon nagtatapos ang usapang baho. Nagkaroon ako ng seatmate na may luga, at hindi kaaya-aya ang amoy nito. Katabi ko sya sa upuan. Hindi ko naman talaga sya katabi noong unang lipat ko dahil nakaupo siya sa unang row at nasa bandang gitnang row ako. Mangyaring hindi na nakatiis ang titser namin sa kanya, kaya ilang araw mula noong lumipat ako, pinalipat din nya si classmate-na-may-luga ng upuan - sa tabi ko. Lahat ata sila ay pinagdaanan ang karanasang iyon, at nagkataon lang na ako ang huling mag-aaral sa klase, kaya ako narin ang nagdusa buong taon. Hindi naman ako lugi. Quits lang kami nung katabi nya sa kabilang silya.

Grade 2:

Nalipat ako sa section 2. Dito ako unang nagkaroon ng mga kaibigan. Naging matalik na kaibigan ko si.... errr....shit, sorry, nakalimutan ko ang pangalan nya. Basta tanda ko yung water jug nya na tadtad ng stickers ng teenage mutant ninja turtles na lagi ko ring iniinuman. Lumipat kasi sya sa isang private school pagkatapos ng taon kaya hindi ko na sya matandaan. Bata palang ay pawisin na ako. Lalo na ang kamay ko, sa sobrang pasmado ay pwede na itong lagyan ng gripo kapag pinagpapawisan, kaya naman lagi akong may baon na panyo - at walang palya yan. Trademark ko nung estudyante ako ay laging may pinapatungang panyo ang kamay ko pag nagsusulat. Isang araw, may pagsusulit kami. Ang masamang balita - naiwan ko ang panyo ko, pumalya ako. Kung nag-aral ka rin sa public school, malamang ay alam mo na laging sira ang bintilador sa mga classrooms. Habang nag-e-exam kami, habang tahimik ang buong klase, ako ay pawis na pawis at init na init, at ang test paper ko - basang-basa. Sa sobrang basa ay hindi na ako makapagsulat ng maayos. Nabubutas ang papel kapag sinusulatan ko na ng lapis. Natakot ako na hindi ko matatapos ang exam, at napaiyak ako dahil dito. Nakakahiya mang aminin, umiyak ako sa klase. Pinuntahan naman ako ni titser at tinanong kung bakit ako umiiyak. Awang-awa sa akin si Mrs. Flores, kaya pinaypayan nya ako habang nakaupo, at nagtanong rin sya sa klase kung sino ang may extrang panyo, at di naman ako nabigo dahil may nagkusang magpahiram ng bimpo. Natapos ko rin ang exam at umuwi ng maligaya.

Kinabukasan, maaga ako dumating ng school dahil maaga kami sinundo ng tricycle na service ko. Panghapon ang mga grade 2, at habang naghihintay kami ng mga kapwa-ko-maaga-dumating-na-classmates na lumabas ang mga morning shift na grade 1, nagdesisyon kami na maglaro muna ng habulan. "Mataya-taya" kami sa quadrangle sa ilalim ng araw sa katanghaliang tapat. Hindi namin namalayan na lumabas na pala ang mga grade 1 students at napansin nalang namin na tinatawag na kami ni Mrs. Flores. Patay, galit si ma'am! Lahat kami na nag mataya-taya ay napalo (namamalo pa ang mga titser noong dekada 90), pero dahil espesyal akong estudyante, may bonus ako kay ma'am. Sobrang sakit sa pingot na halos pumilas sa tenga ko. Sabi ni Mrs. Flores, "At ikaw, tatakbo-takbo ka dyan, tapos pag pinawisan ka na naman iiyak-iyak ka!!!" -sabay pingot. Hindi na ulit ako naglaro ng mataya-taya kapag malapit na magsimula ang klase simula noon.

Grade 3:

Section 2. Si Mrs Amante ang adviser ko. Meron syang kakaibang katangian, at dahil dito ay sobrang sakit nyang mamingot at manghila ng patilya. Ano ang kakaiba nyang katangian? Dalawa ang hinlalaki nya sa kanang kamay!  Titser rin namin sya sa math. Hindi ako mahilig mag-aral noong bata ako. Hindi naman kasi ako pinipilit na mag-aral sa bahay ng magulang ko gaya ng ibang bata na kilala ko. Understanding si erpat at ermat sa karapatan kong makapaglaro at makapaglibang bilang bata kaya naman lagi akong laman ng kalsada. Pero dahil dalawa ang hinlalaki ni mam sa kanang kamay at ayaw kong masabunutan sa patilya ng ubod-ng-sakit, napilitan ako na sauluhin ang multiplication at division table.  Kabisado ko yan, kahit pagbalig-baligtarin mo pa dati - salamat sa takot ko sa titser ko. Feeling ko tuloy noon ay matalino ako sa math kahit kabisote lang naman talaga ako.

Grade 3 din noong una (at huli) akong tumae sa cr sa eskwela. Hoy hoy hoy, alam ko iniisip mo. Iniisip mo na sa classroom talaga ako tumae at nagkukunwari lang na sa cr ako tumae, ano? Loko, hindi no. Sa cr ako tumae, pero may nakakita sa akin na tumatae ako sa cr, si Palito (di tunay na pangalan ng hayop). Bihirang-bihira lang ako pumasok sa cr dahil nakakawala sa tamang pag-iisip ang amoy ng cr sa public elementary school.  Isa iyong buhay na patunay ng impyerno sa lupa.  Balik sa cr: noon ngang oras na yon, meron palang sumunod na nag may-i-go-out sa klase, at nakita nya nga ako na lumabas mula sa cubicle. Siya ang mortal enemy ko noon at dalawang beses kami nagsuntukan (may kwento tungkol dito mamaya). Tumae si Palito sa klase noong grade 2 kami, at akala nya ay pagkakataon na nya iyon para makabawi sa lahat ng kanyang pagdurusa noong grade 2. Pagdating ng break, tuwang-tuwa niyang pinagkalat sa buong klase na nakita daw nya akong tumatae sa cr. Ang walangyang hitad, gusto pang dungisan ang karangalan ko sa school. Syempre hindi ako nagpatalo.  Kaya para ibangon ang sandaling-nadungisan ko na dangal, inungkat ko ulit ang pangyayari noong grade 2, na buti pa ako at sa cr tumatae, hindi kagaya nya na sa klase nagkalat ng lagim. Ang ending - sya parin ang talo. Bihira ako mang-asar noong bata, pero grabe ako mang-asar pag nasa mood.

Grade 4:

Section 2 parin. Mabait ang titser namin, si Mrs. Gudoy, siguro ay dahil sa ang anak nya na si Cherry ay kaklase din namin. Nabanggit ko kanina na nakipagsuntukan ako ng dalawang beses kay Palito.  Dito 'yon nangyari.  Dati ng mabigat ang loob ko kay Palito dahil alam kong ninakaw nya ang paborito kong lapis noong grade 3. Sinasabi nya na kanya ang lapis, pero alam kong akln yon dahil may palatandaan ako. Uso ang gagamba noon (spider derby) at bida ang mga batang may malaking panlabang gagamba. Isang araw, habang ipinapakita ko ang aking gagamba sa mga kaklase, sinadya ni Palito na pitikin ito. Nalaglag ito sa sahig at nagkagulo ang iba hanggang sa natapakan ang gagamba ko. Right there and then (umiinglish bigla) ay tinulak ko sya, sabay kantyaw ng "hawakan mo nga sa tenga" ng iba kong kaklase, at nauwi na nga ito sa suntukan. Hindi ko alam kung papaano kami naawat.

Hindi doon natapos ang suntukan namin. Dahil hindi ako makaget-over sa ginawa nya sa gagamba ko, kinabukasan ay gumanti ako. Habang break, inubos ko ang laman ng malaking lalagyan ng paste ko at nilagay ko sa isang papel, sabay punta kay Palito na noon ay nakaupo lang. Binatukan ko si Palito habang nasa kamay ko ang papel na punong-puno ng paste. Hindi sya nakapag react agad, nagulat sya. Mabait akong bata, pero lintik lang talaga ang walang ganti. Mangiyak-ngiyak nyang tinanggal ang papel sa ulo nya at maghapon syang nagtatanggal ng paste sa buhok. Hindi sya nagsumbong sa titser, pero pagkatapos ng klase ay nag-aya syang magsuntukan kami sa bukid sa likod ng eskwela. Lalaki sa lalaki. Kaming dalawa lang ang usapan. Pagdating sa bukid, takte, ang daming estudyante na hindi namin kilala. May iba rin palang nagsusuntukan, haha. At iyon nga, habang may nagsusuntukang iba ay nagsuntukan narin kami habang may bitbit na bag. Syempre, ako ang nanalo. Kwawa siya sa akin. Simula noong huling sapakan namin ni Joel Q (ay si Palito pala), hindi na nya ako ginulo. Hindi ko narin sya tinigilan, este, ginulo.

May magaganda rin namang bagay na nagyari noong grade 4. Dito ako natutong magdrawing at gumawa ng komiks sa likuran ng mga notebooks, dahil narin sa impluwensya ng mga kaklase at kaibigan ko na sina Danmilson at Ogie.  Paborito kong idrawing sila combatron at son gokou.  Dito rin ako nagkaroon ng seryosong crush - Si Aiza. Hindi na ako mahihiya kahit mabasa niya to, bata pa kaya kami noon! 

Pahabol.  Dito ko rin unang nadiskubre ang baho ng mga public school pagdating sa mga achievement tests laban sa iba pang public elementary schools.  Hindi ko alam kung anong tawag noon sa exam na 'yon, pero ilang beses ako nag-take ng exam gamit ang pangalan ng ibat-ibang estudyante.  Hmmm.... Pampataas ng over-all performance ng eskwelahan.

Grade 5:

Nalipat ako sa section 1. Medyo na culture shock ako noong una dahil hindi ako sanay na panay matatalino ang kaklase ko. Nakasanayan ko noon na naglalaro lang ang buong klase kapag breaktime., pero doon ko lang nalaman na iba pala ang kultura sa honor section. Mas mukang seryoso ang mga estudyante. Wala na noon si Aiza dahil lumipat na sya sa private school, kaya nakahanap ako ng bagong crush(es) - Si Christia L at si Sheila Marie C. Ang room namin ay doon sa pinakamagandang room sa main building, malapit sa principal's office kaya bawal mag-ingay ng malakas. Swerte kami sa room, pero may kaakibat din itong kamalasan. Kapag may meeting ang mga school officials/teachers/visitors, room namin ang laging ginagamit. Ang bagsak namin - doon sa malawak na waiting shed sa quadrangle. Kamusta naman, doon kami nakaupo sa maalikabok na semento/hagdan ng quadrangle.  Pero tuloy parin ang klase. Actually, masarap naman kahit papano ang pakiramdam ng magklase sa labas ng room. Mas malaya ang pakiramdam dahil mas marami kaming nakikita sa labas at hindi lang panay muka ng titser at blackboard. Minsan naman, pagsuswertihin, doon kami ini-evacuate sa library. First time ko makapasok sa library noon. Di ko talaga maintindihan, pero doon lang sa public school namin ata ang library na bawal ang estudyante sa loob. Nakakapasok lang ako ng library noon kapag doon kami nagkaklase.

Nagkasakit ang driver ng tricycle service ko kaya nawalan ako ng service noong grade 5. Hindi na ako kinuha ni tatay ng bagong service dahil malaki na raw ako.  Meron akong kaklase na sa tapat lang ng compound namin nakatira, at hatid-sundo siya lagi ng lolo nya na may traysikel,  kaya kinaibigan ko sya. Si Ramon. User friendly lang ako. Kaya ayun, libre sakay narin ako pauwi. At ang natitipid ko noon sa traysikel na pamasahe, pinang-vi-video ko sa may Bergado kapag weekends, sa kanto ng Montillano, Alabang. Favorite ko noong video ay Street Fighter at Samurai Showdown.  Baligtad pa noon sa video ang pangalan ni Vega at Balrog ng Street Fighter. 

Noong grade 5 ako nagsimulang matutong mag gitara, kasabay ng kaibigan ko at schoolmate na si Noel. At dahil naawa si tatay sa akin dahil nakikigitara lang ako, binilhan nya ako ng sarili kong gitara. Walang marunong tumugtog noon sa klase namin ng gitara, kaya feeling ko ay ang galing-galing ko. Gusto ko rin noon na matuto mag piano, pero dahil nga mahirap lang kami, hindi nasunod ang wish ko kay santa claus na magkaroon nito..

Grade 6:

Section 1. Tumindi lalo ang kompetisyon sa honor section dahil graduating na. Pero wala parin akong pakialam. Chill lang. Mas madalas ang petiks mode namin noong grade 6 dahil graduating na. Dahil honor section, madalas kaming maimbitahan ng ibat-ibat private high-school. Special ang treatment. Minsan kami ang pumupunta sa school nila, minsan naman ay sila ang dumadayo sa amin. Lahat ng ate ko ay sa isang Catholic School nag-aral at alam kong doon na rin ako mag-aaral ng highschool. Pero isang araw, may dumating sa room namin na representative ng isang private school for boys - Southrigde School of Alabang. Tradisyon pala nila ang magbigay ng scholarship sa mga male students ng honor section sa mga public schools. Ang requirements - no grades below 85%, ipasa ang exam nila, at dapat ay medyo may kahirapan sa buhay ang mga magulang/pamilya. In short, yung medyo walang kapasidan na makapag-aral sa private school. Nagpunta kami sa school para magexam - at ampota, sosyal ang students! Sanay kami na nakakakita ng mga batang nagtatakbuhan sa labas ng classrooms, pero hindi kami sanay na mga inglisero ang estudyanteng nagtatakbuhan at labang tide ang mga uniform. Mga taga Ayala Alabang at Alabang Hills kasi karamihan ang estudyante.  Mga may kaya at angat sa buhay, at mga spokening-dollars.  Pumasa ako sa exam, pero dahil maganda ang trabaho noon ni tatay, hindi rin ako nabigyan ng scholarship. 5 lang ang nakapasok sa scholarship. Ang ending, sa catholic school din ako napunta.

Pinakamemorable ay ang graduation. Nagstart ang graduation ceremony mga bandang alas-kwatro Maraming pasakalye, bago ang awarding of honours at ang pagtanggap ng diploma. Ang section namin ang unang umakyat ng stage. Cool lang kami lahat - ninanamnam ang bawat sandali sa stage. Pero, potah - pasado alas-nuebe na nang matapos tawagin ang lahat ng estudyante. Imagine...21 sections ang grumadweyt...mahigit isang libong estudyante ang tinawag, kumaway, nagmoment, umiyak, at nagpapicture sa stage - isa-isa!!! Nyeta! Pancit lang ang hinanda ni nanay noong grumadweyt ako.  Pero dahil naibenta ni daddy ang kanyang sasakyan noong panahon na yon, binilhan nya rin ako ng bisekleta. Grad gift. Para daw sa pagiging mabuti kong mag-aaral. Ayaw nya akong bilhan ng bike noong una, pero nagdrama ako. Bata pa ako noon, at feeling ko madami kaming pera dahil nabenta ang kotse. Gumana naman ang pagdadrama ko at nakuha ang inaasam na bmx. XD  Gusto kong palagyan noon ng rotor ang bike ko pero hindi na ito nasunod, mahal kasi ang mag-upgrade.

Malamang-lamang ay nag skip-read ka kung andito ka na sa huling talata. Alam kong walang moral ang kwento, pero wala akong pakialam sayo. Hahaha. O sige na, sa susunod susubukan ko naman ang highschool - mas maikli yun dahil hindi ko natapos ang highschool ko. Hahaha.. joke lang.

Byerts!

P.S.  puta - ito na yata ang pinakamahabang walang-kwentang-lathala na naitipa ko dito. Ipagpaumanhin nyo.  salamat din kung binasa mo ng buo, haha. XD

Letters from the past

I rummaged my cabinet last night in search of my old college engineering books. It was surprising that I don't understand a thing now in Thermodynamics.  That was one of my favorite subjects.  Well, i tried to do a quick review and dang, I am jacked!  Looks like the 4 years I spent in college had gone to waste. Pffft. But that's not what I want to write about today.

But this.... 

Box full of letters from my high school classmate in 4th yr.



These are letters I received from my high school classmates during our retreat (I studied in a Catholic High School) and graduation day. After 10 yrs, it was interesting to read them again. So, I went reading them all to find out that, hey, I was such an incredibly cute and extremely nice friend to my classmates! Ok ok, they didn't really say all that in the letters, but you see, I have extra time to type the rest, and again this is my blog. And I really think I am cute. Bite me. Tee hee hee! :-)

Here's one real funny letter from my high school friend Kathy. She printed it on a short bond paper and rolled it like a diploma. Note, I didn't change a single word she wrote, so this is the "actual" letter I have in paper.

(My name)

Well, for sure ma mimiss mo ako

Bakit?

Kasi I'm gorgeous

I'm cool, kind and cute

I understand you being an engkanto na nagkatawan tao

I'm always there when you need me kahit nga di mo ako kailangan

I know your moods and bear each one of them

I tell you my secrets

I brighten up your days with my smiles and laughters

In short I'm "PERFECT"

I'm different and most of all I'm "humble"

But seriously speaking,

You're fun to be with

Di mo ba napapansin ang dami na ng friends mo

And it's all because of me

Kasi marunong kang makisama

Sabi nila good son ka daw pero di ako naniniwala doon

Alam mo na bihirang balita'y magtapat, magkatotoo may

Marami na'ng dagdag

Salamat sa time mo na binigay mo sa amin para

Kausapin kami

Sana pagdating ng panahon na you already reached

Your dream in life, you're still the same Raffy na

Nakilala ko.

Thank you once again

Good day and Good luck!

Have fun and enjoy your life!

Keep on smilin' make it a habit 3x a day!

Kathy



This is the actual letter from Kathy. :-)



Close kami nung high school Kathy.  But we lost contact in college.  Great thing somebody created facebook. XD

Here's another letter I want to share with you guys. This one is also funny because - well, errr, just read it:




I won't tell who wrote me this letter. XD



If you can't read it from the image above, the letter says "God Bless!!! Thanks for everything kahit minsan asar ako sa 'yo. At this very moment change your bad attitude."  Hahahaha.....I really laughed hard when I read this! :-) I was a good student and friend as far as I remember. Apparently someone didn't like me that much, tee hee hee!  Kaya ko siya madalas asarin dati kasi crush ko sya nung high school.  Crush lang naman.  Iba yung love ko. I'm not telling who wrote me this letter. I didn't see her again after high school, I heard she's a teacher now (not sure).

Natatawa parin ako sa letter.  Chage your bad attitude daw, hehehehe!  Gagraduate na nga lang kami galit pa rin, hehehe!  XD

That's all for now. XD

[Insert Blog Title Here] - Dang, I'm too lazy to think of a good title.

Oh my... This is the third time Tobey asked me to go hiking with them. Waaahhh... Sorry Tobey. X( I really wanted to go but because of my limited financial resources and my new schedule at work on Monday, I had to say "pass" again on her invite. Arrgghh...

*pic grabbed from Tobey's wordgasm.com

They went to Mt. Arayat last week and now they're planning to go again to another large landform this weekend. Waaaah.... I'm fuckin-dying-to-join them. X(

I'm going to have my new schedule at work on Monday. Yeahbah! XD Yep, finally, after several months of bumming around and wasting a hundred thousand of cash, I am back in the call center whoring business. Pffft. Time to be serious now. This time I will make sure I'd be saving money so I can go back to school next year. My classmates who copied on me during exams are now engineers working in big companies. Waaaa....Those gadammadapakers! They don't deserve it!!! They're all nothing but intellectually challenged and mentally deranged creatures pretending to be good in mechanics and thermodynamics!!! Yes, they're all retards and douchebags and they all deserve to die!!! (haha... It's just me being bitter.XD) It's not really their fault I was left behind. It was my choice - one of the stupidest and idiotically pointless things I did in my life. And so, I want to go back to school again. I need to catch up and make something useful out of my existence. And believe me, I am dead-serious now [insert dead-serious stare here]. Mapua, I'm going back soon!!!

Well, nothing's new about me aside from having a new job (smile). I'm still the same tedious and 50%-self-esteemed-guy-slash-emo-kid who keeps on fucking things up. I don't know, but most that I do ends up a disaster. My intentions are good but then I always fuck things up in the end. Was it really me to blame, or am I just born unlucky? Ohmygoodness!

It has been a while since I last went to church. And when I say "a while" that means a very looooong time. Maybe last year was the last [insert act of sign of the cross here]. I can say I am going thru this so-called spiritual dryness. Hmmmm...and now you ask me what the fuckin heluva shit is that? At present time I honestly don't know what to believe. I'm somewhere in the middle, or let's say I'm currently in the grey area; not in black nor white. Does that makes sense? Pfft...

At present time I see my life as a flat line with no options. Ooppss, sorry, I do have now. Remember, remember, remember, I'm gonna finish my mechanical engineering degree and earn big money and everything else will follow! Teee heee XD. That's the only option I'm willing to take for now. I'm really tired of my life but I have no other choice but to live. Well, I say I have no other choice because there are still people who wants me alive; like my family, my boss at work, my friends, my two lovely dogs, and the parasites living in every cell of my nutrient-rich body. I'm no longer happy living my life but I have embraced the fact that people around me wants me breathing (so they have a medium for comparison on how lucky and capable they are compared to me... geez) and I have made that my sole purpose of living. What a drag! Had my parents left me on the street after I was born, I probably had killed myself the moment my rational mind was developed.

AFTERWORD:
I am making these commitments to everyone who gets to read this post.

1. I will not kill myself.
2. I will finish my degree and top the Mechanical Engineering Board Exam! And...
3. I will determine whether I belong to black or white; spirituality wise, ok.
4. I will be happy! (my gawd, how can I forget. Include being happy to the 3 original commitments above.) XD

Taddaah! I swear these to you and to all your maddahpaking gods!

Well, I know my Lord will help me. XD Teee heee! XD

HEAT TRANSFER

I have totally reduced myself to a complete boredom. I am totally not satisfied with where I am at life. I feel it’s about time to do something meaningful before I end up killing myself, but I don‘t know where and how to start. Now that my youngest sister is graduating in college, I feel the desire to go back to school and finish my mechanical engineering degree, or maybe get a different degree, or anything - like, eerrr, cosmetology, just for the heck of getting a diploma. Got four choices right now. I would either finish my ME degree, or take up nursing, or fine arts, or conservatory of music. Anything just to let people know I have some use too. I’m afraid I am becoming someone worthless now - for real. Huge time and opportunities were already wasted. Most of them cannot be recovered - like a cracked egg that will soon rot. I am actually an epitome of an unsold-cracked egg that has no future but to waste bag. My youngest sister will graduate this April. And yes…all my siblings have their diplomas and degrees. And I’m the only one who sucks. OUCH!!!

I am planning to move outside the country. I want to work and study at the same time, if possible. I told my sister about my plan of studying in the US but she just laughed in my face. “Hala, ang tamad-tamad mo nga bumalik sa school tsaka wala ka ngang pang-tuition dito tapos sa US mo pa balak mag-aral?” Well, she has a point there. It may sound unrealistic to some. But I feel the urge to be successful… I want it… before I die, or before I kill myself. I know I should be doing this for myself, but I’m not. I am doing this to prove people that I‘m more than just a dirt bag. If that also means doing this for myself, that I do not know. I just want to have a paper to shove people’s faces in case they ask for it.

I applied at Monbukagakusho - Japanese Government Scholarship last 2004. I was planning to get a double degree in engineering then, Mechanical and Electrical, and then get a Masteral degree right after. I was so certain it’s what I want and that I can do it. Only problem was I failed to submit all the requirements needed - I failed to provide them my transcript of record from Mapua. Oh… I really don’t want to discuss it. But alright, I’ll tell you why, but never dare laugh at me. I had a balance of 13,000 pesos in Mapua and I couldn’t get my transcript without paying the balance in full. Yes….13 Thousand effing Pesos ONLY. It may be a small amount, but was not for my family at that time. My father at that time was undergoing an intensive-and-expensive medication. He’d been in and out of the hospital - St. Lukes to Makati Med to Manila Doctors. He had cancer and other sort of complications to his internal organs because of it. More than a hundred thousand effing Pesos every month - excluding the medicines that he had to take. He had his retirement benefits and medical insurances but those didn’t help a lot. Money was a big issue. During that time, I used to go to school with only a hundred bucks in my pocket - 60 of which goes to transportation, and the rest will be spent on whatever I’d be needing in my whole day class including food. I almost had nothing for food. That was when I realized the value of money. ’Twas 1,200 pesos per unit during my last two terms in Mapua, if my memory serves me right. And that was when I studied the most… I certainly cannot afford to fail a single subject. During that time I also worked as a student assistant in the registrars office encoding students’ subject load. But my main goal was to get a scholarship, for that was the only way I can continue my studies. A grade point average of 1.00 - 1.50 (1.00 being the highest and 5.00 the lowest) will get me qualified for a full academic scholarship - which was nearly impossible to get. I never heard anyone in my batch who was able to get a full academic scholarship. A grade point average of 1.51 - 1.75 will qualify me for a half-academic scholarship - and that was my target. During my second to the last term in Mapua, I got 1.83 GPA. Obviously it wasn’t good enough. I told my mom I’ll try to get the scholarship next term - so I enrolled again, but I only made a down payment and not the full amount. It was a make or break situation for me. Getting a GPA of 1.75 would save me half of my school expenses. I was on my 4th year then - all major subjects. When all my classmates where just targeting to pass and get a grade of 3.00, I was targeting 1.75 GPA. I did good, almost. Got myself exempted in the final exam of two of my subjects: Thermodynamics 2 and Strength of Materials. All the details I remember - clear and precise. I was the only student in my professors classes who got exempted in the final exam. I thought I’d get the scholarship. But - I did not. I got a GPA of 1.78... A difference of 0.03 to what I needed! Damn!!! What went wrong?!? I cried when I saw my class card - I got a grade of 2.00 in Heat Transfer!!! That bullshit professor only gave me a grade of 2.0!!! I immediately went to my professor to ask about my grade. He told me I missed an exam during one of my absences. He showed me his class record - the date when my class took the exam…and it showed I wasn’t around. Thoughts started to meander my restless mind. He was smiling at me while he was explaining what happened to my grade. I wanted to punch the old bastard until his face flattens on his desk. He was still explaining my grade but I walked out on him… I walked away without uttering a word. That was the end. I gave up.

I willingly stopped from my studies to help save money for my father’s medication. One of my university professor referred me to the Monbukagakusho - Japanese Scholarship program. It’s a scholarship given by the Japanese government to students who are willing to study in Japan and study their language for a year and continue a degree of his choice in a Japanese University. It’s a free education with monthly stipend given to the scholar - how can you be so lucky! Oh well… I had everything ready at that time, had been frequenting the Japanese Embassy Library to study and prepare for the exam. All were set except for my transcript of record - because I could not pay the 13,000 effing pesos balance in Mapua. I was 20 back then. I told my professor about my problem and told him I’ll get the scholarship the next year. That’s when I became an official member of Philippine - OSY (out-of-school-youth, LOL), and started to work in MSE. A year after my first attempt, I learned that only students who are 20yo and below can get the Monbukagakusho scholarship. Oh fuck! And so again, I gave up.

I have been looking for colleges and universities in the US that may have scholarships available for foreign monkeys. My passport will be delivered on the 17th. Yes, that’s the first step and I’m done with it. Heck, what am I gonna do with just a passport alone?!? I need to find a school that will let this stupid-Asian-monkey study and work at the same time abroad. If getting a degree is a part of my purpose in life, I do not know. I just want to move outside the country and have a paper to shove people’s faces in case they ask of it - and I think that is it. I still don’t know what my real purpose in life is. I remember asking a colleague in CVG before (Belle) about what her real purpose in life is. I asked her when we were texting each other, "what if your purpose in life already happened when you were still a kid… when you stepped on a dog-shit acidentally, and, that’s it. What if that’s the only reason why your were born and raised in the Philippines? What if that was your main role in the universe? Just to step on a dog-shit… papayag ka ba?" She answered, "Ang babaw naman nun! Di man lang ako magiging politician?! Di man lang ako magiging mayaman?!" I told her, "Well, we’ll never know. We might have already served our purpose in life, but as rational beings, we tend to make the most out of our lives that we dream of becoming this and that someday. We can die after we have served our purpose of living." I waited for her text message, but she didn’t answer back. She probably realized I wasn’t worth-talking to.